ภารกิจแรกคือการเอาคืน

"เจ้าคิดว่าข้าจะตายในเงื้อมมือเศษสวะเช่นเจ้าจริงๆ หรือ?" เสียงราบเรียบดุจผิวน้ำที่ไร้คลื่นของหลี่มู่เหยาดังขึ้นท่ามกลางไอสังหารที่อบอวลไปทั่วห้องนอนมืดมิด กริชอาบยาพิษเล่มนั้นห่างจากลำคอของนางเพียงไม่กี่ชวน แต่นักฆ่าจากสำนักมืดกลับต้องชะงักงัน เมื่อดวงตาของหญิงสาวที่ควรจะหวาดกลัวกลับทอประกายเย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปี *ติ๊ง! ระบบเซียนโอสถเปิดใช้งาน: ตรวจพบระดับพลังมืด ขั้นที่ 3* *แนะนำไอเทม: ‘เข็มเงินสลายวิญญาณ’ ราคา 500 แต้มความดีความชอบ* มู่เหยามุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน ปลายนิ้วเรียวงามดีดตัวออกจากแขนเสื้อเพียงเบาๆ แสงสีเงินวาววับพุ่งทะลุความมืดราวกับดาวตก เจาะเข้าที่จุดตายของนักฆ่าผู้นั้นอย่างแม่นยำ เลือดดำสนิทพุ่งกระฉูด นักฆ่าหนุ่มร่างทรุดฮวบลงกับพื้นสิ้นใจตายโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะส่งเสียงร้อง นางก้าวข้ามร่างไร้วิญญาณไปอย่างไม่แยแส ก่อนจะกวาดสายตามองไปที่ประตูที่ถูกผลักเข้ามาอย่างถือดี "น้องหญิงสาม! ข้าได้ยินเสียงผิดปกติ... อ๊าย! นี่มันเรื่องอะไรกัน!" หลี่เหมยหลิน พี่สาวต่างแม่ที่พ่วงตำแหน่งคุณหนูผู้สูงส่งเดินเข้ามาพร้อมสาวใช้ กวาดสายตาผ่านซากศพบนพื้นด้วยท่าทีที่ปรุงแต่งขึ้นอย่างเสแสร้ง "เจ้าถึงกับกล้าฆ่าคนในจวนตระกูลหลี่เชียวหรือ? ครั้งนี้ท่านพ่อคงไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!" มู่เหยาสะบัดชายแขนเสื้อเบาๆ เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ดูอันตรายยิ่งกว่าเดิม "พี่หญิงรอง ท่านมาได้จังหวะพอดี ข้ากำลังเบื่อๆ อยู่พอดีเชียว" "เจ้า! เจ้าคิดจะทำอะไร?" หลี่เหมยหลินถอยกรูดเมื่อเห็นมู่เหยาก้าวเข้ามาใกล้ พลังกดดันบางอย่างที่นางไม่เคยสัมผัสมาก่อนแผ่ซ่านออกมาจากร่างของขยะที่นางเคยเหยียบย่ำมาตลอดชีวิต "ข้าจะสอนให้เจ้าได้รู้ไงว่า... การเป็นสุนัขรับใช้ที่ไร้ประโยชน์น่ะ มันมีจุดจบอย่างไร" มู่เหยาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว 'ผงคันหมื่นศตวรรษ' จากร้านค้าระบบถูกโปรยออกไปในอากาศราวกับละอองเกสรดอกไม้ หลี่เหมยหลินเริ่มขยี้ผิวหนังตัวเองอย่างบ้าคลั่ง เลือดซิบตามรอยเล็บที่จิกลงบนเนื้อขาวผ่อง "เจ้าทำอะไรข้า! โอ๊ย! ร้อน! ร้อนเหมือนไฟเผา!" "นี่เป็นเพียงบทเรียนเล็กๆ น้อยๆ ค่ะพี่หญิง" มู่เหยาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูหลี่เหมยหลินที่กำลังดิ้นทุรนทุราย "ถ้าเจ้ายังกล้าส่งคนมาลองดีกับข้าอีก ครั้งหน้าสิ่งที่เจ้าจะได้รับไม่ใช่แค่ความคัน แต่มันคือการเน่าเฟะทั้งเป็นจนแม้แต่หมาข้างถนนก็ยังไม่อยากมอง" ท่ามกลางความโกลาหลนั้น กลิ่นอายบุรุษที่คุ้นเคยก็โชยมาปะทะจมูก ก่อนที่ร่างสูงสง่าในชุดสีดำสนิทจะปรากฏตัวขึ้นที่หน้าต่าง ร่างของอ๋องหนานจิงดูดุดันและลึกลับไม่ต่างจากรัตติกาล "ฝีมือไม่เลวนี่..." เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของท่านอ๋องดังขึ้น เขาปัดฝุ่นออกจากไหล่ตัวเองอย่างใจเย็น สายตาคู่คมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดที่มู่เหยา "แต่ดูเหมือนเจ้าจะลืมไปว่า นักฆ่าพวกนี้... เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นของ 'ใครบางคน' ที่เฝ้ามองเจ้าอยู่บนชั้นสองของหอคอยลับ" มู่เหยาชะงัก ดวงตาของนางหรี่ลงเล็กน้อย การปรากฏตัวของอ๋องหนานจิงในยามนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน "ท่านอ๋องมาที่นี่เพื่อเตือนข้า หรือมาเพื่อดูละครฉากนี้กันแน่คะ?" มู่เหยาเอ่ยถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา อ๋องหนานจิงก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นไม้หอมจางๆ จากตัวเขาทำให้หัวใจของมู่เหยาสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ "ข้ามาเพื่อบอกว่า... พรุ่งนี้ที่งานเลี้ยงราชสำนัก ฮ่องเต้จะประกาศชื่อผู้ที่ถูกหมายหัวว่าจะต้องถูกส่งไป 'สังเวย' ที่แดนต้องห้าม และเจ้า... คือคนแรกในรายชื่อนั้น" มู่เหยาแค่นหัวเราะในลำคอ นี่ไม่ใช่แค่เกมตบหน้าคนในตระกูล แต่มันคือเกมการเมืองที่เดิมพันด้วยชีวิต ยังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยโต้ตอบ เสียงฝีเท้าของทหารราชองครักษ์นับสิบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนพัก พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของหัวหน้าองครักษ์ "คุณหนูสาม! ท่านถูกกล่าวหาว่าสังหารคนในตระกูล มีโทษถึงประหารชีวิต! จงออกมามอบตัวแต่โดยดี!" มู่เหยาหันไปมองอ๋องหนานจิงที่ยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย "เลือกเอา มู่เหยา..." เขาเอ่ยเสียงแผ่วแต่บาดลึก "จะยอมถูกลากไปประหาร หรือจะยอมรับความช่วยเหลือจากข้า... แล้วกลายเป็นราชินีที่ครองแผ่นดินนี้ไปพร้อมกับข้าตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันมาถึงตรงนี้นะคะ เสี่ยวเถาฮวาดีใจมากค่ะที่ได้ร่วมเดินทางไปกับทุกท่านในตอนหน้า บอกเลยว่าบทสรุปของเหตุการณ์นี้จะทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้างจนลืมหายใจแน่นอนค่ะ!