ผลตอบแทนแห่งความดี

"ท่านหัวหน้าอำเภอเจิ้ง... เชิญทางนี้ค่ะ พื้นที่ตรงนี้คือแปลงสมุนไพรตังกุยและโสมป่าที่เราเพิ่งปรับปรุงระบบชลประทานด้วยพลังงานหมุนเวียนจากกังหันน้ำขนาดเล็กค่ะ" เสียงใสแต่กังวานมั่นคงของหลินหว่านดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของคณะผู้ตรวจการจากตัวอำเภอ ร่างระหงในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีครามสะอาดตา แม้จะผ่านการทำงานกลางแจ้งมาครึ่งค่อนวัน แต่ไร้ซึ่งความเหน็ดเหนื่อย รอยยิ้มบางเบาแต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจฉายชัดอยู่บนดวงพักตร์หวานล้ำ สะกดสายตาทุกคู่ที่ก้าวเข้ามาในเขตสหกรณ์การเกษตรบูรณาการแห่งใหม่ของหมู่บ้านหง싱 จางหยาง ที่ยืนสง่นิ่งอยู่เคียงข้างในชุดเสื้อกั๊กทำงานสีเขียวเข้ม กวาดสายตาคมกริบมองไปยังกลุ่มข้าราชการระดับสูงด้วยท่าทีเยือกเย็น มือหนาแอบเอื้อมไปจัดชายเสื้อให้ภรรยาอย่างเบามือ เป็นการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ที่เปี่ยมด้วยความใส่ใจและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างแนบเนียน จนหัวหน้าอำเภอเจิ้งที่เดินตามมาถึงกับอมยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู "ฮ่าๆๆ ดีงาม! ยอดเยี่ยมมากสหายหลินหว่าน!" หัวหน้าอำเภอเจิ้งวัยห้าสิบเศษตบมือเสียงดังด้วยความประทับใจ ใบหน้าอวบอิ่มเต็มไปด้วยรอยยิ้มจริงใจ "ปีนี้ภัยแล้งเล่นงานไปหลายอำเภอ แต่หมู่บ้านของพวกเธอกลับสามารถเพาะปลูกสมุนไพรล้ำค่าเหล่านี้ได้งอกงาม แถมยังมีผลผลิตส่งเข้าคลังยาของมณฑลได้ตามกำหนด ไม่เพียงแต่สร้างชื่อเสียงให้ตำบลเรา แต่เธอยังช่วยยกระดับความเป็นอยู่ของชาวบ้านในพื้นที่ให้พ้นจากความยากจนได้อย่างแท้จริง!" คำเยินยอนี้ไม่ใช่คำกลบเกลื่อนทางการเมือง แต่มาจากผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรม แปลงสมุนไพรเขียวขจี ระบบการจัดการน้ำอัจฉริยะที่หลินหว่านแอบดึงเทคโนโลยีจากมิติฟาร์มมาประยุกต์ใช้ทีละน้อย และบัญชีรายรับรายจ่ายของสหกรณ์ที่โปร่งใสไร้รอยด่างพร้อย ล้วนเป็นหลักฐานชั้นดี เหล่าญาติพี่น้องตระกูลจางที่เคยมาป่วนเปรี้ยงและจ้องสูบเลือดสูบเนื้อในอดีต บัดนี้ทำได้เพียงยืนหลบมุมอยู่หลังกำแพงรั้วไม้ไผ่ มองดูความสำเร็จของสองสามีภรรยาด้วยความอิจฉาริษยาจนตาแดงก่ำ แต่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียงกระแอมออกมาสักนิด เมื่อเห็นสายตาคมปลาบของจางหยางที่กราดมองมายังพวกมันราวกับพญาเสือโคร่งที่กำลังปกป้องอาณาเขต "ความสำเร็จนี้ไม่ใช่ของดิฉันคนเดียวค่ะ" หลินหว่านเอ่ยถ่อมตัวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รินชาสมุนไพรหอมกรุ่นกลิ่นโสมอ่อนๆ จากกาน้ำดินเผาใส่ถ้วยยื่นถวายให้หัวหน้าอำเภอด้วยกิริยาอ่อนหวานแต่สง่างาม "หากปราศจากการสนับสนุนนโยบายที่เปิดกว้างของท่านหัวหน้าอำเภอ และความร่วมมือร่วมใจของพี่น้องชาวบ้านทุกครัวเรือน ดิฉันคงไม่สามารถเดินทางมาถึงจุดนี้ได้ค่ะ" หัวหน้าอำเภอเจิ้งรับถ้วยชาขึ้นจิบ ดวงตาเป็นประกายด้วยความทึ่ง กลิ่นหอมละมุนและรสชาติกลมกล่อมที่ชุ่มคอทันทีทำให้เขาต้องอุทานออกมา "ชาตัวนี้... รสชาติดียิ่งนัก! สมุนไพรที่เธอปลูกไม่เพียงแต่มีสรรพคุณทางยาชั้นยอด แต่ยังมีรสสัมผัสเหนือกว่าของหลวงเสียอีกนะเนี่ย!" บรรยากาศเต็มไปด้วยความชื่นมื่น เสียงหัวسาและเสียงชื่นชมดังระรômไปทั่วลานบ้าน ทว่าในจังหวะที่ทุกคนกำลังดื่มด่ำกับความสำเร็จนั้นเอง หลินหว่านกลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากกระแสจิตในมิติฟาร์ม เสียงเตือนภัยเบาๆ ดังขึ้นในห้วงความคิด พร้อมกับเงาร่างของบุคคลแปลกหน้าที่กำลังหลบซ่อนอยู่หลังแนวพุ่มไม้ไกลออกไป สายตาคมกริบของหญิงสาวหรี่ลงเล็กน้อย นางส่งสัญญาณทางสายตากับจางหยางอย่างรู้กัน สามีหนุ่มพยักหน้ารับเงียบๆ ร่างสูงใหญ่ขยับตัวบังภรรยาไว้ครึ่งก้าวโดยไม่มีใครทันสังเกต ในวินาทีที่หัวหน้าอำเภอกำลังจะมอบป้ายเกียรติคุณ "แบบอย่างเกษตรกรดีเด่นแห่งปี" ให้แก่หลินหว่าน เสียงตะโกนแหลมสูงก็แหวกอากาศเข้ามาทำลายบรรยากาศทันที! "อย่าไปหลงกลมันนะท่านหัวหน้า! ยัยสะใภ้รองตระกูลจางคนนี้มันปีศาจชัดๆ! มันขโมยสูตรยาบรรพบุรุษและใช้มนต์ดำหลอกลวงทุกคน!" ร่างผอมแห้งของป้าสะใภ้ใหญ่พุ่งพรวดออกมาจากพุ่มไม้ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและริษยา เสื้อผ้าเนื้อหยาบหลุดลุ่ย มือเหี่ยวย่นชี้หน้าหลินหว่านด้วยความอาฆาตมาดร้าย ท่ามกลางความตกใจของเจ้าหน้าที่และชาวบ้านที่กรูเข้ามาดูเหตุการณ์ หลินหว่านไม่แม้แต่จะสะดุ้งตื่นกลัว นางเพียงแต่ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเย็นเยียบที่สะท้อนความเหนือชั้นออกมาอย่างชัดเจน ทว่า... ก่อนที่ป้าสะใภ้ใหญ่จะได้แผดเสียงโวยวายมากกว่านั้น เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ก้าวลงมาจากรถจี๊ปทางราชการคันสุดท้ายที่เพิ่งมาถึง ก็ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" มาจนถึงตอนนี้นะคะ!