การล่มสลายของตระกูลผู้ทรงอิทธิพล

"ดูเหมือนเกมของนายกับฉันจะกลายเป็นเรื่องเล็กไปเลยนะ คีย์..." เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบดังก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิดของผม ราวกับมันถูกส่งผ่านคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าบางอย่างที่หลบเลี่ยงประสาทสัมผัสภายนอก ผมหยุดฝีเท้าลงบนพรมเปอร์เซียราคาแพงลิบลิ่วในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลกันต์ บรรยากาศรอบตัวอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก เสียงฝนที่กระหน่ำซัดสาดกระจกบานใหญ่ด้านนอก ยิ่งขับเน้นให้ค่ำคืนนี้กลายเป็นฉากแห่งการพิพากษาอย่างสมบูรณ์แบบ "เพราะในคืนนี้... จะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะรอดชีวิตออกไปจากอาณาจักรแห่งนี้!" สิ้นเสียงคำรามผ่านคลื่นจิตนั้น หน้าต่างกระจกนิรภัยด้านหลังก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ สายฝนและลมพายุทะحักโถมเข้ามาพร้อมกับเงาร่างในชุดขาวบริสุทธิ์ที่ทิ้งตัวลงมายืนสงบนิ่งอยู่กลางห้อง ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองความพินาศรอบตัวด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน แต่ผมไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย ผมหันไปมอง ลินิน ภรรยาที่รักของผม ซึ่งกำลังยืนเคียงข้างด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว มือเรียวบางของเธอกุมมือผมไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอย้ำเตือนให้ผมรู้ว่า... ไม่ว่าศัตรูเบื้องหน้าจะทรงอิทธิพลมาจากไหน พวกมันก็เป็นได้แค่ฝุ่นผงในสายตาของระบบผู้กล้าที่ผมถือครองอยู่ "กล้ามากนะที่บุกเข้ามาถึงถิ่นของฉัน คีย์!" เสียงตะคอกด้วยความเกรี้ยวกราดดังมาจากบันไดวนเบื้องบน กันต์ อดีตเพื่อนสนิทผู้เคยเหยียบย่ำผม ก้าวลงมาด้วยสภาพเนื้อตัวมอมแมม ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับคนเสียสติ ในมือถือปืนสั่นเทาเล็งมาที่ผม รอบกายของกันต์ ไร้ซึ่งเงาของบอดี้การ์ดนับร้อยที่เคยยืนหยัดปกป้อง อาณาจักรธุรกิจและเครือข่ายมาเฟียที่ตระกูลกันต์สั่งสมมาหลายชั่วอายุคน ได้พังทลายลงภายในเวลาไม่ถึงสามชั่วโมง ผ่านการกดปุ่มเพียงไม่กี่ครั้งบนหน้าจอโฮโลแกรมของ [ระบบผู้กล้าเลเวลอัป] ที่แสดงยอดการเข้าซื้อหุ้นทั้งหมดอย่างไร้ความปรานี "แกทำลายทุกอย่าง... แกทำลายตระกูลของฉัน!" กันต์แผดเสียงลั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ "ฉันมีเงิน มีอำนาจ มีอิทธิพลเหนือทุกคนในเมืองนี้! ทำไม... ทำไมแกถึงโค่นล้มฉันได้วะ!" ผมปรายตามองอดีตเพื่อนสนิทด้วยรอยยิ้มบางๆ เป็นสุภาพบุรุษ แม้ในยามที่อีกฝ่ายกำลังจะคลุ้มคลั่งถึงขีดสุด ผมจัดปกเสื้อสูทราคาแพงที่ลินินช่วยเลือกให้เข้าที่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขาม "อำนาจที่ได้มาจากการเหยียบย่ำคนอื่น มันก็เปรียบเสมือนปราสาททรายที่รอวันถูกคลื่นซัดหายไปเท่านั้นแหละครับ, คุณกันต์" ผมเว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้ความกดดันมหาศาลกดทับร่างของอีกฝ่ายจนต้องทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้น "ส่วนเรื่องที่ว่าทำไม... ก็เพราะเงินในบัญชีของผม มันมีตัวเลขที่พวกคุณไม่มีวันจินตนาการถึงยังไงล่ะครับ" วิ้ง! หน้าจอสีฟ้าใสของระบบปรากฏขึ้นตรงหน้าผมเพียงเสี้ยววินาที พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัว [ติ๊ง! ภารกิจกวาดล้างตระกูลผู้ทรงอิทธิพลสำเร็จลุล่วง 100%] [ท่านได้รับแต้มประสบการณ์ 5,000,000 XP] [ปลดล็อกสิทธิ์พิเศษระดับสูงสุด: การเข้าซื้อกิจการอสังหาริมทรัพย์ทั่วทั้งทวีป] กันต์เงยหน้ามองผมด้วยแววตาที่สิ้นหวังอย่างถึงที่สุด เมื่อโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเขาแผדเสียงแจ้งเตือนการล้มละลายอย่างเป็นทางการดังระรัว ธนาคารทุกแห่งปฏิเสธการค้ำประกัน ทรัพย์สินทั้งหมดถูกยึดอายัด และหมายจับข้อหาฟอกเงินกำลังเดินทางมาถึงคฤหาสน์หลังนี้ในอีกไม่กี่นาที "ไม่... เป็นไปไม่ได้..." กันต์พึมพำซ้ำๆ ใบหน้าซีดเผือดอย่างไร้สีเลือด ร่างกายสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ ลินินก้าวออกไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาของเธอนิ่งสนิทไร้ความเวทนา แต่มันเต็มไปด้วยความเข้มแข็งของหญิงสาวผู้ผ่านพ้นวันคืนอันแร้นแค้นมาด้วยกัน "ในวันที่เราไม่มีแม้แต่เงินซื้อข้าวประทังชีวิต พวกคุณเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของเราจนไม่เหลือชิ้นดี" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่น่าเกรงขาม "วันนี้... สิ่งที่พวกคุณได้รับ มันก็แค่ผลกรรมจากการกระทำของตัวเองเท่านั้นค่ะ" (อ๊ะ... ขออภัยครับ ผมหมายถึง 'เท่านั้นแหละครับ') ผมเผลอยิ้มมุมปากให้กับความเคยชินของภรรยาที่บางครั้งก็เผลอพูดจาเด็ดเดี่ยวเกินหน้าเกินตาผมไปบ้าง แต่ผมชอบรอยยิ้มแบบนั้นที่สุด ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะสงบลง และชัยชนะตกเป็นของเราอย่างเบ็ดเสร็จ เงาร่างในชุดขาวที่ยืนนิ่งอยู่มุมห้องมาตลอด ก็ปรบมือช้าๆ แปะ... แปะ... แปะ... "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง..." เสียงหัวعาะในลำคอของชายชุดขาวดังขึ้น ก่อนที่เขาจะดึงฮู้ดที่คลุมศีรษะออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นชา ดวงตาสองสีที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงจับจ้องมาที่ผมราวกับพญาเหยี่ยวที่กำลังมองเหยื่อในกรง ผมหรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณดิบในฐานะผู้ถือครองระบบส่งเสียงร้องเตือนภัยดังลั่น "นายไม่ใช่คนของตระกูลกันต์..." ผมเอ่ยเสียงเรียบ "แน่นอนสิ คีย์" ชายในชุดขาวก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับปลดกระดุมเสื้อสูทออกเผยให้เห็นสัญลักษณ์ประหลาดที่เรืองแสงสีแดงฉานบนแผ่นอก "เพราะฉันคือผู้ดูแล 'ระบบศูนย์กลาง' ที่ตระกูลของพวกแก... ทั้งฉันและนาย ต่างก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งในกระดานทดลองของพวกเขาเท่านั้นเอง" ก่อนที่ผมจะทันได้ขยับตัว ชายปริศนาก็ยกปลายนิ้วขึ้นแตะกลางอากาศเบื้องหน้า ปัง! หน้าจอโฮโลแกรมของระบบผู้กล้าที่ผมควบคุมมาตลอดเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ขึ้นทันที พร้อมกับข้อความเตือนสีแดงฉานที่กระพริบถี่ระรัวด้วยความเร็วจนน่าตกใจ [คำเตือน! ตรวจพบรหัสควบคุมภายนอก... ระบบกำลังจะถูกรีเซ็ตใน...] [3...] [2...] ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ, โอเวอร์ลอร์ดซีโร่