การคุกเข่าของกันต์

[1...] [0...] เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสะท้อนอยู่ในมโนภาพของผมเงียบหายไป แทนที่ด้วยความเงียบสงัดราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ผมลืมตาขึ้น ดวงตาคู่คมจ้องมองอากาศธาตุเบื้องหน้า ระบบเลเวลอัปผู้กล้าของผมไม่ได้พังทลายอย่างที่ใครบางคนหวัง แต่มันกลับ ‘วิวัฒนาการ’ ก้าวข้ามข้อจำกัดของรหัสควบคุมภายนอกไปสู่ระดับที่เหนือกว่า ทว่าท่ามกลางความสงบนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กระแทกพื้นอย่างบ้าคลั่งก็ดังขึ้นจากด้านนอกสำนักงานใหญ่ของกลุ่มบริษัทคีย์กรุ๊ป "คีย์! ออกมาเดี๋ยวนี้! แกไอ้คนขี้โกง! แกทำลายตระกูลฉัน!" เสียงคำรามของกันต์ดังลั่นจนกระจกนิรภัยสั่นสะเทือน ลินินที่นั่งอยู่ข้างผมวางแฟ้มเอกสารลง มือเรียวบางของเธอวางทาบบนหลังมือผมอย่างแผ่วเบา สายตาของเธอไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความมั่นคงที่พร้อมจะเคียงข้างผมไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น "ปล่อยให้เขาเข้ามาเถอะครับ" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของผมว่างเปล่าดุจก้นบึ้งของมหาสมุทร ประตูห้องทำงานเปิดออกด้วยแรงกระแทก กันต์ในสภาพที่เสื้อผ้าหรูหรานั้นยับยู่ยี่ ใบหน้าที่เคยหยิ่งทะนงเต็มไปด้วยรอยช้ำและดวงตาที่แดงก่ำจากการขาดนอน เส้นผมที่เคยเซ็ตอย่างดีตอนนี้กลับชี้ฟูไม่เป็นทรง เขาไม่ได้ถือครองอำนาจเงินมหาศาลเหมือนเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน อีกต่อไป "แก..." กันต์ชี้หน้าผม ปลายนิ้วของเขาสั่นระริก "แกซื้อมันหมด... หุ้นที่ฉันถือ สัญญาที่ฉันทำ แกกวาดมันเรียบจนฉันไม่เหลือที่ยืนแม้แต่จะไปขอทาน!" ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพง เดินไปที่หน้าต่างบานยักษ์ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงซึ่งตอนนี้เกือบครึ่งหนึ่งอยู่ภายใต้การครอบครองของคีย์กรุ๊ป ผมหันกลับไปมองเพื่อนเก่าที่ตอนนี้กลายเป็นเพียงซากปรักหักพังของความทะเยอทะยาน "กันต์ ความผิดพลาดที่ใหญ่ที่สุดของคุณไม่ใช่การหักหลังผม แต่คือการคิดว่า 'เงิน' คือจุดสูงสุดของโลกใบนี้ต่างหาก" ผมก้าวเดินเข้าไปใกล้เขาช้าๆ "คุณเคยเหยียบย่ำผมในตอนที่ผมไม่มีอะไรเลย แต่คุณลืมไปหรือเปล่าว่า... โลกนี้มันหมุนตามจังหวะที่ผู้ชนะเป็นคนกำหนด" "แกมันปีศาจ!" กันต์ตะโกน พร้อมกับพุ่งเข้ามาหมายจะกระชากคอเสื้อผม ทว่าเพียงแค่ผมดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว พลังงานมหาศาลจากระบบที่อัปเกรดใหม่ก็แผ่ซ่านออกไป บอดี้การ์ดสี่คนที่ยืนคุมเชิงอยู่รอบห้องพุ่งเข้ามาล็อคตัวกันต์และกดเข่าเขาลงกับพื้นอย่างรุนแรงจนเกิดเสียง 'ปึก!' ดังสนั่นไปทั่วห้อง กันต์ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แต่ยิ่งเขาพยายามขัดขืน แรงกดบนไหล่ก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น จนสุดท้ายเขาก็ทำได้เพียงหอบหายใจอย่างสิ้นหวัง "มองดูสิครับกันต์" ผมโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเขา "เงินที่คุณใช้ทำลายผมไปนับล้าน กลับกลายเป็นมูลค่าที่ทำให้คุณต้องคุกเข่าต่อหน้าผมในวันนี้... รู้สึกอย่างไรบ้างครับ กับรสชาติของความพ่ายแพ้ที่ผมเคยมอบให้?" ลินินเดินมายืนเคียงข้างผม เธอไม่ได้มองกันต์ด้วยความสมเพช แต่เธอมองด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตาของผู้ที่ยืนอยู่เหนือกว่า "พอเถอะคีย์" ลินินเอ่ยขึ้น "เขาก็แค่เหยื่อของความโลภของตัวเอง" ผมพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทำงานแล้วหยิบเช็คใบหนึ่งขึ้นมา วางลงบนพื้นตรงหน้าของกันต์ที่กำลังคุกเข่าอยู่ "นี่คือเงินก้อนสุดท้ายที่ตระกูลคุณเหลืออยู่ เพื่อซื้ออิสรภาพของตัวคุณเองออกจากวงการธุรกิจไปตลอดกาล" ผมมองเขาสายตาเย็นเยียบ "รับมันไป แล้วไสหัวไปให้พ้นจากสายตาผม ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจไม่ให้โอกาสคุณแม้แต่การเริ่มต้นชีวิตใหม่ในฐานะคนธรรมดา" กันต์จ้องมองเช็คใบนั้นด้วยดวงตาที่สั่นไหว ศักดิ์ศรีที่เขาเคยเชิดชูบัดนี้ไม่เหลือชิ้นดี เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาสั่นคว้าเช็คนั้นไว้ ก่อนจะก้มหัวลงติดพื้นด้วยความจำนน เหตุการณ์ทุกอย่างดูเหมือนจะจบลงด้วยความสะใจที่ผมได้รับ... แต่ทว่า ขณะที่กันต์กำลังจะก้าวขาพ้นประตูไป เขาก็หยุดชะงัก สายตาที่เคยสิ้นหวังกลับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและน่าขนลุก "คีย์... แกคิดว่าแกชนะแล้วจริงๆ เหรอ?" กันต์หัวเราะร่าในลำคอ "แกไม่ได้ถูก 'ระบบ' เลือกคนเดียวหรอกนะ... พวกมันกำลังมา... พวกที่อยู่เบื้องหลังรหัสรีเซ็ตตัวนั้น... พวกมันกำลังจะมาทวงทุกอย่างคืน!" ทันใดนั้น หน้าจอโปร่งใสเบื้องหน้าของผมก็สั่นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่รหัสรีเซ็ต แต่มันคือคำเตือนจากระบบถึงตัวตนที่ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อน [ตรวจพบการเข้าถึงมิติที่ 0...] [คำเตือน! ภัยคุกคามระดับพระเจ้ากำลังมุ่งหน้ามายังตำแหน่งปัจจุบันของคุณ...] [ผู้ที่รอดชีวิต... ไม่ใช่คุณเพียงคนเดียว] ประตูห้องทำงานถูกกระชากเปิดออกอีกครั้งโดยบุคคลที่ผมคุ้นเคยดีที่สุด... คนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อนในเหตุการณ์กวาดล้างฮันเตอร์... พ่อของผมเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคีย์มาจนถึงตอนนี้ครับ ขอให้สนุกกับตอนถัดไปนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่