ปะทะสายตา

เสียงถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับแรงกระแทกถังน้ำไม้ลงบนพื้นดินอย่างแรง ดังสะท้อนก้องไปทั่วลานบ้านสกุลจาง แม้ดวงอาทิตย์จะยังไม่ทันโผล่พ้นทิวเขาเบื้องหลัง แต่บรรยากาศความตึงเครียดภายในบ้านหลังใหญ่กลับร้อนระอุยิ่งกว่าเตาฟืน "หลินหว่าน! เจ้าคิดจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนกัน! คนอื่นเขาออกไปทำงานในแปลงนาตั้งแต่ไก่โห่แล้ว สะใภ้รองผู้นี้ช่างสำอางเหลือเกินนะ หรือคิดว่าแต่งเข้าบ้านเรามาแล้วจะเป็นคุณsาหนูตกถังข้าวสาร ไม่ต้องทำมาหากินอันใดเลย!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่หลี่ฮุ่ยหลานแผดลั่นทะลุประตูห้องครัวออกมา เจ้าตัวยืนเท้าสะเอวใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยา ดวงตากวาดมองไปทั่วลานบ้านที่สะอาดสะอ้านผิดหูผิดตา ซึ่งเป็นฝีมือของหลินหว่านที่จัดการจัดระเบียบเสียใหม่เมื่อวานนี้ ภายในห้องครัวเล็กๆ หลินหว่านกำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับเหงื่อบนหน้าผากเบาๆ ดวงตาคู่คมกริบราวกับหยกดำทอประกายเยือกเย็น นางไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากของหญิงสาวยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน มือเรียวบางกำลังงละเลียดหั่นแป้งหมั่นโข่ายักษ์ด้วยความประณีต เสียงคมมีดกระทบเขียงไม้ดังสม่ำเสมอราวกับจังหวะดนตรีที่ตั้งใจกวนประสาทคนด้านนอก "พี่สะใภ้ใหญ่ตื่นเช้าเสียจริงนะคะ เสียงกะเกณฑ์ชาวบ้านยังดังกว่าไก่ขันเสียอีก..." หลินหว่านก้าวเท้าออกมาจากห้องครัว น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "บ้านสกุลจางแห่งนี้แบ่งหน้าที่กันชัดเจนไม่ใช่หรือคะ แปลงผักหลังบ้านและผลผลิตในแปลงทดลอง เป็นความรับผิดชอบของฉัน ส่วนงานในนาหลวงนั่น... ฉันจำได้ว่าท่านแม่เป็นคนมอบหมายให้พี่ใหญ่กับสามีของท่านไปจัดการเองมิใช่หรือ ทำไมตอนนี้ถึงโยนภาระมาให้สะใภ้รองอย่างฉันล่ะคะ หรือว่างานแค่นี้... พี่สะใภ้ใหญ่ทำเองไม่ไหว?" "นัง... นังสารเลวปากกล้า!" หลี่ฮุ่ยหลานหน้าดำคร่ำเครียดจนแทบจะกลายเป็นสีม่วง นางยกมือขึ้นชี้หน้าหลินหว่านด้วยความโกรธเกรี้ยวจนตัวสั่นเทิ้ม "เจ้ากล้าต่อปากต่อคำกับฉันหรือ! คิดว่ามีสามีเป็นทหารแล้วจะกร่างอย่างไรก็ได้รึ!" "ฉันไม่ได้กร่างค่ะ แต่ฉันพูดความจริงตามหลักเหตุผล" หลินหว่านก้าวเข้าไปประชิดอีกนิด ความสูงระหงและรัศมีความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวนางทำให้อีกฝ่ายเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ถ้าไม่มีเรื่องอะไรสำคัญ เชิญพี่สะใภ้ไปตักน้ำรดแปลงผักของตัวเองเถอะค่ะ อย่ามายืนขวางทางทำมาหากินของฉันเลย เสียเวลาเปล่าๆ" ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังจะปะทุถึงขีดสุด เงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนอย่างเงียบเชียบ กลิ่นอายความแข็งแกร่งและสะอาดสะอ้านของบุรุษเพศโชยเข้าแตะจมูก จางหยางในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มและกางเกงขายาวทหารเก่าๆ ยืนนิ่งเป็นกำแพงมนุษย์ ดวงตาคมกราบกวาดมองพี่สะใภ้ด้วยแววตานิ่งสนิทที่แฝงไปด้วยความกดดันอันทรงพลัง "พี่สะใภ้ใหญ่ แปลงผักทางทิศตะวันตกน้ำแห้งแล้ว ท่านควรไปจัดการเสียนะ เดี๋ยวสายแดดจัด ผักจะเฉาตายหมด" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของจางหยางไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ แต่กลับทำให้หลี่ฮุ่ยหลานสะดุ้งโหย่ง นางรู้ดีว่าน้องเขยคนนี้แม้จะพูดน้อยและไม่ค่อยยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่เวลาที่เขาจริงจังและแผ่รังสีอำมหิตออกมานั้น น่ากลัวยิ่งกว่าสุนัขป่าในหุบเขาเสียอีก นางทำได้เพียงฮ่นฮัดสะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคือง พลางกระแทกเท้าเดินจากไปพร้อมกับบ่นพึมพำด้วยความเจ็บใจ เมื่อบรรยากาศรอบตัวกลับมาสงบลง จางหยางจึงหันกลับมามองภรรยา ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงทันทีอย่างเห็นได้ชัด เขาสังเกตเห็นรอยแป้งบางๆ ที่ติดอยู่ข้างแก้มเนียนใสของนางโดยธรรมชาติ มือหยาบกร้านผ่านการฝึกฝนและจับอาวุธมายาวนานค่อยๆ ยกขึ้นอย่างลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมไปปัดเศษแป้งออกให้อย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าผิวเนื้อบอบบางนั้นจะช้ำ หลินหว่านชะงักไปเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำผิดจังหวะ นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาของจางหยางลึกซึ้งเกินกว่าจะคาดเดา มีทั้งความห่วงใย ความทะนุถนอม และประกายความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้นอย่างชัดเจน "ขอบคุณค่ะ..." หลินหว่านพึมพำเบาๆ หลบสายตาคู่นั้นวุ่นวาย นางรีบเบนความสนใจไปที่ตะกร้าไม้ไผ่สานใบใหญ่ที่วางอยู่ข้างกาย "ถ้าจัดการเรื่องคนน่ารำคาญเสร็จแล้ว เราไปเก็บเกี่ยวสมุนไพรและผักสวนครัวในมิติ... เอ๊ย แปลงหลังบ้านกันเถอะค่ะ วันนี้ฉันตั้งใจจะเก็บหัวผักกาดขาวและโสมคนรุ่นแรกที่เพิ่งโตได้ที่ไปแปรรูป" "อืม ไปสิ ฉันจะช่วยถือเอง" จางหยางตอบรับสั้นๆ แต่แววตาพราวระยับ เขาไม่ได้ทักท้วงคำพูดที่เกือบจะหลุดปากเรื่องมิติของนาง เพราะเขารู้ดีว่าภรรยาตัวน้อยผู้นี้มีความลับมากมายซ่อนอยู่ และเขาก็ยินดีที่จะเป็นผู้ปกป้องความลับนั้นด้วยชีวิต ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปยังแปลงผักท้ายสวน บรรยากาศยามสายเริ่มอบอุ่นขึ้นเรื่อยๆ แสงแดดสาดส่องกระทบกับใบไม้สีเขียวขจีหยาดน้ำค้างต้องแสงประกายระยับราวกับเพชรเม็ดเล็กๆ ความเงียบสงบที่รายล้อมไม่ได้อึดอัด กลับเต็มไปด้วยความผ่อนคลายและกระแสความใกล้ชิดที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในใจของคนทั้งคู่ หลินหว่านก้มตัวลงใช้ช้อนพรวนดินขุดคุ้ยดินร่วนซุยอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้รากของหัวผักกาดขาวเสียหาย นางเพลิดเพลินกับการใช้พลังปราณเล็กน้อยกระตุ้นความสดชื่นให้พืชผัก จนหัวผักกาดแต่ละหัวอวบอ้วน ขาวเนียน และส่งกลิ่นหอมหวานอ่อนๆ ออกมาตามธรรมชาติ ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะเอื้อมมือไปดึงก้านใบสีเขียวของหัวผักกาดหัวใหญ่ที่สุด ปลายเรียวเล็บของนางก็บังเอิญไปแตะโดนมือหนาของจางหยางที่ยื่นเข้ามาช่วยขุดในจังหวะเดียวกันพอดี! สัมผัสอุ่นจัดจากผิวหนังของชายหนุ่มรากับกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นแปลบผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจของหลินหว่าน นางสะดุ้งเล็กน้อย ชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก แต่มือหนากลับไว1ก้าว คว้าข้อมือเรียวของนางไว้อย่างนิ่มนวลแต่หนักแน่นไม่ยอมให้หลบหนี หลินหว่านเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองใกล้ชิดกันจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันแผ่วเบา นางมองเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาสีเข้มคู่ลึกซึ้งของจางหยางที่กำลังจดจ้องมองมาที่นางอย่างไม่วางตา ราวกับนักล่าที่กำลังกักขังเหยื่อไว้ในอ้อมกอดโดยไม่ต้องใช้โซ่ตรวนใดๆ จางหยางโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมหูจนขนลุกชัน "หว่านหว่าน... มือเธอสั่นนิดหน่อยนะ หนาวหรือ... หรือว่ากำลังตื่นเต้นที่มีฉันอยู่ใกล้ๆ กันแน่?" หัวใจของหลินหว่านเต้นรัวระรัวยิ่งกว่ากลองศึก สมองที่เคยเฉียบคมและคำพูดตอกกลับที่เตรียมไว้พลันว่างเปล่าในพริบตาเดียว ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและหัวใจเต้นระส่ำนั้นเอง... เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหวจากหน้าบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายด้วยความตื่นตระหนกของหัวหน้าหมู่บ้านที่ร้องเรียกชื่อจางหยางสุดเสียง! "จางหยาง! หลินหว่าน!แย่แล้ว รีบออกมาเร็วเข้า! ทางการจากอำเภอกำลังพาคนมาตรวจค้นบ้านพวกเจ้า ข้อหามีสิ่งผิดกฎหมายและค้ากำไรเกินควร!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" มา ณ ที่นี้นะคะ