คำสารภาพรักใต้แสงดาว

“คุณกำลังเสียสติไปแล้วจริงๆ หรือครับ คีย์... ตึกทั้งแท่งนี้ มันไม่ใช่แค่คอนเทนต์ในโลกออนไลน์นะ” เสียงของลินินสั่นพร่าเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตคู่สวยสะท้อนแสงไฟระยิบระยับของมหานครเบื้องล่าง ลมหนาวในค่ำคืนเดือนหงายพัดผ่านยอดตึกระฟ้าความสูงแปดสิบชั้นเข้ามาปะทะเส้นผมของเธอจนปลิวไสว ทว่าความหนาวเย็นของอากาศยังไม่เท่ากับความระอุในหัวใจที่กำลังเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนก เมื่อชั่วพริบตาก่อนหน้านี้ ผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่เพิ่งจะเดินมาโค้งคำนับให้พวกเขาถึงขอบระเบียงกระจกใส พร้อมกับมอบแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่มีตราประทับนิติกรรมสิทธิ์ครอบครองเบ็ดเสร็จ ผมยิ้มรับความกังวลใจที่ฉายชัดอยู่บนดวงหน้าของหญิงสาวผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับผมมาตั้งแต่ยุคที่ในกระเป๋าเสื้อยังมีเศษเหรียญไม่ถึงสิบบาท มือหนายื่นออกไปรวบเส้นผมที่ปลิวมาปรกแก้มเนียนนุ่มของเธอทัดหูอย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงความอุ่นซ่านที่ส่งผ่านจากปลายนิ้ว “ผมไม่ได้เสียสติหريكหรอกครับ ลินิน” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มั่นคงและเต็มไปด้วยอำนาจอันล้นเหลือที่ถูกสะสมไว้ภายใต้ระบบเลเวลอัป “ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณเดินเคียงข้างไอ้ฮันเตอร์กระจอกๆ อย่างผมในวันที่ไม่มีแม้แต่ข้าวจะกิน วันที่ไอ้กันต์กับพวกมันเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเราจนจมดิน... ตอนนี้ ในเมื่อผมมีปัญญาที่จะซื้อโลกทั้งใบมาวางแทบเท้าคุณ ทำไมผมจะต้องลังเลที่จะมอบความปลอดภัยและอิสรภาพทั้งหมดนี้ให้ผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิตผมด้วยล่ะครับ” คำพูดเรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้น ทำให้ดวงตาคู่สวยของลินินเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส เธอกะพริบตาถี่ๆ เพื่อสกัดกั้นความอ่อนแอไม่ให้ไหลรãินออกมาต่อหน้าชายหนุ่มผู้เป็นดั่งโลกทั้งใบของเธอ ภาพจำในอดีตย้อนกลับมาซ้อนทับกับความจริงตรงหน้า ภาพที่คีย์ในชุดฮันเตอร์เก่าซอมซ่อเนื้อตัวเปื้อนเลือดจากการลงดันเจี้ยนระดับต่ำเพื่อแลกเงินไม่กี่บาทมาซื้อยาให้เธอยามป่วยไข้ กับชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเนื้อดีที่ยืนอยู่ ณ จุดที่สูงที่สุดของเมืองหลวงในคืนนี้... ระยะห่างระหว่างนรกกับสวรรค์ถูกร่นเข้ามาใกล้ด้วยความพยายามและระบบลึกลับที่กุมชะตากรรมของโลกไว้ในมือ “แต่ว่า... ครึ่งหนึ่งของทรัพย์สินทั้งหมดในเครือ ‘โอเวอร์ลอร์ด กรุ๊ป’ มันมากเกินไป มากเกินกว่าที่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งจะแบกรับไหวแล้วนะคีย์” เธอกล่าวเสียงเครือ พร้อมกับกุมมือผมที่วางอยู่บนบ่าของเธอไว้แน่น “ไม่มีอะไรที่เรียกว่า ‘มากเกินไป’ สำหรับคุณหรอกครับ” ผมหัวเราะในลำคอเบาๆ นัยน์ตาสีดำสนิททอประกายลึกล้ำราวกับห้วงจักรวาลที่ไม่มีวันสิ้นสุด ก่อนจะเลื่อนมือไปหยิบบัตรเครดิตสีดำขลิบทองคำแท้ที่เปล่งออร่าพลังงานศักดิ์สิทธิ์จางๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท บัตร ‘Black Sovereign Card’ ที่ออกโดยระบบผู้กล้า ซึ่งมีวงเงินไร้ขีดจำกัดและเชื่อมต่อกับบัญชีสำรองระดับโลก “และเอกสารในแฟ้มนั้น... ไม่ใช่แค่ของขวัญตามธรรมเนียม แต่มันคือหลักประกันว่า ต่อให้พรุ่งนี้โลกใบนี้จะล่มสลาย คุณก็จะเป็นผู้หญิงที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกใบนี้โดยที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องได้แม้แต่ปลายเล็บ” ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบเลเวลอัปดังขึ้นเบาๆ ในโสตประสาทของผม พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงสีฟ้าเข้มที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยมีเพียงผมเท่านั้นที่มองเห็น [ประกาศจากระบบ: ภารกิจเชื่อมโยงคู่ชีวิตขั้นสูงสุด 'ราชินีแห่งโอเวอร์ลอร์ด' บรรลุเงื่อนไข 100%] [ทรัพย์สิน 50% ถูกโอนกรรมสิทธิ์ไปยัง 'ลินิน' สำเร็จ] [ปลดล็อกสกิลติดตัวพิเศษ: 'Aura of Protection' (เกราะคุ้ม100% แก่คู่ชีวิตต่อทุกการโจมตีทางกายภาพและจิตวิทยา)] [โบนัสพิเศษ: ได้รับแต้มประสบการณ์ +10,000,000 EXP และปลดล็อกระดับเลเวลฮันเตอร์สู่ 'Transcendent Rank'] รอยยิ้มมุมปากของผมปรากฏเด่นชัดขึ้น ความรู้สึกอิ่มเอมใจพรั่งพรูเข้ามาอย่างเต็มเปี่ยม ไม่ใช่แค่เพราะพลังที่เพิ่มขึ้นมหาศาล แต่เพราะการได้เห็นความสุขที่สะท้อนออกมาจากแววตาของหญิงสาวตรงหน้าต่างหาก คือรางวัลที่คุ้มค่าที่สุดของการต่อสู้ทั้งหมด “ถ้าอย่างนั้น...” ลินินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอมองหน้าผมด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตา รอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาในรอบหลายปี “ฉันจะรับมันไว้ด้วยความเต็มใจค่ะ... ในฐานะภรรยาของคุณ ไม่ใช่ในฐานะผู้รับการสงเคราะห์” “ยินดีต้อนรับสู่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารครับ ที่รักของผม” ผมดึงร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้แนบอก ภายใต้ผืนฟ้ากว้างใหญ่ที่มีดวงดาวระยิบระยับเป็นสักขีพยาน บรรยากาศแสนโรแมนติกและอบอุ่นแผ่ซ่านปกคลุมพื้นที่บนดาดฟ้าตึกสูง ทว่า ในวินาทีที่ความสุขกำลังเดินทางมาถึงจุดที่สมบูรณ์แบบที่สุดนั้นเอง... กริ๊งงงง! เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงลิบลิ่วในกระเป๋าเสื้อสูทของผมก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบสงบอย่างไม่รู้กาลเทศะ ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ ผนատสายตาดุดันขึ้นในทันทีเมื่อหน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าที่ไม่ได้รับเชิญ—‘กันต์’ อดีตเพื่อนสนิทผู้เคยเหยียบย่ำและพยายามแย่งชิงทุกอย่างไปจากผม ลินินผละออกจากอ้อมอกเล็กน้อยด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นสีหน้าของผมเปลี่ยนไป ผมกดรับสายด้วยมือเดียวโดยไม่ลังเล พร้อมกับกดเปิดสปีกเกอร์โฟนเพื่อให้ลินินได้ยินร่วมกัน น้ำเสียงเย่อหยิ่งและคุ้นเคยดังลอดออกมาจากลำโพงทันทีโดยไม่ต้องรอให้ผมเอ่ยทักทาย “ไงไอ้สวะคีย์! กูได้ข่าวว่ามึงบังAอาจไปกว้านซื้อตึกระฟ้าใจกลางเมืองมาเล่นเป็นสนามเด็กเล่นหรอวะ? สงสัยคงจะถูกหวยใต้ดินรวยไม่รู้เรื่องล่ะสิถึงได้สำราญใจขนาดนั้น!” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยถากถางดังมาจากปลายสาย ตามด้วยเสียงกsะแทกแก้วไวน์และเสียงหัวרויกวาดของเหล่าเพื่อนไฮโซเศษสวะของมัน “แต่เสียใจด้วยนะเว้ย... พรุ่งนี้เช้าหุ้นทั้งหมดของบริษัทแก รวมถึงสิทธิ์การครอบครองตึกที่มึงเพิ่งเซ็นสัญญาไป จะตกเป็นของตระกูลกูทั้งหมด เพราะกูเพิ่งกว้านซื้อหนี้ทั้งหมดที่บริษัทแกแอบกู้ไว้มาถือครองไว้ในมือเรียบร้อยแล้ว เตรียมตัวเก็บกระเป๋าไสหัวออกไปนอนข้างถนนกับนังลินินผู้หญิงโง่ๆ ของมึงได้เลยไอ้จนตรอก!” ลินินหน้าซีดเผือดลงในทันทีเมื่อได้ยินคำขู่นั้น ร่างของเธอสั่นสะท้อนด้วยความโกรธและหวาดกลัวที่ถูกขุดคุ้ยแผลเก่าขึ้นมาซ้ำเติมอีกครั้ง ผมยังคงยืนนิ่ง สงบเยือกเย็นรากับหินผา ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเหนือกว่า ความเงียบงันปกคลุมชั่วขณะก่อนที่ผมจะกรอกเสียงทุ้มนุ่มลึกและเต็มไปด้วยอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวลงไปในโทรศัพท์ “กันต์... แกแน่ใจเหรอครับว่าหนี้ที่แกถือครองอยู่... มันคือหนี้ของบริษัทผมจริงๆ?” ปลายสายเงียบกริบไปชั่ววินาทีราวกับไม่คาดคิดว่าผมจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความหวาดกลัวใดๆ สิ้นเชิง “แก... แกหมายความว่ายังไงวะไอ้คีย์! อย่ามาทำเป็นปากดีนะเว้ย!” เสียงของกันต์เริ่มสั่นด้วยความฉุนเฉียวและไม่มั่นใจ ผมหันไปสบตากับลินินที่มองมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและศรัทธาสูงสุด ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายออกไปด้วยน้ำเสียงที่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่พร้อมจะเชือดคอศัตรูให้ขาดสะบั้นในคราเดียว “ก็หมายความว่า... ตั้งแต่ห้าวินาทีที่แล้วเป็นต้นมา ธนาคารกลางและกลุ่มทุนทั้งหมดที่ปล่อยกู้ให้บริษัทแก ได้ถูกผมซื้อกิจการต่อเบ็ดเสร็จร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วยังไงล่ะครับ... และตอนนี้ ในฐานะเจ้าหนี้ใหม่รายใหญ่ที่สุดของตระกูลแก ผมกำลังจะกดปุ่ม ‘ยึดทรัพย์’ ทุกอย่างของพวกแกให้ราบคาบเป็นหน้ากลองภายใน... สาม... สอง...” —โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ