กลยุทธ์ตบหน้าให้หงายหลัง

"ถ้าสะใภ้รองอย่างฉันเป็นคนอกตัญญูและทำลายชื่อเสียงวงศ์ตระกูลจางจริงอย่างที่แม่ใหญ่กล่าวอ้างในที่ประชุมหมู่บ้านแห่งนี้... งั้นวันนี้เราคงต้องมาเปิดสมุดบัญชีรายรับ-รายจ่าย และกางกฎหมายสหกรณ์ที่ดินฉบับใหม่ล่าสุดของอำเภอให้ทุกท่านในประชาคมหมู่บ้านได้ร่วมกันเป็นพยานและตัดสินความกันให้กระจ่างไปเลยค่ะ!" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่กังวานหนักแน่นดั่งระฆังแก้วดังแทรกขึ้นกลางลานประชาคมหมู่บ้านหง H-Xing ท่ามกลางความตกตะลึงงันของชาวบ้านนับร้อยชีวิตที่กำลังนั่งล้อมวงฟังการปราศรัยยามเช้า หลินหว่านก้าวเท้าออกมาจากเงาร่มไม้ใหญ่ ร่างระหงในชุดเสื้อผ้าเรียบร้อยแต่ตัดเย็บด้วยเนื้อผ้าฝ้ายชั้นดีที่ได้มาจากมิติฟาร์มยืนหยัดอย่างสง่างาม ใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยือกเย็นและเฉียบคมจนคนมองต้องหลบสายตา เมื่อคืนนี้... ประโยคคำถามของจางหยางที่กระซิบข้างใบหูภายใต้แสงตะเกียงอันสลัวยังคงชัดเจนในความรู้สึก *“พร้อมจะผูกมัดตัวเองไว้กับทหารยากจนคนนี้ไปตลอดชีวิตหรือยังล่ะ หว่านหว่าน?”* และคำตอบของเธอก็คือการก้าวเข้ามาสู่สมรภูมิแห่งการตบหน้าคนตระกูลจางในเช้าวันนี้อย่างเต็มตัว! แม่สามี หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า "แม่เฒ่าจาง" สะดุ้งโหยง ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด นางตบโต๊ะไม้ไผ่เสียงดังลั่นจนถ้วยชากระเด็น "นัง... นังสะใภ้รอง! แกกล้าดียังไงถึงมาต่อปากต่อคำกับฉันต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านและสมาชิกคอมมูน! อกตัญญู! ผัวแกยังไม่ทันพูดอะไร แกกล้าดีอย่างไรถึงอาจหาญท้าทายกฎอาวุโสในบ้าน!" "กฎอาวุโสเหรอคะ?" หลินหว่านเลิกคิ้วเรียวขึ้นเล็กน้อย นางก้าวเข้าไปใกล้เวทีกลางสนามอีกสองก้าว ท่าทีไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "กฎอาวุโสที่อนุญาตให้แม่ใหญ่ยักยอกเงินค่าครองชีพที่ทางกองทัพส่งมาให้จางหยางเป็นประจำทุกเดือน ไปปรนเปรอให้ลูกชายคนโตและสะใภ้ใหญ่เอาไปซื้อจักรยานถีบในเมืองอย่างนั้นหรือคะ? หรือว่าเป็นกฎที่อนุญาตให้แม่ขับไล่ไสส่งพวกเราสองสามีภรรยาออกจากบ้านใหญ่โดยไม่ให้ข้าวสารแม้แต่เมล็ดเดียว ทั้งที่เราเพิ่งแต่งงานกันได้ไม่ถึงเดือน!" เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันทีในกลุ่มชาวบ้าน สายตานับร้อยคู่หันขวับไปมองแม่เฒ่าจางเป็นตาเดียว ในยุคเจ็ดศูนย์นี้ เรื่องการยักยอกเงินกองทัพหรือเงินช่วยเหลือทหารผ่านศึกถือเป็นความผิดร้ายแรงระดับชาติ หากเจ้าหน้าที่รัฐตรวจสอบพบ โทษทัณฑ์ไม่ใช่แค่การประจานประณาม แต่หมายถึงการถูกตัดสิทธิ์ปันส่วนอาหารและอาจติดคุกฐานทำลายความมั่นคงของหมู่บ้าน แม่เฒ่าจางหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษสา ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก นางหันไปมองหน้าลูกชายคนโตที่ยืนหลบอยู่หลังฝูงชนหวังจะให้ช่วย แต่ทว่า... ชายหนุ่มคนนั้นกลับก้มหน้าหลบสายตาและค่อยๆ ถอยหลังหนีทีละก้าวอย่างขลาดเขลา "เหลวไหล! แก... นังสารเลว แกใส่ร้ายฉัน!" แม่เฒ่าจางกรีดร้องเสียงแหลมสูง พยายามจะพุ่งเข้ามาตบตีหลินหว่านเพื่อกลบเกลื่อนความผิด แต่ทว่า... ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ปลดกระดุมคอเสื้อออกเล็กน้อยกลับก้าวออกมาขวางกั้นไว้เสียก่อน แผ่นหลังกว้างของจางหยางเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่มั่น ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวของนายทหารหนุ่มกวาดตามองมารดาและเครือญาติด้วยรัศมีกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจนทุกคนต้องกลืนน้ำลายฝืดคอ "ภรรยาผมพูดความจริงทุกประการครับ ผู้ใหญ่บ้าน" จางหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง เขายกมือขึ้นโอบไหล่บางของหลินหว่านไว้หลวมๆ เป็นการประกาศจุดยืนอย่างชัดเจนว่าเขาอยู่ข้างภรรยา "ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เงินเดือนและเบี้ยเลี้ยงสนามรบที่ผมส่งกลับมาบ้าน ถูกโอนเข้าบัญชีกลางของครอบครัวผ่านมือแม่มาโดยตลอด แต่พวกเรากลับไม่เคยได้รับส่วนแบ่งแม้แต่น้อย หนَำซ้ำภรรยาของผมยังต้องทนอดอยากและถูกใช้งานหนักราวกับทาสในเรือนเบี้ย" ผู้ใหญ่บ้านซุน ซึ่งนั่งสูบไปป์ใบยาสูบอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ ขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นบนหน้าผากรวมกันเป็นปม เขาเคาะไปป์ลงกับขอบโต๊ะเสียงดัง *ป๊อก* ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ นะแม่เฒ่าจาง หากทหารผู้เสียสละเพื่อชาติถูกปฏิบัติเช่นนี้จริง ทางคอมมูนและกองกำลังรักษาดินแดนคงต้องเข้ามาตรวจสอบบัญชีของครอบครัวเธออย่างละเอียดแล้วล่ะ" คำพูดของผู้ใหญ่บ้านเปรียบเสมือนค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางศีรษะของแม่เฒ่าจาง นางทรุดฮวบลงนั่งกับเก้าอี้ด้วยความหมดแรง สีหน้าไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งจองหองหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความหวาดกลัวที่ฉายชัดในแววตา หลินหว่านมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเย็นชาในใจ โลกยุคเจ็ดศูนย์นี้อาจจะโหดร้ายและเต็มไปด้วยข้อจำกัดสำหรับคนไร้เส้นสาย แต่มันไม่ใช่สำหรับ "เซียนปรุงโอสถ" ผู้กุมความลับและทรัพยากรจากมิติฟาร์มสวรรค์อย่างนางเด็ดขาด! "แต่อย่างไรก็ตาม..." หลินหว่านเปลี่ยนน้ำเสียงให้กลับมานุ่มนวลและมีไมตรีจิตอีกครั้ง นางผายมือไปยังแปลงผักและผลิตภัณฑ์แปรรูปที่นางเตรียมมานำเสนอในที่ประชุม "พวกเราในฐานะสมาชิกใหม่ของครอบครัวจางและหมู่บ้านหงซิง ย่อมไม่ต้องการให้เกิดความแตกแยกหรือความเสียหายต่อชื่อเสียงของคอมมูน..." ชาวบ้านต่างเงียบกริบ ตั้งใจฟังว่าสะใภ้รองคนนี้จะเล่นไม้อะไรต่อไป "ดังนั้น เพื่อเป็นการพิสูจน์ความจริงใจและแสดงให้เห็นว่าครอบครัวเราสามารถพึ่งพาตนเองได้ วันนี้ฉัน... หลินหว่าน ได้นำ 'สูตรลับสมุนไพรบำรุงกำลังและยาผงสมุนไพรไล่แมลง' ที่คิดค้นขึ้นเองมามอบให้เป็นสวัสดิการแก่หมู่บ้านของเราค่ะ! โดยเราจะเปิดรับสมัครแรงงานหญิงในหมู่บ้านมาร่วมผลิตและจัดจำหน่ายร่วมกัน โดยให้ค่าแรงเป็นเงินสดรายวัน พร้อมข้าวสารและแป้งสาลีชั้นดีเป็นโบนัสพิเศษทุกสัปดาห์!" สิ้นเสียงประกาศของหลินหว่าน ลานประชาคมหมู่บ้านก็เกิดเสียงฮือฮาดังสนั่นยิ่งกว่าเดิม แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงนินทาว่าร้าย หากแต่เป็นเสียงอุทานด้วยความตื่นเต้นและดีใจของบรรดาแม่บ้านและหญิงสาวชาวนาในหมู่บ้านที่ยากจนข้นแค้นมานานแสนนาน! งานที่ได้เงินสดและข้าวสารทุกสัปดาห์? ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ นี่มันคือข้อเสนอที่หอมหวานยิ่งกว่าทองคำแท่งเสียอีก! แม่เฒ่าจางเบิกตากว้างด้วยความตกใจและเสียดายจนแทบกระอักเลือด นางรู้ทันทีว่าจากนี้ไป อำนาจและเงินทองที่นางเคยควบคุมในบ้านตระกูลจางได้หลุดลอยหายไปจากมืออย่างไม่มีวันหวนกลับเสียแล้ว จางหยางก้มลงมองภรรยาตัวน้อยที่ยืนอยู่ข้างกาย ดวงตาคมกริบฉายแววภาคภูมิใจและประกายความคลั่งรักระยิบระยับ เขาโน้มใบหน้าลงกระซิบเบาๆ ข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่เต็มไปด้วยความเสน่หา "ภรรยาของผมนี่... เก่งกาจและน่ากลัวจริงๆ นะครับแบบนี้ สงสัยคืนนี้ผมคงต้องรีบไปจดทะเบียนสมรสแล้วรีบพาคุณเข้าห้องหอแบบจริงๆ จังๆ เสียที เผื่อว่าคุณจะเมตตาสามีคนนี้เพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย..." หลินหว่านหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันทีด้วยความเขินอาย นางแอบหยิกเข้าที่เอวสอบของนายทหารหนุ่มเบาๆ แต่ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและชัยชนะตกอยู่ในมือของนางอย่างสมบูรณ์แบบนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเกรี้ยวกราดก็ดังแหวกฝูงชนเข้ามาจากทางหน้าหมู่บ้าน "หยุดนะ! ใครอนุญาตให้พวกแกเปิดตลาดค้าขายใต้ดินในเขตคอมมูนนี้! หลินหว่าน... แกกับผัวสารเลวของแก ถูกจับข้อหาลักลอบค้ากำไรเกินควรและฝ่าฝืนนโยบายรัฐ!" ร่างอวบอ้วนของเจ้าหน้าที่พรรคประจำอำเภอผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและเกลียดชัง "ทุนนิยม" เข้ากระดูกดำ ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับกองกำลังติดอาวุธแดงสามคน พุ่งตรงเข้ามาล็อกตัวจางหยางและหลินหว่านไว้ท่ามกลางความตกใจของทุกคน! - ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนสำหรับการติดตามและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" เสมอมานะคะ -