ฟื้นคืนชีพในร่างขยะ

"ลากตัวนางออกไป! ตระกูลหลี่ไม่ต้องการเศษสวะที่ไร้แม้แต่รากปราณพื้นฐานมาทำให้ชื่อเสียงต้องแปดเปื้อน!" เสียงตวาดกร้าวของหลี่จงซาน ผู้นำตระกูลหลี่ ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงรับรอง กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลอยู่กลับให้ความรู้สึกชวนอาเจียนในความรู้สึกของร่างที่เพิ่งฟื้นคืนสติ หลี่มู่เหยาพยายามปรือตาขึ้นมองภาพตรงหน้า ความเจ็บปวดจากการถูกทุบตีประหนึ่งถูกรถสิบล้อชนแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความทรงจำที่แปลกปลอมและดิบเถื่อนหลั่งไหลเข้าสู่สมองราวกับเขื่อนแตก 'คุณหนูสามผู้ไร้ค่า? ตายเพราะความอัปยศที่ถูกคู่หมั้นถอนหมั้นต่อหน้าธารกำนัล?' มู่เหยาเหยียดยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่เลือดสีแดงฉานยังไหลซึมออกจากขมับ ดวงตาของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับฉายแววเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก ในฐานะศัลยแพทย์มือหนึ่งที่คร่าชีวิตคนมานับไม่ถ้วนบนเตียงผ่าตัด การตายแล้วเกิดใหม่ไม่ใช่เรื่องเหนือธรรมชาติสำหรับเธอ แต่มันคือโอกาส... โอกาสที่จะได้ 'เชือด' พวกที่เคยเหยียบย่ำให้จมดิน "หุบปากเสียที ท่านผู้นำตระกูล" เสียงที่แหบพร่าทว่ากังวานด้วยอำนาจบางอย่างหยุดทุกสรรพเสียงลงในโถงใหญ่ หลี่จงซานชะงัก สายตาที่เคยดูแคลนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างที่ควรจะไร้ทางสู้ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน "เจ้า... เจ้ากล้าสั่งให้ข้าหุบปากรึ? นังเด็กขยะ!" "ขยะงั้นหรือ?" มู่เหยาหัวเราะในลำคอ ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด แต่จิตวิญญาณกลับแกร่งกร้าวเหนือใคร "คนที่ไร้ค่าจริงๆ คือคนที่ตัดสินคนอื่นจากเปลือกนอกโดยไม่เคยมองเห็นความเน่าเฟะในใจตนเองต่างหาก การขับไล่ข้าออกจากตระกูลน่ะหรือ? เอาสิ ข้าเองก็เบื่อที่จะต้องมาทนสูดกลิ่นความเห็นแก่ตัวของพวกท่านเต็มทีแล้ว" บรรยากาศในโถงเย็นเฉียบลงฉับพลัน เหล่าอาวุโสต่างมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทจะก้าวเข้ามาจากเงามืดของประตู มือหนาถือพัดเหล็กที่ดูอันตรายพอๆ กับรอยยิ้มมุมปากของเขา "น่าสนใจ... ยิ่งกว่าเรื่องตลกที่ข้าเคยได้ยินมาตลอดสิบปี" อ๋องหนานจิง ก้าวผ่านความเงียบงันเข้ามา สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองมู่เหยาอย่างไม่วางตา เขาไม่ได้มาเพื่อช่วย แต่เขาสนใจ 'ความตาย' ที่กำลังจะผลิบานตรงหน้ามากกว่า มู่เหยาไม่หลบสายตา เธอจ้องตอบด้วยประกายที่ทำให้อ๋องหนานจิงเลิกคิ้วขึ้น ในวินาทีนั้นเอง เสียงเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของมู่เหยา ไม่ใช่เสียงจากเครื่องช่วยหายใจในห้องผ่าตัด แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ที่ทรงพลังยิ่งกว่า [ติ๊ง! ระบบ 'โอสถเทพข้ามภพ' เชื่อมต่อสำเร็จ...] [ตรวจพบสถานะร่างกาย: บาดเจ็บสาหัส / พลังปราณ: ศูนย์ / สถานะ: กำลังถูกขับไล่] [ภารกิจแรก: ตบหน้าผู้ที่ดูแคลนท่านให้สิ้นซาก เพื่อเปิดใช้งานคลังสมบัติระดับเซียน] [รางวัล: ยาชำระกระดูกระดับตำนาน และแต้มเงินทองจำนวน 1 ล้านแต้ม] มู่เหยาสูดหายใจลึก รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าที่เปื้อนเลือด เธอไม่ได้มองหลี่จงซานอีกต่อไป แต่กลับหันไปมองอ๋องหนานจิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยการท้าทาย "ท่านอ๋อง ท่านมาที่นี่เพื่อชมการขับไล่คุณหนูขยะ หรือมาเพื่อเป็นสักขีพยานในการกำเนิดใหม่ของคนที่ท่านไม่มีวันคาดคิดกันแน่?" อ๋องหนานจิงหัวเราะร่วน เสียงทุ้มต่ำของเขาดังกังวานไปทั่วบริเวณ "ข้ามาเพื่อดูว่า... เจ้าจะรอดจากความตายที่พวกมันหยิบยื่นให้ได้นานแค่ไหน แต่ดูเหมือนข้าจะมองผิดไป เจ้าไม่ได้ใกล้ตาย แต่เจ้ากำลังเตรียมตัวฆ่าคน" "ถูกต้อง" มู่เหยาสะบัดมือเบาๆ แม้จะไร้กำลัง แต่ความนิ่งสงบของเธอกลับกดดันจนคนรอบข้างต้องถอยกรูด "ในเมื่อตระกูลหลี่ตัดสินใจตัดขาดข้า ข้าเองก็ขอฝากคำเตือนไว้ก่อนจะก้าวออกจากประตูนี้... ทรัพย์สินที่ท่านโกงกินไปจากมารดาของข้า และโอสถที่พวกท่านแย่งชิงไปเพื่อลูกสาวคนโปรด วันนี้ข้าจะทวงคืนมันทั้งหมด พร้อมดอกเบี้ยที่พวกท่านต้องจ่ายด้วยเลือด!" "หลี่มู่เหยา! เจ้ามันบ้าไปแล้ว!" หลี่จงซานคำราม สั่งการให้ทหารองครักษ์พุ่งเข้าจู่โจม ทว่ามู่เหยาไม่ได้ถอยหลัง เธอเพียงแค่หลับตาลง วินาทีนั้นหน้าต่างโปร่งใสที่มองเห็นได้แค่เธอคนเดียวก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า นิ้วเรียวสวยกดลงบนปุ่ม 'ชำระล้าง' ในระบบร้านค้าทันที! [การชำระเงินสำเร็จ: แต้มแต้มทั้งหมดถูกแลกเปลี่ยนเป็นพลังลมปราณทะลวงจุดระดับห้า!] ไอพลังมหาศาลปะทุออกจากร่างบอบบาง แรงอัดอากาศมหาศาลทำให้กระเบื้องพื้นโถงรับรองแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ทหารที่กำลังจะถึงตัวเธอถูกแรงกระแทกกระเด็นออกไปคนละทิศละทางเหมือนใบไม้แห้ง ทุกคนในโถงรับรองต่างอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง อ๋องหนานจิงที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ถึงกับหุบพัดลง สายตาเปลี่ยนจากความสนุกสนานกลายเป็นความปรารถนาอันแรงกล้าที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ทว่าก่อนที่มู่เหยาจะก้าวเดินออกไปจากความวุ่นวาย เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากมุมมืดของโถงที่ไม่มีใครสังเกตเห็น... เสียงปรบมือที่ดูเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความจงใจจะขัดขวาง "ฝีมือไม่เลวนี่... แต่คิดรึว่าเจ้าจะเดินออกจากประตูนี้ไปได้ง่ายๆ โดยที่ 'ของสำคัญ' ของตระกูลหลี่ยังไม่ได้ถูกทวงคืน?" ชายในชุดคลุมสีเทาเดินออกมาพร้อมกับกริชอาบยาพิษในมือ กลิ่นของมันทำให้อากาศรอบข้างเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ นี่ไม่ใช่คนของตระกูลหลี่... แต่เป็นนักฆ่าจากสำนักมืดที่ถูกจ้างวานมาเพื่อปิดปากมู่เหยาโดยเฉพาะ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความแค้นที่แสนหวานในครั้งนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อว่ามู่เหยาจะรอดจากคมกริบนี้ไปได้อย่างไรนะคะ... เสี่ยวเถาฮวาค่ะ