ก้าวแรกสู่สถาบันอาคาเนีย

“คำพูดของพี่หญิงเมื่อครู่... ฉันจะถือว่ามันเป็นคำอวยพรจากญาติผู้พี่ที่หวังดีที่สุดนะคะ” เซเลสเทียเหยียดยิ้มที่มุมปาก ดวงตาสีไพลินของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววเหยียดหยามของ 'เซราฟีน่า' พี่สาวต่างมารดาที่เพิ่งเดินจากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยในโถงทางเดินโอ่อ่าของสถาบันอาคาเนีย กลิ่นอายเวทมนตร์โบราณที่อบอวลอยู่ในบรรยากาศไม่ได้ทำให้เซเลสเทียตื่นเต้นอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับกระตุ้นให้สัญชาตญาณในตัวเธอตื่นตัวขึ้นมาเหมือนสัตว์ร้ายที่สัมผัสได้ถึงอันตราย ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงฝีเท้าของเหล่านักเรียนใหม่ที่เดินขวักไขว่ไปมาในโถงหินอ่อนขนาดมหึมา ทุกคนล้วนสวมชุดคลุมประจำตระกูลที่บ่งบอกสถานะ แต่เซเลสเทียกลับเลือกสวมเพียงชุดสีเทาเรียบง่ายที่ดูไร้ราคา ซึ่งนั่นยิ่งทำให้เธอกลายเป็นเป้าสายตาของพวกชนชั้นสูงที่มองมาด้วยสายตาดูแคลน “ปล่อยเธอไปเถอะ เซเลสเทีย... คนพวกนั้นไม่คุ้มค่าที่จะให้เธอเสียเวลาไปต่อกรด้วยหรอก” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็นของคาร์ลอส ดังขึ้นจากด้านหลัง เขาเดินเข้ามาหยุดข้างๆ เธอ พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบจะกลืนไปกับเสียงจ้อกแจ้กของฝูงชนในโถงคัดเลือก “อย่าลืมสิว่าเรามาที่นี่เพื่ออะไร การทำตัวให้เด่นเกินไปในวันแรกไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก โดยเฉพาะภายใต้สายตาของอาจารย์ใหญ่มาคัส” เซเลสเทียหันไปมองคู่คิดเพียงหนึ่งเดียวของเธอ คาร์ลอสสวมเครื่องแบบเรียบกริบ เขามักจะดูสุขุมและคาดเดาใจยากเสมอ ทว่าดวงตาที่จับจ้องไปยังหอคอยต้องห้ามที่ตั้งตระหง่านอยู่หลังอาคารหลักนั้นกลับฉายแวววิตกกังวลที่เขามักจะซ่อนมันไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น “ฉันไม่ได้อยากเด่นค่ะคาร์ลอส” เซเลสเทียตอบพลางขยับถุงมือหนังที่สวมปิดทับรอยสักรูปตราประทับสี่ธาตุบนหลังมือ “แต่การคัดเลือกหอพักในวันนี้... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่” บทสนทนาของทั้งคู่ถูกตัดจบลงด้วยเสียงกระดิ่งเวทมนตร์ดังกังวานไปทั่วโถงใหญ่ ประตูบานยักษ์ที่ทำจากไม้สนมังกรค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นห้องโถงคัดเลือกที่มี 'กระจกเงาแห่งโชคชะตา' ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ศาสตราจารย์และคณะกรรมการที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ต่างจับจ้องลงมา โดยมี 'อาจารย์ใหญ่มาคัส' นั่งอยู่ตรงกลาง ท่าทางของเขาดูนิ่งสงบดั่งมหาสมุทรที่ซ่อนคลื่นยักษ์ไว้ใต้ผิวน้ำ “รายชื่อต่อไป... เซเลสเทีย” เสียงของอาจารย์คุมสอบขานชื่อด้วยความเฉยเมย เซเลสเทียก้าวออกไป ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบของนักเรียนคนอื่นๆ เธอสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ถูกส่งมาจากตำแหน่งที่อาจารย์ใหญ่มาคัสนั่งอยู่ เขาไม่ได้ดูเหมือนกำลังคัดเลือกนักเรียนเข้าหอพัก แต่มันดูเหมือนเขากำลัง 'ประเมินมูลค่า' วัตถุดิบชิ้นสำคัญที่จะนำไปสู่แผนการบางอย่างในหอคอยต้องห้าม เมื่อเธอยืนอยู่หน้ากระจกเงา ผิวแก้วที่เคยใสสะอาดกลับกลายเป็นสีดำมืดราวกับรัตติกาล มันไม่ได้สะท้อนภาพใบหน้าของเธอ แต่มันสะท้อน 'ความว่างเปล่า' และ 'เปลวเพลิงที่กำลังมอดไหม้' ออกมาให้เห็นเพียงชั่วครู่ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสัญลักษณ์ของทั้งสี่ธาตุ: ดิน น้ำ ลม และไฟ ที่หมุนวนเข้าหากันจนเกิดเป็นเกลียวคลื่นพลังงานที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้อง “เป็นไปไม่ได้...” ใครบางคนบนอัฒจันทร์อุทานออกมา เซเลสเทียรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านสันหลัง พลังในตัวเธอกำลังตื่นขึ้นมาจากการกดทับ เธอพยายามควบคุมมัน แต่กระจกเงาบานนั้นกลับตอบสนองราวกับมันหิวกระหายพลังงานของเธอ มันเริ่มร้าวทีละนิด เสียงแกรกกรากดังบาดหูท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด “พอได้แล้ว!” เสียงอาจารย์ใหญ่มาคัสดังขึ้น เขาไม่ได้ดูตระหนก แต่ดวงตาของเขากลับเป็นประกายประหลาด เขาลุกขึ้นยืนแล้วก้าวลงมาจากอัฒจันทร์อย่างเชื่องช้า “น่ายินดี... พลังที่ไร้การควบคุมคือภัยพิบัติ แต่พลังที่ซ่อนเร้นคือสมบัติอันล้ำค่า” เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้เซเลสเทียได้กลิ่นอายความตายที่โชยออกมาจากตัวอาจารย์ใหญ่ เขาโน้มตัวลงมาใกล้ๆ ราวกับจะกระซิบความลับบางอย่าง “ยินดีต้อนรับสู่หอพักที่หก... หอพักที่ไม่มีใครเคยรู้จัก หอพักที่ตั้งอยู่ชั้นใต้ดินลึกที่สุดของหอคอยต้องห้าม” เซเลสเทียตัวชาวาบในวินาทีที่เขากล่าวจบ เขาไม่ได้เพียงแค่คัดเลือกเธอเข้าหอพัก แต่เขากำลังโยนเธอเข้าไปในกรงขังที่เต็มไปด้วยปริศนาที่เธอกำลังตามหา และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาคนผู้หนึ่งยืนอยู่หลังเสาต้นใหญ่ในเงามืด... คนคนนั้นสวมหน้ากากสีเงินที่คุ้นตา มันเป็นหน้ากากเดียวกับที่ฆาตกรผู้สังหารพ่อแม่ของเธอสวมในคืนที่หิมะสีเลือดตกเมื่อสิบปีก่อน! หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้นเมื่อร่างในเงามืดนั้นขยับปากพูดโดยไม่มีเสียง... แต่เธอกลับได้ยินมันดังก้องอยู่ในหัวอย่างชัดเจนว่า ‘เรามาทวงของของเราคืนแล้ว... น้องสาวผู้ไร้ค่า’ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเซเลสเทียในก้าวแรกที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้นะคะ