เงาในกระจก

“ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้ คาร์ลอส!” เสียงของเซเลสเทียแผดก้องในโถงทางเดินที่เงียบเชียบจนน่าขนลุก แรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามือที่ไหม้เกรียมด้วยอักขระเวทสีเลือดกำลังแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านอยู่ในเส้นเลือด เธอผลักร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มตระกูลจอมเวทออกไปสุดแรงจนเขากระเด็นไปกระแทกกับผนังหินเย็นเยียบ คาร์ลอสไม่ได้ตอบโต้ เขาเพียงแต่นิ่งค้าง ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปที่มือของเธอด้วยความตระหนกที่ปิดไม่มิด มือที่สั่นเทาของเขาชี้ไปยังรอยสักสีแดงฉานที่ดูเหมือนจะดิ้นได้ราวกับสิ่งมีชีวิต มันขยับ ขยายตัว และเริ่มลามเลียขึ้นไปบนแขนเรียวราวกับเถาวัลย์พิษที่กำลังรัดพันเหยื่อ “เซเลสเทีย... พลังนั่นไม่ใช่เวทมนตร์ของเธอ แต่มันคือคำสาป” คาร์ลอสเค้นเสียงผ่านลำคอที่แห้งผาก “เธอหยุดมันได้ไหม? ตั้งสมาธิสิ ใช้ธาตุลมพัดปัดเป่ามันออกไป!” เซเลสเทียหลับตาแน่น กัดฟันจนกรามปวดร้าว เธอพยายามรวบรวมพลังเวทสี่ธาตุที่เคยอยู่ในกำมือมาตลอดชีวิต แต่ในวินาทีที่เธอพยายามจะร่ายเวท เธอกลับพบเพียงความว่างเปล่าที่เย็นเยียบเหมือนขุมนรก ธาตุลมที่เคยโอนอ่อนกลับกลายเป็นพายุคลั่งที่หมุนวนอยู่ภายในโดยที่เธอไร้อำนาจจะควบคุม เธอถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับบานกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท้ายโถงทางเดิน—กระจกแห่งหอคอยต้องห้ามที่ว่ากันว่าไม่เคยสะท้อนความจริง ในวินาทีที่แผ่นหลังสัมผัสกับเนื้อกระจก ความเย็นจัดก็พุ่งวาบเข้าสู่กระดูกสันหลัง เซเลสเทียลืมตาขึ้นอีกครั้งและพบกับสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น ในเงาสะท้อนนั้น... เธอไม่ได้เห็นเซเลสเทียเด็กสาวผู้ใสซื่อที่มีดวงตาสีน้ำเงินกระจ่างใสอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเป็นร่างเงาของหญิงสาวผู้หนึ่งที่มีดวงตาสีเลือดโชน—ดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและพลังอำนาจที่เหนือล้ำ ร่างเงาในกระจกไม่ได้ลอกเลียนท่าทางของเธอ แต่มันกำลังยกมือขึ้นแตะกระจกจากอีกฝั่งหนึ่ง ท่าทางของมันดูสง่างามทว่าน่าสะพรึงกลัว มุมปากของเงานั้นเหยียดยิ้มอย่างสมเพช “นั่นไม่ใช่ฉัน...” เซเลสเทียพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มที่ซีดเผือด “คาร์ลอส... ดูนั่น... นั่นมันใคร?” คาร์ลอสขยับเข้ามาใกล้ด้วยความระมัดระวัง เขาหันไปมองกระจก แต่ดวงตาของเขากลับเบิกกว้างด้วยความสับสน “ฉันไม่เห็นอะไรเลย เซเลสเทีย... นอกจากเงาของเธอที่กำลังร้องไห้” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่นั้นอย่างฉับพลัน บรรยากาศเริ่มหนักอึ้งราวกับมีแรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาบนบ่าของทั้งคู่ เซเลสเทียตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า พลังที่กำลังกัดกินเธอไม่ใช่สิ่งแปลกปลอม แต่มันคือส่วนหนึ่งของตัวตนที่เธอถูกสาปให้ลืมเลือนไป อักขระบนฝ่ามือเปล่งแสงสีม่วงดำที่บาดลึกเข้าไปในดวงตา เธอเห็นภาพนิมิตวาบขึ้นมา—ภาพของอาจารย์ใหญ่มาคัสที่ยืนอยู่ในห้องโถงมืดมิด ท่ามกลางกองศพของจอมเวทโบราณ และเขากำลังถือคัมภีร์เล่มเดียวกับที่เธอเคยเห็นในห้องสมุดต้องห้าม มาคัสไม่ได้กำลังช่วยเธอ แต่เขากำลังใช้เธอเป็น 'ภาชนะ' เพื่อปลดปล่อยสิ่งที่ถูกกักขังมานานนับพันปี “หนีไป...” เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของเซเลสเทีย มันเป็นเสียงของเธอเอง ทว่าดุดันและทรงอำนาจกว่ามาก “หนีไปก่อนที่ ‘เขา’ จะรู้ว่าภาชนะนี้แตกสลายแล้ว” เซเลสเทียสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมสติที่เหลืออยู่เฮือกสุดท้าย เธอตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด เธอไม่พยายามควบคุมพลัง แต่เธอกลับ 'เปิดประตู' ให้มันพุ่งเข้ามาอย่างเต็มที่ พลังงานมหาศาลระเบิดออกมารอบตัวเธอจนกระจกเงาบานยักษ์แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แต่ทว่า... ในเศษเสี้ยวของกระจกที่ร่วงหล่นลงสู่พื้น เธอเห็นเงาสะท้อนของใครบางคนยืนอยู่ข้างหลังคาร์ลอส ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิท ดวงตาที่ไร้แววแต่มุ่งมั่นจ้องมองมาที่เธออย่างเยือกเย็น อาจารย์ใหญ่มาคัสไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่เขากำลังจ้องมองเธอผ่านรอยแตกของกระจกบานนั้น เขายกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงให้เงียบเสียง ก่อนจะเอ่ยเบาๆ จนได้ยินเพียงแค่เธอคนเดียวว่า... “เด็กดี... ต่อต้านไปก็ไร้ประโยชน์ เพราะเจ้าไม่ใช่เจ้าของร่างนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว เซเลสเทีย” สิ้นคำกล่าว ร่างของเขาก็สลายกลายเป็นละอองทมิฬพุ่งเข้าสู่รอยสักที่ฝ่ามือของเธออย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างจนเธอกรีดร้องออกมา คาร์ลอสพุ่งเข้ามาคว้าตัวเธอไว้ แต่เขากลับถูกแรงผลักมหาศาลกระเด็นออกไปไกลกว่าเดิม เซเลสเทียลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเธอเปลี่ยนจากสีน้ำเงินเป็นสีแดงดั่งเลือด เธอมองคาร์ลอสด้วยสายตาที่ไม่รู้จัก—สายตาของศัตรูที่เตรียมพร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างให้พินาศ ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางไปกับเงาในกระจกครั้งนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปนะคะ