ฮีโร่ในเงามืด

"ใครก็ตามที่ก้าวเข้ามาในรัศมีสามเมตรจากห้องเก็บฟืนนี้... อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะคะ" เสียงของหลินหว่านเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่กรีดลงบนแผ่นเหล็ก เธอไม่ได้ตื่นตระหนกกับกลุ่มคนจอมปลวกที่รุมล้อมหน้าบ้านแม้แต่น้อย มือเรียวบางตวัดเข็มเงินในมือเล่นไปมา แสงแดดสะท้อนคมเข็มจนวาววับ มันไม่ได้มีไว้เพื่อเยียวยา แต่มีไว้เพื่อ 'สั่งสอน' ใครก็ตามที่บังอาจมาขัดจังหวะการหลอมโอสถในมิติฟาร์มที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ภายนอกประตูไม้เก่าคร่ำคร่า เสียงอึกทึกของบรรดาญาติฝ่ายสามีที่หวังจะเข้ามา 'สอดแนม' กิจการลับของเธอแผ่ซ่านเข้ามาเป็นระยะ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่หลินหว่านต้องกังวลเลย เพราะนับตั้งแต่เสียงของเธอสิ้นสุดลง บรรยากาศรอบนอกก็เปลี่ยนไปราวกับถูกกดทับด้วยภูเขาหิน "ถอยไป" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของจางหยางดังขึ้นเพียงประโยคเดียว ทว่ากลับแฝงไปด้วยไอสังหารที่สะสมมานานนับปีจากการผ่านสนามรบ เขายืนตระหง่านอยู่หน้าประตูห้องเก็บฟืนเหมือนขุนพลผู้พิทักษ์ปราการ แผ่นหลังกว้างใหญ่บดบังทัศนียภาพของบรรดาพวกชอบสอดรู้สอดเห็นจนมิด ไหล่ที่กว้างดั่งคานประตูของเขาทำให้คนเหล่านั้นไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกตัว "จางหยาง! นี่แกจะห้ามแม่หรือยังไง? เมียแกทำตัวลับๆ ล่อๆ แบบนี้ มันผิดกฎหมู่บ้านนะ! ฉันมีสิทธิ์ตรวจสอบ!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีแผดขึ้น แต่เมื่อจางหยางเพียงแค่เหลือบตาคมกริบไปมอง มือที่ถือจอบของนางก็สั่นเทาจนแทบหลุดมือ "ในบ้านหลังนี้ เมียผมคือเจ้าชีวิต" จางหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่กลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าใคร "ถ้าใครอยากรู้ว่าเธอกำลังทำอะไร ก็เชิญก้าวเท้าข้ามศพผมไปก่อน... ถ้ามั่นใจว่ามีชีวิตยืนยาวพอจะรอดูผลลัพธ์นะครับ" ภายในห้อง หลินหว่านที่กำลังจดจ่ออยู่กับการคุมไฟในมิติฟาร์มมุมปากกระตุกยิ้ม เธอวางสมุนไพรหายากลงในเบ้าหลอม กลิ่นหอมฟุ้งของโอสถสวรรค์เริ่มอบอวลไปทั่วบริเวณ กลิ่นนี้ไม่ใช่กลิ่นยาธรรมดา แต่มันคือกลิ่นแห่งความมั่งคั่งและความน่าเกรงขามที่เธอตั้งใจรังสรรค์ขึ้นเพื่อปูทางสู่การค้าขายล็อตใหญ่ในตลาดมืด เธอไม่ได้สนใจภายนอกเลย เพราะเธอรู้ดีว่า ต่อให้กองทัพทั้งกองทัพบุกมา จางหยางก็จะเป็นด่านหน้าให้เธอเสมอ ชายที่เคยจับปืนฆ่าข้าศึก บัดนี้กลับเลือกที่จะจับไม้กวาดและคอยยืนคุมเชิงให้ภรรยาปรุงยาอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย ความอบอุ่นที่ซึมลึกเข้ามาในใจทำให้จังหวะการหายใจของเธอมั่นคงขึ้น "หยาง... อีกครึ่งชั่วโมงนะ" เธอเอ่ยเบาๆ ผ่านทางกระแสจิต ซึ่งจางหยางเองก็ดูเหมือนจะรับรู้ได้ เขาขยับตัวเล็กน้อย พิงผนังไม้พลางกอดอกหลับตาลง แต่ประสาทสัมผัสยังคงตื่นตัวพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ เมื่อครบเวลาที่กำหนด หลินหว่านก้าวออกมาจากห้องเก็บฟืน กลิ่นโอสถหอมละมุนจางๆ ลอยฟุ้งไปไกลจนทำให้คนที่รุมล้อมอยู่หน้าบ้านถึงกับชะงักงัน กลิ่นนี้ไม่ได้ฉุนกึกเหมือนยาสมุนไพรทั่วไป แต่กลับหอมหวานและดูมีราคาค่างวดราวกับน้ำหอมชั้นสูงจากเมืองหลวง "โอ้โห... กลิ่นนี่มันอะไรกัน?" เพื่อนบ้านคนหนึ่งทำจมูกฟุดฟิด ดวงตาเป็นประกายโลภขึ้นมาทันที ทว่าสิ่งที่พวกเขาเห็นเมื่อประตูเปิดออก ไม่ใช่สะใภ้ที่ดูเหน็ดเหนื่อย แต่เป็นหญิงสาวที่สง่างามราวกับนางพญา ข้างกายคือชายหนุ่มร่างยักษ์ที่วางมือบนไหล่เธออย่างทะนุถนอม สายตาของจางหยางที่มองภรรยามีเพียงความภาคภูมิใจและคลั่งรักจนปิดไม่มิด "ยาที่ฉันปรุงเสร็จแล้ว" หลินหว่านกล่าวเรียบๆ ก่อนจะหยิบตลับเล็กๆ ออกมา "และสำหรับใครที่อยากได้... ราคาของมันไม่ใช่เงินหรอกนะคะ แต่เป็น 'ความจริงใจ' ที่พวกคุณแทบไม่มีเหลือเลย" หลินหว่านเหลือบมองไปที่ปลายทางของถนนหมู่บ้าน รถบรรทุกคันเก่าที่ดูไม่น่าจะมาถึงที่นี่ได้ กลับค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าบ้านของเธอ พร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานที่ก้าวลงมาด้วยท่าทางเร่งรีบ "คุณหลินครับ! ผมได้รับข่าวว่าวันนี้คุณจะปล่อยสินค้าล็อตแรก... ถ้าหากของในมือคุณคือสิ่งที่ผมตามหา ผมพร้อมจะจ่ายในราคาที่พวกคุณคาดไม่ถึงเลยล่ะครับ" คนในหมู่บ้านที่ยืนอออยู่ตรงนั้นพากันอ้าปากค้าง เมื่อเห็นนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลจากในเมืองก้มหัวคำนับสะใภ้รองที่เคยถูกเหยียดหยามว่าไร้ค่า จางหยางขยับตัวบังหน้าภรรยาไว้เล็กน้อยก่อนจะกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ดูเหมือนว่า... คืนนี้พวกเราจะมีงานใหญ่ที่ต้องสะสางแล้วนะครับภรรยา และผมว่า... กลิ่นโอสถของคุณกำลังจะทำให้คนทั้งหมู่บ้านนอนไม่หลับไปอีกนานเลยล่ะ" ไป๋เป่าเปาของแม่ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าความรักที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังของทั้งคู่จะช่วยฮีลใจคุณได้นะคะ!