บุกทลายรังศัตรูในพริบตา

เสียงเหล็กกล้าบดขยี้กันดังสนั่นหวั่นไหวจนผนังคอนกรีตเสริมเหล็กหนาสามเมตรของคลังสินค้าลับเขตชานเมืองสั่นสะเทือน ฝุ่นผงปูนซีเมนต์ร่วงหล่นลงมาดั่งหิมะสีเทา ทว่าท่ามกลางความโกลาหลนั้น กลับมีเพียงเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งที่ก้าวเดินอย่างมั่นคงและเชื่องช้า เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นคอนกรีตดัง ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... แต่ละก้าวราکتค้อนเพลิงที่ตอกลงมาบนจิตวิญญาณของผู้ที่อยู่ภายใน "ใครวะ! สัญญาณเตือนภัยระดับโอมิกอนถูกทำลายในพริบตาเดียวได้ยังไง!" เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของลูกน้องระดับหัวกะทิของตระกูลกันต์ดังขึ้น พร้อมกับแสงไฟฉายจากปืนไรเฟิลจู่โจมหลายสิบกระบอกที่ระดมสาดส่องไปยังความมืดเบื้องหน้า แต่ทว่า สิ่งที่พวกมันเห็นกลับไม่ใช่กองกำลังติดอาวุธ หรือฮันเตอร์รับจ้างชื่อดังที่ไหน มีเพียงชายหนุ่มร่างโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทไร้รอยยับ ใบหน้าคมคายเรียบเฉยไร้ความรู้สึก นัยน์ตาสสีดำสนิทคู่นั้นลุ่มลึกราวกับหลุมดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง คีย์หยุดยืนอยู่ที่กลางโถงกว้าง แสงไฟสีแดงฉานจากระบบเตือนภัยฉุกเฉินกะพริบวับวาบสาดสะท้อนใบหน้าด้านข้างของเขาให้ดูราวกับมัจจุราชผู้ลงมาจากขุมนรก ในมือขวาของเขาไม่ได้ถืออาวุธเวทมนตร์ราคาแพงลิบลิ่ว หรือหอกศาสตราเทพใดๆ มีเพียงสมาร์ทโฟนหน้าจอสีดำที่แสดงอินเทอร์เฟซเรืองแสงสีฟ้าของ *‘ระบบผู้กล้าเลเวลอัป’* กำลังหมุนวนด้วยตัวเลขมหาศาลที่กระโดดขึ้นวินาทีละหลักล้าน [ ตรวจพบสิ่งกีดขวางระดับมนุษย์ : 42 คน ] [ ทำการประเมินพลังรบ... ] [ เลเวลผู้กล้าปัจจุบัน: 99 (Max Cap) ] [ เปิดใช้งานทักษะพิเศษระดับตำนาน: ‘เขตแดนไร้พ่าย (Invincible Domain)’ ] "ยิงมัน! อย่าให้มันขยับเข้าใกล้ห้องควบคุมเด็ดขาด!" หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยแผดเสียงคำรามด้วยความหวาดกลัวที่พยายามกลบเกลื่อนด้วยความเกรี้ยวกราด กระสุนเจาะเกราะนับร้อยนัดถูกระดมยิงออกไปพร้อมกันจนเกิดเป็นพายุลูกกระสุนที่แผดเผาอากาศจนร้อนระอุ ทว่า... น่าเหลือเชื่อ! กระสุนทั้งหมดหยุดชะงักกลางอากาศราวกับถูกกำแพงที่มองไม่เห็นตรึงเอาไว้ ห่างจากตัวของคีย์ไม่ถึงคืบ ก่อนที่มันจะร่วงหล่นลงมากองกับพื้นพร้อมกันส่งเสียงกระทบกันกุ๊กกั๊ก คีย์ไม่ได้แม้แต่จะกะพริบตา เขายกมือซ้ายขึ้นปัดฝุ่นที่ไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก "พวกแก... สนุกกันพอหรือยังครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้นเพียงแผ่วเบา ทว่ามันกลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคนราวกับเสียงคำรามของราชสีห์ กลิ่นอายกดขี่ข่มเหงระดับสูงแผ่ซ่านออกมาจากร่างของชายหนุ่มจนพื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าของพวกมันแตกร้าวเป็นลายงา เหล่าฮันเตอร์ระดับ A ที่ภาคภูมิใจในพลังของตัวเองต่างพากันเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ลมหายใจติดขัดราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบลำคอไว้จนแน่น ในขณะเดียวกัน ภายในห้องกระจกนิรภัยชั้นบนสุด กันต์ผู้เป็นทายาทตระกูลใหญ่กำลังยืนมองเหตุการณ์ผ่านจอมอนิเตอร์ด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวซีดเผือด มือที่ถือแก้วไวน์สั่นเทจนของเหลวสีแดงฉานกระฉอกเปรอะเปื้อนเสื้อสูทราคาแพง "เป็นไปไม่ได้... นั่นมันแค่ไอ้ฮันเตอร์สวะแรงก์ F ที่ฉันเพิ่งเขี่ยทิ้งไปไม่ใช่เหรอวะ! ทำไมมันถึง..." กันต์สบถออกมาด้วยความคลุ้มคลั่ง เขากดปุ่มอินเตอร์คอมสุดแรง "พวกแกทำอะไรกันอยู่! ใช้มานาสโตーンระเบิดตึกทิ้งซะ! ฆ่ามันพร้อมกันตรงนั้นเลย!" แต่ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากลูกน้อง มีเพียงเสียงความเงียบงันและความหวาดกลัวที่แผ่ขยายเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ผ่านทางกล้องวงจรปิด ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงฝีเท้าคีย์ใกล้เข้ามาทุกที จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องกระจกนิรภัยหนาพิเศษที่กันแรงระเบิด C4 ได้สบาย คีย์เงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิด มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าผู้กุมความตายในกำมือ เขาแตะนิ้วลงบนหน้าจอสมาร์ทโฟนเพื่อทำรายการบางอย่าง [ ทำการซื้อกิจการและสิทธิ์การควบคุมโครงสร้างพื้นฐานทั้งหมดของตระกูลกันต์ ] [ ยอดเงินที่หัก: 1,500,000,000 บาท ] [ ทำการทำธุรกรรมสำเร็จ... โอนกรรมสิทธิ์อาคารนี้เป็นของ ‘คุณลินิน’ เรียบร้อยแล้ว ] ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนการโอนเงินดังขึ้นก้องห้องควบคุมหลัก พร้อมกับหน้าจอนิรภัยทั้งหมดที่ดับวูบลง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นข้อความสีแดงฉานตัวโต: *‘ทรัพย์สินนี้อยู่ภายใต้การครอบครองของภรรยาคุณคีย์ - ห้ามผู้ใดบุกรุก’* ปัง! ประตูกระจกนิรภัยที่หนาเตอะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยพลังจิตอันไร้ขีดจำกัด เศษกระจกนับล้านชิ้นลอยเคว้งคว้างกลางอากาศก่อนจะร่วงลงราวกับสายฝน กันต์ผงะถอยหลังจนล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้น ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อเห็นชายหนุ่มผู้ที่เขาเคยเหยียบย่ำอย่างไร้ความปรานี กำลังก้าวเท้าเข้ามาเหยียบย่างในอาณาจักรของเขาด้วยท่าทีราชาผู้พิชิต "แก... แกมันปีศาจ! แกต้องการอะไร!" กันต์กรีดร้องเสียงหลง ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัวจนแทบฉี่ราด พยายามคลานหนีไปมุมห้อง คีย์ก้มตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเชยคางของอดีตเพื่อนสนิทผู้เคยหยิ่งทะนงให้เงยขึ้นมาสบตา ดวงตาคู่คมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังนั้นอย่างใจเย็น "ผมไม่ได้ต้องการอะไรมากหريكครับ..." คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกน "ผมแค่มาทวงคืนทุกอย่างที่ภรรยาของผมควรได้รับ... และมาทบต้นทบดอกความเจ็บปวดที่แกเคยฝากไว้ให้สาสม" คีย์กดปุ่มรับสายเรียกเข้าบนสมาร์ทโฟนทันที ปลายสายคือเสียงหวานคุ้นเคยของลินินที่รอคอยการกลับมาอย่างสงบนิ่งพร้อมรอยยิ้มแห่งชัยชนะ "ลินินครับ... ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วนะครับ คนที่เคยรังแกคุณจะต้องคุกเข่าขอโทษคุณด้วยตัวเองเดี๋ยวนี้" กันต์ที่ได้ยินชื่อนั้นถึงกับหน้าถอดสี ร่างกายแข็งทื่อในพริบตาเมื่อตระหนักได้ว่า ตนเองได้พ่ายแพ้ให้กับชายผู้ที่เขาเคยคิดว่าเป็นแค่ฝุ่นผงใต้เท้าอย่างราบคาบ ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่าแทบเท้าของคีย์อย่างหมดสภาพ น้ำตาและเหงื่อไหลพรูอาบใบหน้า "ช่วย... ช่วยไว้ชีวิตฉันด้วย... อยากได้อะไร ฉันยกให้หมด..." กันต์ละล่ำละลักเสียงสั่นเครือ พยายามจะควชายกางเกงของคีย์เพื่อเหนี่ยวรั้งชีวิตอันไร้ค่าของตนไว้ คีย์มองดูภาพนั้นด้วยหางตา รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนมุมปาก เขายกสมาร์ทโฟนขึ้นแนบหูเตรียมวางสาย ขณะที่กวาดสายตามองไปรอบห้องควบคุมที่พังพินาศ ทว่า ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือของคีย์ก็เกิดอาการรวนอย่างกะทันหัน... ข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานข้อความใหม่ปรากฏขึ้นมาทับอินเทอร์เฟซระบบเลเวลอัป โดยที่คีย์ไม่ได้เป็นคนกดทำรายการ [ ⚠️ คำเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจากบุคคลภายนอก ] [ รหัสผู้ใช้งานนิรนาม: ‘P_Zero’ กำลังพยายามแฮกข้อมูลหลักของระบบผู้กล้า ] [ ยืนยันตัวตนล้มเหลว... เป้าหมายที่แท้จริงไม่ได้มีแค่ตระกูลกันต์ ] [ เสียงฝีเท้าปริศนา... กำลังดังขึ้นที่ด้านหลังของคุณคีย์ในระยะประชิด! ] โอเวอร์ลอร์ดซีโร่