ความจริงเกี่ยวกับอาจารย์ใหญ่

"เลิกซ่อนตัวอยู่หลังม่านบังตาเสียที คาร์ลอส ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่นั่น" เสียงทุ้มต่ำที่ดูใจดีเป็นนิจของอาจารย์ใหญ่มาคัส ก้องกังวานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและน้ำมันสน เซเลสเทียที่หมอบตัวอยู่หลังชั้นหนังสือสูงตระหง่านถึงกับกลั้นหายใจ เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ จากกระแสมานาที่ไหลเวียนผิดปกติในอากาศ คาร์ลอสที่อยู่ข้างกายเธอกำลังบีบข้อมือตนเองแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "เราต้องออกไปเดี๋ยวนี้" คาร์ลอสกระซิบผ่านกระแสจิต เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความหวาดหวั่นที่เขาไม่เคยแสดงออกมาให้ใครเห็น "ถ้าเขารู้ว่าเราเจอ 'สิ่งนั้น' ในหอคอย... เขาไม่ปล่อยเราไว้แน่" เซเลสเทียไม่ตอบ เธอเพียงแต่หรี่ตาลง จ้องมองผ่านช่องว่างของชั้นหนังสือไปยังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ อาจารย์ใหญ่มาคัสไม่ได้หันกลับมา เขายังคงนั่งหลังตรง จ้องมองภาพวาดสีน้ำมันของอดีตอาจารย์ใหญ่รุ่นแรก ราวกับกำลังสื่อสารกับวิญญาณที่ล่วงลับ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเซเลสเทียแทบหยุดเต้น คือเงาสะท้อนในกระจกโบราณหลังโต๊ะ... เงาของมาคัสไม่ได้มีเพียงร่างเดียว แต่มันบิดเบี้ยวและแตกแขนงออกเป็นกรงเล็บสีดำทมิฬที่ค่อยๆ กรีดลงบนผนังห้อง "ความอยากรู้อยากเห็นเป็นดาบสองคมเสมอ เซเลสเทีย..." มาคัสพูดต่อ ราวกับอ่านความคิดเธอออก "โดยเฉพาะเมื่อมันนำทางเธอไปสู่ความจริงที่แม้แต่สวรรค์ยังไม่อยากรับรู้" เซเลสเทียขยับตัวอย่างระมัดระวัง พลางหยิบเศษคริสตัลที่เก็บได้จากชั้นที่หกของหอคอยต้องห้ามออกมา มันคือเศษเสี้ยวของ 'ศัสตราเวทสี่ธาตุ' ที่สูญหายไปนานแสนนาน ทันทีที่ปลายนิ้วเธอสัมผัสมัน คริสตัลก็ส่องประกายสีฟ้าหม่น แสงสว่างจ้าของมันสะท้อนให้เห็นร่องรอยของมนตราอาคมที่ถูกวางซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ บนพื้นห้องของอาจารย์ใหญ่ นั่นไม่ใช่เขตแดนป้องกันตัว แต่มันคือ 'พันธนาการ' "เขาไม่ได้ปกป้องโรงเรียน" เซเลสเทียพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "เขาขังอะไรบางอย่างไว้ใต้หอคอย... และคนคนนั้นก็คือ..." "อาจารย์ใหญ่มาคัสไม่ใช่มาคัส" คาร์ลอสต่อประโยคให้ด้วยความเย็นวาบไปทั้งไขสันหลัง "พวกเราถูกหลอกมาตลอด เซเลสเทีย ดูตราประทับบนข้อมือเขาสิ" เซเลสเทียเพ่งมองผ่านช่องว่าง เธอเห็นชัดเจน... ขณะที่อาจารย์ใหญ่ยกถ้วยชาขึ้นจิบ แขนเสื้อที่ร่นลงเผยให้เห็นรอยสักรูปอสรพิษพันรอบดาบที่หักสะบั้น สัญลักษณ์ของกลุ่ม 'ผู้ทรยศแห่งศตวรรษที่เจ็ด' ที่ประวัติศาสตร์จารึกว่าถูกกวาดล้างไปจนหมดสิ้นแล้ว เหตุใดบุคคลผู้มีอำนาจสูงสุดของโรงเรียนถึงได้สวมรอยเป็นผู้พิทักษ์เวทมนตร์มานานนับทศวรรษ? ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังของเธอ นี่ไม่ใช่เพียงความลับของหอคอย แต่มันคือการยึดครองสถาบันจากภายใน "เธอคิดว่าเธอเก่งกาจนักหรือ เซเลสเทีย?" จู่ๆ เสียงของอาจารย์ใหญ่ก็ดังอยู่ใกล้เพียงแค่คืบ ไม่ใช่จากในห้อง แต่ดังมาจากข้างหลังพวกเขา! เซเลสเทียสะดุ้งสุดตัว หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้า แต่ทว่าความว่างเปล่ากลับเป็นสิ่งที่เธอเห็น เธอรีบดึงคาร์ลอสให้หลบเข้ามุมอับ แต่กลไกเวทมนตร์ที่คาร์ลอสติดตั้งไว้เตือนภัยกลับส่งเสียงหวีดหวิวแหลมสูง "เขาใช้เวทมนตร์เคลื่อนย้ายมิติผ่านกระจก!" คาร์ลอสอุทานพลางดึงเหรียญทองแดงออกจากกระเป๋าเพื่อสร้างโล่กำบัง "หนีไป เซเลสเทีย! ฉันจะถ่วงเวลาไว้!" "ไม่! เราจะไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง!" เซเลสเทียรวบรวมพลังเวทสี่ธาตุไว้ที่ปลายนิ้ว เธอไม่ได้ใช้เพื่อการต่อสู้ แต่ใช้เพื่อทำลายจุดสมดุลของมานาในห้องนี้ หากมานาในห้องบิดเบี้ยว การเคลื่อนย้ายมิติของเขาก็จะล้มเหลว สายตาของเธอประสานกับดวงตาของอาจารย์ใหญ่มาคัสที่ปรากฏขึ้นในกระจกเงาทั่วห้อง ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกซ่อนภายใต้หน้ากากใจดี เขาไม่ได้มองเธอเหมือนลูกศิษย์อีกต่อไป แต่เหมือนมอง 'กุญแจ' ที่เขาตามหามาตลอดกาล "เธอมีเลือดของตระกูลนั้นจริงๆ ด้วย" เสียงของเขาเปลี่ยนไป กลายเป็นเสียงแหบพร่าเหมือนคนแก่ที่จมอยู่ในห้วงลึกของความมืด "น่าเสียดายที่ต้องจบลงตั้งแต่วันนี้" วินาทีนั้นเอง กราฟพลังเวทที่เซเลสเทียสัมผัสได้จากพื้นห้องก็พุ่งทะลุขีดจำกัด กระเบื้องห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่แตกกระจายออก เผยให้เห็นโพรงมืดมิดเบื้องล่างที่มีเสียงกรีดร้องของวิญญาณนับร้อยดังกึกก้องขึ้นมา และสิ่งที่ไม่คาดคิดที่สุดก็เกิดขึ้น เมื่อร่างของคาร์ลอสที่ยืนอยู่ข้างเธอกลับค่อยๆ เลือนหายไป พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นชาที่สุดที่เธอยังไม่เคยได้ยินมาก่อน "ลาก่อน... เซเลสเทีย" คาร์ลอสไม่ได้หายไปเพราะเวทมนตร์ของมาคัส แต่เขากำลังก้าวถอยหลังไปหาอาจารย์ใหญ่ พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ในมือของเขาไม่ได้ถือกลไกเวทมนตร์อีกแล้ว แต่เป็นกริชอาคมที่จ่อเข้าที่ลำคอของเธอเอง ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ความจริงที่เธอเพิ่งค้นพบอาจหมายถึงจุดจบของมิตรภาพที่เธอไว้ใจที่สุดค่ะ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในปริศนาหอคอยอาถรรพ์กับแอสทริดธาตุมนต์นะคะ