เสียงเรียกจากหอคอย

"ถ้าเธอคิดจะดึงดันเข้าไปในนั้นด้วยความรู้สึกแบบนี้ คาร์ลอส... ฉันแนะนำให้เธอถอนตัวตั้งแต่วินาทีนี้จะดีกว่า" เสียงของเซเลสเทียราบเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง เธอไม่ได้หันกลับไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหลัง นัยน์ตาสีม่วงเข้มจดจ้องไปยังยอดหอคอยต้องห้ามที่บัดนี้ไม่ได้มีเพียงไอหมอกสีดำจางๆ อีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นกระแสไฟฟ้าสีเลือดที่แลบแปลบปลาบอยู่รอบโครงสร้างหินโบราณ คาร์ลอสกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน เขาขยับแว่นสายตาที่ดูเหมือนจะสั่นไหวไปตามแรงสั่นสะเทือนของแผ่นดินที่เริ่มสั่นไหวเป็นระลอก "เซเลสเทีย เธอคิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าพลังที่พุ่งออกมาจากแกนกลางหอคอยนั่นมันหมายถึงอะไร? มันไม่ใช่แค่ความผิดปกติ แต่มันคือการ 'ตื่น' ของอะไรบางอย่างที่ควรจะหลับใหลไปตลอดกาล" "สิ่งที่น่ากลัวกว่าการตื่นของมัน คือการที่อาจารย์ใหญ่มาคัสยังคงนั่งจิบชาอยู่ในห้องทำงานราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น" เซเลสเทียแค่นยิ้มที่มุมปาก เธอยกมือขึ้นเหนือฝ่ามือ ปรากฏวงเวทสีทองซีดจางซ้อนทับกับสีฟ้าครามของน้ำ แฝงด้วยกลิ่นอายของธาตุดินและลมที่หมุนวนอย่างไม่เป็นจังหวะ "เขากำลังเฝ้าดูเรา... เหมือนที่เรากำลังเฝ้าดูเหยื่อในกรงขัง" บรรยากาศรอบหอคอยเริ่มบีบคั้น อากาศหนักอึ้งราวกับถูกสูบออกไปจนเหลือเพียงความว่างเปล่าที่เย็นเฉียบ เสียงกังวานต่ำลึกดั่งเสียงคำรามของสัตว์ร้ายจากใต้พิภพดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ *ตึง... ตึง...* ราวกับเสียงหัวใจที่กำลังเต้นเร่าอยู่ภายในตัวหอคอย "เธอจำที่บันทึกของบรรพบุรุษฉันเขียนไว้ได้ไหม?" คาร์ลอสเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของหนังสือเก่าและมนตราที่ติดตัวเธอ "เมื่อหอคอยส่งเสียงเรียก นั่นคือสัญญาณว่ากุญแจเวทมนตร์ทั้งสี่ที่หลงเหลืออยู่ในตัวเรากำลังจะถูกดึงดูดกลับไปยังที่ที่มันจากมา" เซเลสเทียชะงัก เธอหันขวับมาสบตาเขา แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความตระหนกที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "หมายความว่า... มันไม่ได้แค่ต้องการทำลาย แต่มันต้องการ 'ภาชนะ'?" ยังไม่ทันที่คาร์ลอสจะเอ่ยตอบ ลมพายุที่ก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่าก็ซัดผ่านพวกเขาไปอย่างรุนแรงจนทัศนวิสัยพร่ามัว เสียงกรีดร้องของกระแสพลังงานเวทมนตร์ดังระงมไปทั่วบริเวณ ท้องฟ้าเหนือหอคอยฉีกขาดออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท ซึ่งภายในนั้นไม่ได้มีความว่างเปล่า แต่มันเต็มไปด้วยดวงตานับพันคู่ที่กำลังจ้องมองลงมายังร่างของเด็กสาว เซเลสเทียกัดฟันแน่น เธอสะบัดมือซ้ายเรียกเปลวเพลิงสีน้ำเงินออกมาห่อหุ้มร่างกายเพื่อต้านทานแรงดึงดูดมหาศาลที่พยายามกระชากวิญญาณของเธอออกจากร่าง "คาร์ลอส! ใช้กลไกปิดผนึกเดี๋ยวนี้!" "ฉันทำไม่ได้! พลังงานที่นี่มันขัดขวางกลไกทั้งหมดของฉัน เหมือนมีใครบางคนตั้งใจจะปิดตายที่นี่ให้กลายเป็นสุสานของพวกเรา!" คาร์ลอสตะโกนแข่งกับเสียงลม เขาพยายามหยิบเข็มทิศเวทมนตร์ออกมา แต่เข็มของมันกลับหมุนคว้างไม่หยุดนิ่ง ก่อนจะแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ทันทีที่สัมผัสกับพลังงานจากหอคอย ทว่า ในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลังจะกลืนกินพวกเขา ประตูบานยักษ์ของหอคอยที่ปิดตายมานานนับร้อยปีกลับค่อยๆ แง้มออกด้วยตัวของมันเอง พร้อมกับไอหมอกสีทองที่พุ่งทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางหมอกนั้น ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวออกมาอย่างเชื่องช้า นั่นไม่ใช่ศัตรู... แต่เป็น 'อาจารย์ใหญ่มาคัส' ที่บัดนี้ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของความเป็นมนุษย์ "ในที่สุด... ชิ้นส่วนที่หายไปก็กลับมาบรรจบกันเสียที" มาคัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ซ้อนทับกันหลายชั้น ราวกับคนหลายร้อยคนกำลังพูดพร้อมกัน เขายื่นมือมาทางเซเลสเทีย "ส่งมอบพลังนั้นมาให้ฉัน แล้วฉันจะคืนอิสรภาพที่ครอบครัวของเธอโหยหามาตลอดกาล" เซเลสเทียรู้สึกได้ว่าหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ พลังเวทสี่ธาตุในร่างสั่นระริกราวกับตอบรับเสียงเรียกจากร่างของอาจารย์ใหญ่ เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์ที่หลังมือของมาคัส มันไม่ใช่ตราสัญลักษณ์ของโรงเรียน... แต่มันคือตราประทับของ 'ผู้คุมหอคอย' ที่ควรจะสาบสูญไปพร้อมกับตระกูลของเธอเมื่อสิบปีก่อน ร่างของเด็กสาวเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทว่าเท้าของเธอกลับถูกตรึงไว้กับพื้นด้วยแรงดึงดูดบางอย่าง เธอหันไปมองคาร์ลอสหวังจะพึ่งพา แต่ชายหนุ่มกลับยืนนิ่งงันราวกับถูกแช่แข็งในเวลา รอยแยกสีดำบนท้องฟ้าเริ่มขยายตัวกว้างขึ้น และสิ่งที่ปรากฏออกมาจากรอยแยกนั้นไม่ใช่พายุ แต่เป็นมือขนาดมหึมาที่ทำจากศิลาเวทมนตร์ ซึ่งกำลังพุ่งตรงลงมาเพื่อบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้า ความลับที่เธอพยายามไขมาตลอดชีวิตไม่ได้อยู่ในหอคอย... แต่มันคือ 'ตัวเธอ' ที่กำลังจะถูกกลืนกินในวินาทีนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความบ้าคลั่งในบทนี้ร่วมกับแอสทริดธาตุมนต์นะคะ