การพักฟื้นที่ห้องพยาบาล

"กลิ่นสมุนไพรดราก้อนบลัดนี่... ท่านผสมมันเข้มข้นเกินไปหรือเปล่าคะ?" เซเลสเทียเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพยาบาลที่อบอวลไปด้วยไอระเหยจากเตาปรุงยา เธอยันกายขึ้นจากเตียงนอนสีขาวสะอาด สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของผ้าปูที่บาดผิว ความเจ็บปวดจากการใช้พลังเวทสี่ธาตุในหอคอยอาถรรพ์เมื่อคืนยังคงหลงเหลือเป็นรอยช้ำจางๆ บริเวณข้อมือ บุรุษพยาบาลร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเทาหม่นหยุดชะงักมือที่กำลังบดรากแก้ว เขาหันมามองเธอผ่านกรอบแว่นเลนส์หนา แววตาของเขานิ่งเรียบราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว เขาชื่อ 'เอเลียส' ชายผู้ซึ่งแทบไม่เคยมีใครสังเกตเห็นตัวตนทว่ากลับปรากฏตัวอยู่ในทุกที่ที่เกิดเหตุการณ์ผิดปกติในโรงเรียนแห่งนี้ "ความเจ็บปวดคือเครื่องเตือนสติที่ดีที่สุดนะ แม่หนูน้อย" เอเลียสตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบคล้ายจังหวะของเข็มนาฬิกา เขาเดินเข้ามาใกล้เตียง วางถ้วยยาลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงเบาๆ "เจ้าฝืนใช้ธาตุลมประสานกับไฟในระดับที่โครงสร้างทางกายภาพมนุษย์ไม่ควรจะรับไหว หากข้าไม่เพิ่มตัวยาให้แรงขึ้น ร่างกายของเจ้าก็คงจะแตกสลายก่อนที่ปริศนาหอคอยจะถูกไขกระจ่าง" เซเลสเทียจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามค้นหาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความใจดีที่ดูจอมปลอมนั่น "ท่านดูรู้ดีเกินไปนะคะ สำหรับบุรุษพยาบาลธรรมดา" เอเลียสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและขมปร่า "ความธรรมดาเป็นเกราะป้องกันที่ดีที่สุดในโรงเรียนแห่งนี้ เซเลสเทีย เจ้าเองก็ควรรู้ดีกว่าใครไม่ใช่หรือ ว่าการเป็นจุดสนใจน่ะ มีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน" คำพูดนั้นจี้ใจดำเด็กสาวจนเธอชะงัก คาร์ลอสที่นั่งกอดอกพิงผนังอยู่มุมห้องขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของเขาส่งสัญญาณเตือนให้เธอระวังคำพูด แต่เซเลสเทียกลับไม่ใส่ใจ เธอขยับผ้าห่มออกแล้วก้าวลงจากเตียงด้วยความมุ่งมั่น แม้ร่างกายจะยังสั่นเทา "หอคอยนั้นไม่ได้มีแค่กลไกเวทมนตร์ แต่มันมี 'เจตจำนง'" เซเลสเทียลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบขณะก้าวไปประจันหน้ากับบุรุษพยาบาล "รอยแยกมิติที่ข้าเห็น... มันมีตราประทับตระกูลวอล์คเกอร์ ท่านเป็นใครกันแน่คะ เอเลียส? ท่านคือผู้ดูแลความลับ หรือเป็นเพียงผู้เฝ้าดูการล่มสลายของพวกเรากันแน่" เอเลียสหยุดมือที่กำลังจัดชั้นยา เขาหันกลับมา แสงจากตะเกียงเวทมนตร์วูบไหวสะท้อนใบหน้าของเขาให้ดูลึกลับขึ้นกว่าเดิม "เจ้าถามหาความจริง ทั้งที่ยังไม่พร้อมจะแบกรับน้ำหนักของมันนะหรือ? หอคอยนั้นไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อทดสอบนักเรียน แต่ถูกสร้างขึ้นเพื่อ 'กักขัง' สิ่งที่อาจารย์ใหญ่มาคัสไม่อยากให้ใครเห็นต่างหาก" บรรยากาศในห้องพยาบาลเปลี่ยนไปฉับพลัน อุณหภูมิลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว คาร์ลอสถลันตัวเข้ามาขวางหน้าเซเลสเทีย มือของเขาแตะที่ด้ามไม้เท้าเวทมนตร์พร้อมร่ายอาคมป้องกัน "ท่านหมายความว่าอย่างไรที่ว่ากักขัง?" คาร์ลอสถาม น้ำเสียงเคร่งขรึม เอเลียสไม่ได้ตอบทันที เขาเดินไปที่หน้าต่างบานแคบที่มองเห็นยอดหอคอยอาถรรพ์เสียดแทงท้องฟ้ามืดมิด เขายื่นมือออกไปสัมผัสกระจก ทันใดนั้น รอยร้าวสีม่วงจางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนอากาศธาตุ ก่อนที่มันจะรวมตัวกันเป็นสัญลักษณ์ต้องห้ามที่เซเลสเทียเคยเห็นในบันทึกโบราณ "พวกเจ้าคิดว่าทำไมอาจารย์ใหญ่ถึงส่งเจ้าไปที่นั่น?" เอเลียสถามด้วยรอยยิ้มที่ดูเศร้าสร้อย "ไม่ใช่เพราะความอัจฉริยะของเจ้าหรอกนะ เซเลสเทีย แต่มันเป็นเพราะ 'สายเลือด' ของเจ้าต่างหากที่สามารถไขกุญแจที่ไม่มีใครเปิดได้มานานนับศตวรรษ" เซเลสเทียรู้สึกถึงกระแสพลังที่แล่นผ่านปลายนิ้ว ความเจ็บปวดหายไปสิ้นเหลือไว้เพียงความเย็นเยือกที่แล่นเข้าสู่หัวใจ เธอรู้ได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่คำเตือน แต่มันคือคำประกาศสงครามกับเบื้องบนที่เธอไม่อาจหลีกเลี่ยง ทว่าก่อนที่เอเลียสจะพูดอะไรไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของผู้คุ้มกฎก็ดังขึ้นหน้าประตูห้องพยาบาล พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่ฟังดูแข็งกร้าวและไร้ความปราณี "ศิษย์เซเลสเทีย..." เสียงของอาจารย์ใหญ่มาคัสดังลอดเข้ามา แม้จะฟังดูนุ่มนวลทว่ากลับแฝงด้วยแรงกดดันมหาศาลจนห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน "ถึงเวลาที่เจ้าต้องไปรายงานผลการสำรวจหอคอยกับข้าโดยตรงแล้ว... หวังว่าเจ้าคงไม่ได้ลืมเรื่อง 'สัญญา' ของเราไปแล้วใช่ไหม?" เอเลียสเบิกตากว้างเล็กน้อย เขาหันกลับมามองเซเลสเทียด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นราวกับต้องการฉุดดึงเธอให้หลบซ่อนลงไปในความมืดของห้องพยาบาล "อย่าเปิดประตู... ถ้าเจ้าเดินออกไปตอนนี้ เจ้าจะไม่ได้กลับออกมาในฐานะเซเลสเทียคนเดิมอีกต่อไป" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านขีดจำกัดของพลังไปกับเซเลสเทียนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ แอสทริดธาตุมนต์