เงาปริศนาจากตระกูลใหญ่เก่าแก่

กลิ่นอายของชาซีลอนชั้นดีที่ถูกรินลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบมุก ไม่สามารถกลบความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นเพนต์เฮوسต์หรูหราได้เลย เสียงของเหลวไหลกระทบผิวแก้วดังแว่วท่ามกลางความเงียบงัน ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวยาวของลินินจะเลื่อนถ้วยชาไปวางตรงหน้าชายผู้เป็นสามี ดวงตากลมโตของเธอเจือแววครุ่นคิด ขณะมองร่องรอยกระดาษเอกสารลับที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากเครือข่ายข่าวกรองใต้ดิน มันคือรายงานความหนาแปดหน้าที่มีตราประทับรูป ‘กางเขนเลือด’ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำตระกูลมาเฟียเก่าแก่อย่าง “บูรพาพิทักษ์” “พวกเขาเริ่มขยับตัวแล้วสินะครับ” ลินินเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลทว่าแฝงความกังวลไว้ลึกๆ มือบางเอื้อมมาแตะหลังมือของคีย์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นในยามที่เงื้อมมือมืดมนของอดีตกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ คีย์ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้ม ชายตามองเอกสารเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะคาดเดา นัยน์ตาคมกริบของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับเปล่งประกายความสนุกสนานราวกับผู้เล่นเกมกระดานกำลังมองดูหมากตัวสำคัญเดินเข้าสู่มุมอับ “ไม่ต้องห่วงไปหรอกครับที่รัก” คีย์พลิกมือขึ้นกุมมือของภรรยาไว้แน่น สัมผัสอบอุ่นและมั่นคงทำให้ความกังวลในแววตาของลินินคลายลงได้บ้าง “ตระกูลบูรพาพิทักษ์คิดว่าพวกเขายังคงเป็นเจ้าพ่อผู้กุมเศรษฐกิจเงามืดของเมืองนี้มาตลอดสามสิบปี แต่พวกเขาคงลืมไปว่า… กาลเวลาเปลี่ยนไปแล้ว และบัลลังก์นั้นไม่ได้มีไว้ให้พวกไดโนเสาร์เต่าล้านปีครองไปตลอดกาลหรอกนะครับ” ย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อน หลังจากที่คีย์ใช้ระบบผู้กล้าเลเวลอัปเข้าซื้อหุ้นสามัญของกลุ่มธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ที่กันต์และตระกูลใหญ่เคยหนุนหลัง จนทำให้มูลค่าตลาดของพวกมันดิ่งเหวภายในชั่วข้ามคืน ความสะใจที่ได้ซัดหน้าพวกอวดร่ำอวดรวยในงานประมูลครั้งนั้นยังคงเป็นที่เล่าขาน แต่มันก็ตามมาด้วยแรงกระแทกจาก ‘ขั้วอำนาจเก่า’ ที่อยู่นอกเหนือกฎหมาย ตระกูลบูรพาพิทักษ์ ซึ่งเบื้องหน้าทำธุรกิจนำเข้าส่งออกและอสังหาฯ แต่เบื้องหลังคุมเครือข่ายสีเทาทั้งหมดในภูมิภาคนี้ กำลังเดือดดาล เนื่องจากเงินทุนหมุนเวียนหลักของพวกเขาถูกอำนาจลึกลับจากระบบของคีย์เข้ามากว้านซื้อและตัดตอนเส้นทางฟอกเงินจนแทบไม่เหลือซาก เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอโฮโลแกรมใสที่ปรากฏขึ้นเฉพาะสายตาของคีย์ดังขึ้นเบาๆ [ติ๊ง! แจ้งเตือนจากระบบผู้กล้าเลเวลอัป] [ตรวจพบการเคลื่อนไหวระดับสูงจากองค์กรเป้าหมาย: ตระกูลบูรพาพิทักษ์] [ภารกิจพิเศษ: “กวาดล้างเงาอดีต” (ระดับความยาก: A) – ทำลายโครงสร้างการเงินและการทหารใต้ดินของตระกูลบูรพาพิทักษ์ให้ราบคาบภายใน 7 วัน] [รางวัลความสำเร็จ: ปลดล็อกวงเงินไร้ขีดจำกัดระดับที่ 3 และสิทธิ์ในการเข้าซื้อกิจการธนาคารพาณิชย์ระดับประเทศ] คีย์กวาดสายตาอ่านข้อความเหล่านั้นในเสี้ยววินาที รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายิ่งเด่นชัดขึ้น ความท้าทายแบบนี้แหละที่คู่ควรกับคนอย่างเขา “คุณกำลังคิดจะทำอะไรอีกแล้วใช่ไหมคะ คีย์?” ลินินเอ่ยถามอย่างรู้ทัน เธอรู้จักสามีคนนี้ดีเกินกว่าจะปล่อยให้เขาเล่นสนุกโดยไม่มีแผนสำรอง ดวงตาของเธอมองตรงมาด้วยความเชื่อใจอย่างเต็มเปี่ยม ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยรังเกียจเขาในวันที่เขาเป็นแค่ฮันเตอร์แรงก์ F ที่เนื้อตัวมอมแมมและกระเป๋าแบน แต่ในวันนี้ ในวันที่เขากลายเป็นมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมของคนนับล้าน เธอก็ยังคงเป็นที่ปรึกษาคนสำคัญที่ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ไม่เคยห่าง “ผมแค่จะทำให้พวกเขาได้รู้ซึ้งถึงคำว่า ‘สิ้นเนื้อประดาตัว’ ของจริงนะครับ” คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รัศมีแห่งความเยือกเย็นและทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “ในเมื่อพวกมันกล้าส่งสาส์นท้าทายมาถึงบ้านของเรา เราก็ควรจะไปเยี่ยมเยียนพวกมันให้สมเกียรติสักหน่อย” ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์เก่าแก่สไตล์โคโลเนียลชานเมือง บรรยากาศภายในห้องโถงมืดสลัวเต็มไปด้วยไอคุกรุ่นของความโกรธเกรี้ยว “บัง อาจนัก!” เสียงทุบโต๊ะไม้สักทองดังสนั่นหวั่นไหว นายใหญ่แห่งตระกูลบูรพาพิทักษ์ “เจ้าสัวบูรพา” ชายชราวัยเจ็ดสิบปีผู้มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้าซีกซ้าย นัยน์ตาดุดันราวกับพญาอินทรีจ้องมองลูกน้องคนสนิทที่ยืนก้มหน้ารับคำสั่งตัวสั่นเทา “มันเป็นใครวะ! ไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่ไหน จู่ๆ ก็โผล่มาป้วนเปี้ยนแล้วกวาดซื้อหุ้นในมือเราไปจนหมด แถมยังตัดเส้นทางเดินเงินของเราในตลาดมืดจนเสียหายเป็นพันล้าน!” “เรียนนายใหญ่… จากการตรวจสอบสืบสวนเชิงลึก เรารู้มาว่ามันคือไอ้ฮันเตอร์กระจอกที่ชื่อ ‘คีย์’ ครับ…” ลูกน้องคนสนิทละล่ำละลักรายงาน “แต่แปลกมากครับนายใหญ่ ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา มันกลับมีเส้นสายจากไหนก็ไม่รู้ มีเงินทุนหมุนเวียนมหาศาลชนิดที่ว่าต่อให้รวมตระกูลของเรากับพรรคพวกทั้งหมด ก็ยังเทียบความมั่งคั่งของมันไม่ได้เลยสักนิดเดียว!” เจ้าสัวบูรพาแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอด้วยความไม่เชื่อ “เงินมหาศาลมาจากไหนวะ? มันก็แค่ไอ้ฮันเตอร์ตกอับที่เกาะผู้หญิงกินไม่ใช่หรือไง! หรือว่ามันไปเป็นนอมินีให้กลุ่มทุนต่างชาติ?” “ไม่ใช่แค่นั้นครับนายใหญ่…” เสียงทุบท้ายห้องดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ กันต์ อดีตเพื่อนสนิทของคีย์เดินก้าวเข้ามาในห้องโถงด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความแค้น สภาพของเขาในตอนนี้ไม่หลงเหลือคราบทายาทตระกูลไฮโซผู้หยิ่งทะนงอีกต่อไป มีเพียงความริษยาและจิตใจที่มืดบอด “ผมรู้จักมันดีครับคุณตา… ไอ้คีย์มันเป็นแค่ไอ้ขี้แพ้! แต่มันต้องมี ‘บางอย่าง’ ซ่อนอยู่แน่ๆ บางสิ่งที่ทำให้มันพลิกกลับมาเหยียบย่ำพวกเราได้ ผมขอร้องล่ะครับคุณตา ใช้กำลังทั้งหมดที่มีจัดการมันให้ตายคามือผมเถอะครับ!” เจ้าสัวบูรพากัดฟันกรอด แววตาเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม “แกคิดว่าฉันจะปล่อยมันไว้หรือไง? ในเมื่อมันกล้าลูบคมเสืออย่างตระกูลบูรพาพิทักษ์ ต่อให้มันมีเงินเป็นแสนล้าน มันก็ไม่มีปัญญาเอาเงินพวกนั้นลงไปใช้ในโลงศพหรอก!” ชายชราหันไปสั่งการลูกน้องคนสนิททันที “ส่งหน่วยจู่โจมเงาออกไป จัดการเก็บไอ้คีย์ซะ! เอาหัวมันมาวางไว้ตรงหน้าฉัน ส่วนนังผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ มัน… จับตัวมาให้กันต์มันจัดการระบายอารมณ์ซะให้สะใจ!” รอยยิ้มชั่วร้ายผุดขึ้นบนใบหน้าของกันต์ทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น ความคิดที่จะได้เห็นคีย์คุกเข่าร้องขอชีวิตและเห็นลินินต้องอับจนหนทาง ทำให้เขารู้สึกสะใจล่วงหน้าจนเนื้อตัวสั่นเทา แต่ทว่า… ก่อนที่คำสั่งฆ่าจะถูกส่งออกไปจนพ้นประตูกฤตของคฤหาสน์ *กริ๊งงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเจ้าสัวบูรพาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เสียงกริ่งนั้นแหลมคมและเยือกเย็นจนน่าประหลาด ลูกน้องคนสนิทลังเลอยู่ชั่วขณะก่อนจะเดินไปหยิบเครื่องขึ้นมารับสาย แต่เพียงแค่เสียงปลายสายเอ่ยคำแรกออกมา ใบหน้าที่เคยเหี้ยมเกรียมของสมุนมือขวาก็ซีดเผือดลงจนแทบไร้สีเลือด มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาจนแทบหลุดร่วง “ว…ว่าไงนะ! บ…บัญชีธนาคารทั้งหมดของตระกูล… ถูกอายัดแล้ว?!” เจ้าสัวบูรพาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ “แกพูดเรื่องบ้าอะไรวะ! ใครกล้าอายัดบัญชีของบูรพาพิทักษ์!” ในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างบานใหญ่ของห้องโถงหรูหราก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงลมมหาศาล พร้อมกับเสียงใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวนับสิบลำที่บินเข้ามาล้อมรอบคฤหาสน์เอาไว้ทุกทิศทุกทาง แสงไฟสปอตไลท์สีขาวนวลสาดส่องทะลุกระจกเข้ามาจับจ้องที่ร่างของเจ้าสัวบูรพาและกันต์ราวกับพวกมันเป็นนักโทษประหาร ประตูห้องโถงถูกผลักออกอย่างช้าๆ ร่างในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบของคีย์ก้าวเข้ามาข้างใน โดยมีลินินเดินเคียงคู่มาด้วยรอยยิ้มสง่างาม มือขวาของคีย์กำลังหมุนบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิทที่สะท้อนประกายแสงวิบวับเล่นอย่างสบายอารมณ์ “ไม่ต้องตามหาคนอายัดบัญชีหรอครับท่านเจ้าสัว…” คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกทว่าก้องกังวานบาดลึกถึงขั้วหัวใจ รอยยิ้มที่มุมปากของเขาเต็มไปด้วยอำนาจที่เหนือกว่าอย่างไร้ข้อกังขา “เพราะคนที่ซื้อตระกูลบูรพาพิทักษ์ทั้งหมด… ก็คือผมเองครับ” --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมานะครับ —โอเวอร์ลอร์ดซีโร่