พลังที่ถูกซ่อนเร้น

“จงพิสูจน์ให้เห็น... ว่าสติปัญญาที่ร่ำลือกัน กับพลังเวทที่แท้จริง มันสมดุลกันหรือไม่” น้ำเสียงราบเรียบของอาจารย์คุมสอบดังก้องอยู่ภายในห้องโถงสอบคัดเลือกที่ปิดตาย เซเลสเทียยืนอยู่ใจกลางวงเวทสีเงินยวง สายตาของเหล่านักเรียนชั้นสูงจับจ้องมาที่เธอราวกับจะเค้นหาความผิดพลาด เสียงซุบซิบดั่งฝูงแมลงหวี่บาดลึกเข้าไปในความทรงจำ—เสียงที่ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา *‘น้องสาวผู้ไร้ค่า’* เซเลสเทียกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ ความเย็นเยียบจากถ้อยคำนั้นยังไม่จางหาย แต่เธอก็สูดลมหายใจลึก พยายามสะกดกั้นความสั่นไหวของหัวใจที่กำลังเต้นเร่าด้วยความหวาดหวั่นและโกรธแค้น “เริ่มการทดสอบระดับที่สี่... อัญเชิญศาสตราแห่งธาตุ” กรรมการประกาศก้อง เซเลสเทียก้าวเท้าออกมาข้างหน้า พื้นหินศิลาใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเล็กน้อย เธอหลับตาลง ไม่ใช่เพื่อตั้งสมาธิแบบที่ใครเขาทำกัน แต่เพื่อตัดขาดจากเสียงนินทาที่พยายามจะฉุดรั้งสติของเธอไว้ ในความมืดมิดภายในเปลือกตา เธอเห็นมวลพลังงานสีเทาจางๆ ที่ไม่ควรจะมีอยู่—มันไม่ใช่ดิน น้ำ ลม หรือไฟ แต่มันคือแก่นแท้ที่ร้อยเรียงทั้งสี่ธาตุเข้าด้วยกัน *‘ถ้าอยากได้ของคืน ก็ลองมาแย่งชิงเอาจากมือข้าดูสิ’* เธอคิดในใจพลางลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มวูบไหวราวกับท้องฟ้ายามพายุคลั่ง เธอยกมือขึ้นเหนืออากาศว่างเปล่า แทนที่จะท่องมนต์บทสั้นๆ เหมือนคนอื่น เซเลสเทียกลับวาดมือเป็นวงโค้งที่ซับซ้อน ทันใดนั้น อากาศรอบกายเธอก็เปลี่ยนอุณหภูมิอย่างฉับพลัน “นั่นมันอะไรกัน...” คาร์ลอสที่ยืนสังเกตการณ์อยู่มุมห้องพึมพำ ดวงตาเบิกกว้าง เขาเห็นไอร้อนระอุที่เกิดจากเปลวไฟสีน้ำเงินผสานกับไอเย็นเยือกแข็งที่พุ่งออกมาจากพื้นดิน ก่อตัวขึ้นเป็นศาสตราเวทที่ไม่มีใครเคยเห็น มันไม่ใช่ดาบหรือโล่ แต่มันคือวงแหวนเวทซ้อนทับกันสี่ชั้นที่หมุนวนด้วยความเร็วสูง ก่อกำเนิดกระแสลมพายุที่พัดเอาเศษหินเศษดินลอยคว้างกลางอากาศ ทว่าสิ่งที่ทำให้น่าขนลุกที่สุดไม่ใช่รูปลักษณ์ของมัน หากแต่เป็นสีของเปลวไฟ—มันไม่ใช่สีแดงส้ม แต่มันคือสีขาวโพลนที่แผ่ไอสังหารออกมาอย่างชัดเจน “หยุดนะ! เซเลสเทีย เธอคุมมันไม่ได้!” เสียงของอาจารย์คุมสอบเปลี่ยนเป็นความตระหนก ทว่าเซเลสเทียไม่ได้ยินแล้ว เธอรู้สึกได้ถึงสายธารพลังที่ไหลผ่านเส้นชีพจร มันร้อนจนแทบจะแผดเผาร่างกาย แต่ในขณะเดียวกันก็เย็นเยือกจนทำให้น้ำตาเธอเป็นน้ำแข็ง พลังที่ถูกกักขังไว้ในตัวเธอมาตลอดสิบปีดูเหมือนจะพบช่องทางออก มันฉีกกระชากโครงสร้างเวทมนตร์มาตรฐานที่โรงเรียนกำหนดไว้จนพินาศหมดสิ้น ตู้ม! เสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วหอคอย แรงปะทะผลักดันทุกคนที่อยู่ใกล้ให้กระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว เว้นแต่เซเลสเทียที่ยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นท่ามกลางพายุพลังงานที่เธอสร้างขึ้นเอง เมื่อควันจางลง ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่วงแหวนเวทสี่ธาตุที่หยุดนิ่งอยู่เหนือฝ่ามือของเธอ—มันไม่ใช่อาวุธ แต่มันคือ ‘กุญแจ’ สลักลวดลายประหลาดที่ดูเหมือนจะสอดคล้องกับกลไกบางอย่างบนผนังห้องโถง “พลังนั่น... มันของจริง” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจดังมาจากมุมมืดของระเบียงชั้นบน อาจารย์ใหญ่มาคัสยืนมองเหตุการณ์ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ใครก็ตามที่เห็นต้องรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง เซเลสเทียหอบหายใจถี่ เธอรีบสลายพลังทิ้งก่อนที่ความลับของตระกูลจะถูกเปิดเผยไปมากกว่านี้ แต่ทว่า... เมื่อเธอหันหลังกลับไปหาคาร์ลอส เขากลับไม่ได้มองเธอด้วยความชื่นชมอย่างที่ควรจะเป็น แต่มองด้วยความหวาดระแวงเหมือนเธอกลายเป็นคนแปลกหน้า “เซเลสเทีย... เธอไม่ได้มีแค่พลังสี่ธาตุ” คาร์ลอสกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า “ที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นมา... มันคือสัญลักษณ์แห่ง ‘พันธสัญญาเลือด’ ของตระกูลที่สาบสูญไปเมื่อร้อยปีก่อน... ใครกันที่สอนเธอให้ใช้มัน?” ก่อนที่เซเลสเทียจะทันได้ตอบคำถาม ประตูห้องโถงที่ปิดตายก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยพลังมหาศาล ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ไม่มีใครจำได้ก้าวเข้ามา ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับลงมา ร่างนั้นเดินตรงมาหาเซเลสเทียก่อนจะหยุดลงตรงหน้า “ในที่สุด... เราก็ได้พบกันเสียที น้องสาวผู้เป็นที่รัก” กลิ่นดอกไม้แห้งหอมหวนที่เซเลสเทียจำได้แม่นยำจากเหตุการณ์ไฟไหม้บ้านในอดีตลอยอบอวลไปทั่วห้อง ทันใดนั้น เงาที่ทอดผ่านพื้นก็ขยายใหญ่ขึ้นและพันธนาการขาของเธอไว้แน่นราวกับงูพิษ เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ฮู้ดสีดำนั้น หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นดวงตาข้างหนึ่งของอีกฝ่ายมีสีน้ำเงินเข้มเหมือนกับเธอราวกับส่องกระจกเงา ทว่าอีกข้างหนึ่งกลับเป็นสีแดงฉานดุจเลือดที่เพิ่งไหลริน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับปริศนาของหอคอยอาถรรพ์ในบทนี้ร่วมกับแอสทริดธาตุมนต์นะคะ