ห้องปรุงยาต้องห้าม

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้ละอองพิษจากรากแมนเดรกพวกนี้แทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือดของเธอไปตลอดกาล" เสียงกระซิบแหบพร่าของคาร์ลอสแฝงความตึงเครียดจนเซเลสเทียต้องชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบม้วนคัมภีร์เก่าแก่ที่วางอยู่บนแท่นศิลาใจกลางห้องปรุงยาต้องห้าม บรรยากาศรอบตัวพวกเขามืดมิดและอัดแน่นไปด้วยกลิ่นฉุนของกำมะถันและสมุนไพรแห้งกรัง แสงสลัวจากคทาเวทมนตร์ของเซเลสเทียที่เธอจงใจลดระดับแสงลงสะท้อนให้เห็นคราบเลือดจางๆ บนโต๊ะไม้โอ๊คที่ดูเหมือนจะไม่ได้ถูกใช้งานมานานนับร้อยปี "คาร์ลอส นายเห็นเหมือนที่ฉันเห็นไหม" เซเลสเทียถามพลางหรี่ตาลง จ้องมองสิ่งที่วางอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่เพียงม้วนคัมภีร์ธรรมดา แต่เป็น 'สูตรปรุงยาลบความทรงจำ' ระดับต้องห้ามที่หายสาบสูญไปตั้งแต่ยุคสงครามธาตุ คาร์ลอสเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำค้างราตรีจากตัวเขา เขาขยับแว่นสายตาที่ทำจากแก้วผลึกก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย "มันไม่ใช่แค่ยาลบความทรงจำทั่วไปหรอกนะเซเลสเทีย... ดูสัญลักษณ์ที่ผนึกไว้ที่ขอบม้วนคัมภีร์นั่นสิ ตราประทับของตระกูลมาคัส" เซเลสเทียเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบเมื่อนึกถึงสิ่งที่อาจารย์ใหญ่มาคัสพยายามปกปิดมาโดยตลอด หากเขาสามารถลบความทรงจำใครก็ได้ในโรงเรียนแห่งนี้ นั่นหมายความว่าความจริงเรื่องครอบครัวของเธอที่หายไป หรือกระทั่งปริศนาในหอคอยแห่งนี้อาจเป็นเพียงเรื่องที่เขาปั้นแต่งขึ้นมาเพื่อล้างสมองนักเรียนทุกคน "คนโกหกมักจะเก็บหลักฐานไว้ใกล้ตัวที่สุด เพื่อที่เขาจะได้คอยตรวจสอบว่าไม่มีใครเข้าใกล้ความจริง" เธอพึมพำ ก่อนจะรวบรวมสมาธิ เรียกใช้เวทมนตร์ธาตุลมเบาบางเพื่อสร้างเกราะป้องกันตัวเองจากการสัมผัสกับกับดักเวทมนตร์รอบม้วนคัมภีร์ "เธอจะทำอะไรน่ะ" คาร์ลอสคว้าข้อมือเธอไว้ สายตาเขาสั่นไหวด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด "ถ้าเธอเปิดมันตอนนี้ เราอาจจะโดนเวทมนตร์สะท้อนกลับ... หรือเลวร้ายกว่านั้น อาจารย์ใหญ่อาจรู้ตัวทันทีที่ซีลถูกทำลาย" "ถ้าเราไม่เสี่ยงตอนนี้ เราก็จะไม่มีวันรู้ว่าทำไมทุกคนในโรงเรียนถึงจำเรื่องราวของหอคอยนี้ไม่ได้เลย ยกเว้นเราสองคน" เซเลสเทียสะบัดข้อมือเบาๆ ออกจากการเกาะกุม นัยน์ตาสีเทาคู่งามของเธอทอประกายเด็ดเดี่ยว "ฉันยอมตายดีกว่าต้องอยู่ในโลกที่ความจริงถูกบิดเบือนด้วยน้ำมือของคนที่เรียกตัวเองว่าอาจารย์" นิ้วเรียวของเธอสัมผัสลงบนตราประทับสีแดงฉานทันที ทันใดนั้น แสงสีม่วงเข้มก็ระเบิดออกมาจากตัวคัมภีร์จนห้องปรุงยาสั่นสะเทือน ขวดแก้วบรรจุยาหลากสีบนชั้นวางร่วงหล่นลงมาแตกกระจายส่งเสียงดังสนั่นไปทั่วหอคอย ขณะที่สูตรยาค่อยๆ คลี่ออก เผยให้เห็นตัวอักษรสีทองที่เริ่มเลือนหายตามกาลเวลา เซเลสเทียอ่านมันด้วยใจที่เต้นระทึก แต่แล้วเธอก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นชื่อวัตถุดิบชิ้นสุดท้ายที่ถูกเขียนด้วยลายมือคุ้นตา... ลายมือของพ่อเธอ "เป็นไปไม่ได้..." เธออุทานออกมา มือที่ถือคัมภีร์เริ่มสั่นเทา "มีอะไรหรือเปล่า" คาร์ลอสขยับเข้ามาใกล้พร้อมกับกางเขตอาคมเพื่อกันเสียงไม่ให้เล็ดลอดออกไปข้างนอก แต่เมื่อเขาเห็นสิ่งที่เขียนอยู่บนนั้น ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงทันที "นี่มัน... สูตรยาลบความทรงจำที่ปรุงจากความทรงจำของคนปรุงเองงั้นเหรอ? หมายความว่าถ้าใครดื่มยานี้... เขาต้องลืมทุกอย่างที่เป็นของตัวเองไปตลอดกาลเพื่อแลกกับการบงการคนอื่น" ทว่า ก่อนที่เซเลสเทียจะทันได้ตั้งคำถามเพิ่ม ประตูบานใหญ่ที่ทำจากเหล็กกล้าของห้องปรุงยากลับค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน มันเป็นจังหวะการเดินที่เธอจำได้แม่นยำที่สุดในชีวิต ร่างสูงในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาในห้อง แสงไฟจากคบเพลิงส่องให้เห็นรอยยิ้มที่แสนจะเยือกเย็นภายใต้เงาของหมวกคลุม อาจารย์ใหญ่มาคัสหยุดยืนอยู่หน้าชั้นวางยาที่พังทลาย ก่อนจะเหลือบสายตาขึ้นมองพวกเขาทั้งสองด้วยความเอ็นดูที่แฝงไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว "ครูบอกพวกเธอแล้วใช่ไหม ว่าหอคอยนี้มีอันตรายมากกว่าที่พวกเธอคิด... โดยเฉพาะความอยากรู้อยากเห็นที่เกินตัว" มาคัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่ากลับทำให้บรรยากาศในห้องหนาวเหน็บลงจนเกือบติดลบ เซเลสเทียกอดคัมภีร์ไว้แน่นขณะถอยหลังไปจนชนเข้ากับชั้นวางยา "อาจารย์ทำแบบนี้ทำไม... ท่านเป็นคนฆ่าพ่อของฉันใช่ไหม" มาคัสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะยกคทาประจำตัวขึ้นชี้มาที่เซเลสเทีย "ใครเป็นคนบอกล่ะว่าพ่อของเธอยังตายไปแล้ว? หรือว่า... เธอแค่จดจำในสิ่งที่ฉันอนุญาตให้เธอจำกันแน่" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในปริศนาหอคอยอาถรรพ์กับแอสทริดธาตุมนต์นะคะ