วิกฤตโรคระบาดในหมู่บ้าน

เสียงหอบหายใจรวยรินของเด็กชายตัวเล็กดังแข่งกับเสียงลมหายใจติดขัดของคนนับสิบชีวิตที่นอนเรียงรายอยู่บนพื้นดินอัดแน่นของลานศาลาประชาคมหมู่บ้าน บรรยากาศรอบตัวในยามวิกาลเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและความหวาดกลัว กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นอาเจียนและอุจจาระคละคลุ้งไปทั่วบริเวณจนน่าคลื่นไส้ โรคท้องร่วงอย่างรุนแรงที่จู่ๆ ก็ระบาดลามไปทั่วทั้งหมู่บ้านหง싱ในช่วงข้ามคืน ทำให้ชาวบ้านที่เคยแข็งแรงทรุดฮวบลงราวกับใบไม้ร่วง "หลบไป! อย่าเพิ่งเข้ามาขวางทาง!" เสียงตะคอกด้วยความร้อนรนของหัวหน้าหมู่บ้านดังขึ้น ท่ามกลางเสียงร้องไห้ระงมของเหล่าภรรยาและแม่ที่กำลังกอดลูกน้อยซึ่งมีริมฝีปากม่วงคล้ำและผิวหนังแห้งผากจากภาวะขาดน้ำ หลินหว่านก้าวเท้าเข้ามาในเขตศาลาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีด เสื้อโค้ทผ้าฝ้ายสีเขียวเข้มของเธอเปื้อนฝุ่นเล็กน้อยจากการเร่งรีบเดินทางมา แต่ท่าทีที่เยือกเย็นและมั่นคงของเธอกลับสร้างความสงบให้กับความโกลาหลรอบตัวได้อย่างน่าประหลาด "หัวหน้าหมู่บ้าน ถ้าท่านยังมัวแต่สั่งให้คนวิ่งวุ่นไปตักน้ำต้มสุกธรรมดาแบบนั้น อีกไม่ถึงสองชั่วโมง คนครึ่งหมู่บ้านตรงนี้คงได้นอนเรียงเข้าโลงไม้ไผ่จริงๆ แน่ค่ะ" น้ำเสียงใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบที่เกิดขึ้นกะทันหัน จางหยางที่เดินตามหลังมาติดๆ ก้าวเข้ามาบังหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกวาดมองไปรอบบริเวณเพื่อประเมินสถานการณ์ มือหนาเอื้อมไปจับมือเรียวของหลินหว่านไว้แน่นเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นและยืนยันว่าเขาพร้อมจะเป็นกำแพงให้เธอเสมอ "ภรรยาผมพูดถูก อาการถ่ายท้องอย่างรุนแรงจนหมดแรงแบบนี้ ไม่ใช่แค่โรคท้องร่วงธรรมดา แต่นี่คืออหิวาตกโรคที่กำลังแพร่กระจายผ่านแหล่งน้ำปนเปื้อนในหมู่บ้าน" จางหยางเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ ทำให้ชาวบ้านที่กำลังตื่นตระหนกเริ่มหันมามองด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ "สะใภ้รองจาง... เธอ... เธอจะพูดเล่นอะไรตอนนี้ ลูกชายฉันตาเหลือกไปแล้วนะ!" หญิงแก่คนหนึ่งในหมู่บ้านที่ขึ้นชื่อเรื่องปากจัดและคอยเหน็บแนมหลินหว่านอยู่บ่อยครั้ง พุ่งเข้ามาหมายจะคว้าแขนหลินหว่าปานจะฉีกทึ้ง แต่กลับถูกมือแกร่งของจางหยางปัดออกอย่างไม่ใยดี "ถ้าไม่อยากให้ลูกชายของคุณตายคามือ ก็หุบปากแล้วถอยไปซะ" หลินหว่านปรายตามองด้วยแววตาเย็นเยียบ ก่อนจะก้าวเข้าไปนั่งคุกเข่าลงข้างเด็กชายตัวน้อยที่นอนหายใจรวยริน นางหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดออกมาเช็ดคราบเหงื่อบนหน้าผากให้ พร้อมกับใช้นิ้วแตะชีพจรที่เต้นอ่อนแรง ในมิติลับในห้วงความคิด หลินหว่านสั่งการระบบโอสถโบราณอย่างรวดเร็ว แสงสีฟ้าจางๆ วับแวมในดวงตาของเธอก่อนที่มือเรียวจะเปิดกระเป๋าผ้าใบใหญ่ที่พกมา ด้านในอัดแน่นไปด้วยห่อสมุนไพรจีนที่ผ่านการสกัดและเตรียมพร้อมไว้ล่วงหน้าจากมิติฟาร์ม "หยางเกอ ช่วยต้มน้ำในหม้อใหญ่สามใบ ย้ำว่าต้องใช้น้ำเดือดจัด ห้ามให้ใครตักน้ำดิบจากบ่อกลางหมู่บ้านมาใช้อีกเด็ดขาด" หลินหว่านสั่งการด้วยความคล่องแคล่ว มือก็หยิบเข็มเงินชุดใหญ่ออกมาจากซองผ้าแพร "รับทราบ พี่จัดการเอง" จางหยางพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น เขาสั่งให้ชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านที่ยังพอมีแรงลุกขึ้นมาช่วยกันก่อไฟตั้งหม้อใบใหญ่ทันที ความเด็ดขาดของอดีตนายทหารทำให้ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง หลินหว่านสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายของสมุนไพรวิเศษในมิติฟาร์มลอยวนอยู่ในความรู้สึก นางเลือกใช้ "รากเฉียนหู" และ "ฮुआเซียง" ที่ผสานฤทธิ์กับการล้างพิษขั้นสูง เพื่อขับสารพิษออกจากลำไส้และหยุดการสูญเสียน้ำในร่างกายอย่างฉับพลัน แต่นั่นยังไม่พอ... สำหรับผู้ป่วยที่อาการหนักขั้นโคม่า นางจำเป็นต้องใช้ "โอสถเมฆาเขียว" ระดับปฐพีที่เจือจางลงในน้ำต้มสมุนไพร เพื่อให้ร่างกายที่อ่อนแอสามารถดูดซึมและฟื้นฟูพลังชีวิตได้อย่างรวดเร็ว "ทุกคนฟังทางนี้! คนที่ยังมีอาการไม่หนัก ให้ดื่มน้ำเกลือแร่สมุนไพรที่สามีฉันกำลังต้ม ส่วนคนที่มีอาการหนักจนหมดสติและอาเจียนเป็นน้ำ ให้ประคองตัวนั่งขึ้น ข้าจะฝังเข็มเปิดจุดชีพจรเพื่อสกัดกั้นพิษไม่ให้แล่นเข้าสู่หัวใจ!" เสียงประกาศิตของหลินหว่านดังชัดเจนท่ามกลางความมืด นางลงมือฝังเข็มเงินลงบนจุดสำคัญตามร่างกายของเด็กชายตัวน้อยด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ปลายเข็มสั่นระริกเล็กน้อยตามแรงกระตุ้นจากพลังลมปราณที่นางโคจรควบคุม ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความมั่นใจ ราวกับเซียนโอสถผู้ช่ำชองที่ผ่านความเป็นความตายมานับร้อยปี เวลาผ่านไปอย่างไร้ความปรานี เหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นตามไรผมของหลินหว่าน จางหยางเดินเข้ามาใช้ผ้าสะอาดซับเหงื่อให้ภรรยาอย่างเบามือ สายตาที่เขามองเธอมีแต่ความลุ่มหลงและภาคภูมิใจ ผ่านไปเนิ่นนานจนกระทั่งเสียงหอบหายใจรวยรินของเด็กชายเริ่มสม่ำเสมอขึ้น ริมฝีปากที่เคยม่วงคล้ำกลับมามีสีระเรื่อ และที่สำคัญ... อาการอาเจียนและถ่ายท้องหยุดลงอย่างน่าอัศจรรย์! "แค่ก... แม่... หิวน้ำ..." เสียงเล็กๆ เอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา หญิงแก่คนเดิมถึงกับเข่าทรุดลงไปนั่งกับพื้น นางโผเข้ากอดลูกชายแน่นด้วยความดีใจก่อนจะเงยหน้ามองหลินหว่านด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความละอายใจและความซาบซึ้งตีตื้นขึ้นมาจนพูดไม่ออก ได้แต่กราบกรานแทบเท้าของหญิงสาว หลินหว่านถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก นางหันไปพยักหน้าให้จางหยางที่คอยยืนคุมเชิงแจกจ่ายน้ำสมุนไพรให้ชาวบ้านคนอื่นๆ จนครบถ้วน ทุกคนต่างดื่มน้ำรสชาติแปลกใหม่แต่วิเศษยิ่งนัก เพราะเพียงไม่กี่นาทีหลังจากดื่ม อาการปวดท้องและคลื่นไส้ก็ทุเลาลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่า ในขณะที่บรรยากาศความตึงเครียดกำลังคลี่คลายลง และชาวบ้านต่างพากันกล่าวสรรเสริญความช่วยเหลือของสองสามีภรรยาตระกูลจางนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดเบื้องนอกศาลาประชาคม "หยุดมั่วสุมกันทำอะไรตรงนี้! ใครอนุญาตให้ใช้ศาลาหมู่บ้านแจกจ่ายยาเถื่อน!" เสียงตะคอกด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม สวมเสื้อผ้าเนื้อดีกว่าชาวบ้านทั่วไป ใบหน้าหยิ่งยโสเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย เขาคือ "รองหัวหน้าหมู่บ้านเฉิน" ผู้มีศักดิ์เป็นญาติห่างๆ ของตระกูลเฉินที่เคยถูกหลินหว่านหักหน้ามาแล้วหลายครั้ง และข้างกายเขาคือชายแปลกหน้าในชุดเสื้อคลุมสีเทา ท่าทางไว้ตัวและมีกลิ่นอายประหลาดลอยออกมาจางๆ จางหยางก้าวออกมาบังหน้าภรรยาอีกครั้ง ดวงตาคมกริบจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนรองหัวหน้าหมู่บ้านเฉินต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ยาเถื่อนงั้นหรือรองหัวหน้าเฉิน?" หลินหว่านค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ปัดเศษฝุ่นที่ชายเสื้อออกด้วยท่าทีสบายๆ แววตาสนุกสนานฉายชัดขึ้นในความมืด นางกวาดสายตามองชายแปลกหน้าชุดเทาที่ยืนอยู่ข้างกายอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ถ้าการช่วยชีวิตคนทั้งหมู่บ้านจากโรคระบาดที่พวกท่านจงใจละเลยปล่อยปละละเลยเรียกว่า 'เรื่องผิดกฎ' แล้วสิ่งที่ท่านพาหมอผี... เอ๊ย... หมอสมุนไพรจากอำเภอคนนี้มาทำในยามวิกาล... คงไม่ใช่เพราะหวังจะมาเก็บศพคนบ้านฉันหรอกกระมังคะ?" รองหัวหน้าหมู่บ้านเฉินหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อถูกจี้ใจดำ ขณะที่ชายชุดเทาหรี่ตามองหลินหว่านด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ พร้อมกับชูขวดกระเบื้องเคลือบสีดำขึ้นในมือแล้วหัวเราะในลำคอ "นังสะใภ้รองปากกล้า! เจ้ากล้าดียังไงมาหาว่าข้าเป็นหมอผี ข้าคือหมอหลวงฝึกหัดจากเมืองหลวงผู้เชี่ยวชาญโรคระบาดโดยเฉพาะ ยาที่พวกเจ้าแจกจ่ายชาวบ้านไม่มีใบรับรอง ถือเป็นการแพร่พิษโดยเจตนา! วันนี้ถ้าเจ้าไม่ยอมมอบสูตรยานั่นให้ข้าแต่โดยดี อย่าหาว่าข้าไม่เตือนว่า... พวกเจ้าทั้งหมดจะต้องไปนอนซังเตข้อหาค้าขายยาเถื่อนและกักตุนเวชภัณฑ์!" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมลานศาลาอีกครั้งในพริบตา ชาวบ้านที่เพิ่งรอดตายต่างหันมามองหน้ากันด้วยความหวาดกลัว ท่ามกลางความกดดันที่พุ่งสูงถึงขีดสุด หลินหว่านกลับแย้มยิ้มออกมาอย่างงดงาม ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปี นางก้าวเข้าไปใกล้ชายชุดเทาช้าๆ ก่อนจะกระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน... "สูตรยาเหรอ? อยากได้นัก... งั้นก็ลองสูดกลิ่น 'ผงสลายวิญญาณ' ที่ติดอยู่บนเข็มเงินของฉันดูหน่อยไหมล่ะคะ... ว่าท่านจะยืนอยู่ได้อีกกี่วินาที?" *รี้ดเดอร์ที่รักคะ, ความช่วยเหลือมักมาพร้อมกับเขี้ยวเล็บเสมอ และดูท่าว่าศึกในหมู่บ้านครั้งนี้... จะไม่ได้จบลงแค่การรักษาคนไข้เสียแล้วค่ะ!* ❤️ --- ขอบคุณจากใจ "ไป๋เป่าเปาของแม่" ค่ะ