งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ

กลิ่นอายควันฟืนและกลิ่นหอมหวลของเครื่องเทศสิบแปดชนิดลอยอบอวลตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัวดินเหนียวของบ้านตระกูลจางในยามพลบค่ำ หลินหว่านปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากเนียนด้วยหลังมือเบาๆ ดวงตาคู่สวยพินิจมองหม้อดินขนาดใหญ่ที่กำลังเคี่ยวขาหมูตุ๋นน้ำแดง น้ำซุปสีอำพันเข้มข้นกำลังเดือดปุดๆ ส่งเสียงกุ๊กกั๊กชวนหิว ผิวหนังของเนื้อหมูสามชั้นคัดพิเศษเปื่อยนุ่มจนแทบละลายในปาก เคียงคู่มากับรากบัวอวบออ่นที่เธอดึงออกมาจากมิติฟาร์มลับ ความสดใหม่และพลังวิญญาณบางเบาจากมิติทำให้วัตถุดิบธรรมดาในยุคเจ็ดศูนย์นี้ยกระดับกลายเป็นอาหารทิพย์กลายๆ "กลิ่นหอมขนาดนี้ เกรงว่าคนครึ่งหมู่บ้านคงยืนกลืนน้ำลายอยู่หน้ากำแพงบ้านเราแล้วล่ะมั้ง หว่านหว่าน" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกั๊กผ้าฝ้ายสีเขียวเข้มของจางหยางที่เดินเข้ามา เขากวาดสายตามองภรรยาคนสวยด้วยแววตาที่ฉายความคลั่งรักและเอ็นดูจนแทบจะหยดเป็นน้ำ สามีนายทหารปลดประจำการผู้นี้ แม้ภายนอกจะดูแข็งกระด้างและพูดน้อย แต่ยามที่อยู่กับหลินหว่าน เขากลับกลายเป็นพ่อบ้านใจกล้าที่คอยหยิบจับโน่นทำนี่ไม่ให้ภรรยาต้องเหนื่อยเกินไป มือหนาเอื้อมไปหยิบผ้าขนสะอาดมาซับเหงื่อบริเวณขมับให้เธออย่างทะนุถนอม สัมผัสอบอุ่นนั้นทำให้หัวใจของหลินหว่านที่เคยเย็นชาจากโลกเก่าถึงกับอุ่นวาบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ "ปล่อยให้พวกเขากลืนน้ำลายไปเถอะค่ะ... วันนี้พวกเราจะฉลองกันให้เต็มที่ หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการตบหน้าพวกน่าไม่อายป้าสะใภ้ใหญ่และจัดการเคลียร์บัญชีในตลาดมืดจนกระเป๋าตุงแล้ว ครอบครัวเราสมควรได้รับรางวัลชีวิตเสียบ้าง" หลินหว่านเอ่ยตอบพลอยส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้เขา ดวงตาเรียวรีพราวระยับด้วยความสุขเล็กๆ ท่ามกลางยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพง ผู้คนอดอยากปากแห้ง แต่ในเรือนหลังเล็กของพวกเขากลับมีทั้งเนื้อ หมู ไก่ และแป้งขาวบริสุทธิ์กองโต นี่คือผลลัพธ์จากการวางแผนอย่างแยบยลและการใช้โอสถทิพย์แปรรูปสมุนไพรจนกอบโกยเงินหยวนเข้ากระเป๋าได้เป็นกอบเป็นกำ จางหยางยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย มือหนาวางลงบนลาดไหล่บางแล้วบีบนวดเบาๆ อย่างรู้ใจ "เธอเหนื่อยมามากแล้ว หว่านหว่าน... ตั้งแต่แต่งเข้าบ้านจางมา มีแต่เธอที่ต้องคอยรับมือกับคนพวกนั้น วันนี้ฉันเป็นคนจัดการทอดปลาและผัดผักเอง เธอไปนั่งรอที่โต๊ะเถอะ" "ไม่ได้ค่ะ อาหารมื้อนี้ฉันตั้งใจทำเพื่อฉลองความสำเร็จก้าวแรกของเรา ฉันต้องเป็นคนจัดจานเองทุกขั้นตอนถึงจะถูก" หลินหว่านดื้อดึงเล็กน้อย แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความท้าทายขี้เล่น บรรยากาศในห้องครัวอบอวลไปด้วยความสุขและความเข้าใจอันลึกซึ้ง ไร้ซึ่งเสียงบ่นระอาของแม่สามีหรือเสียงเหน็บแนมของสะใภ้ใหญ่ เพราะหลินหว่านใช้มาตรการเด็ดขาดจัดการตัดขาดตระกูลใหญ่จอมสูบเลือดสูบเนื้อไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ทำให้เวลานี้เหลือเพียงความสงบสุขและเสียงหัวเราะคิกคักของสองสามีภรรยาที่ช่วยกันจัดโต๊ะอาหารไม้เก่าๆ บนโต๊ะอาหารเวลานี้ถูกเติมเต็มด้วยเมนูระดับภัตตาคารในสายตาชาวบ้านยุค 70 ขาหมูตุ๋นรากบัวสีแดงฉ่ำ ปลาทอดกรอบราดซอสเปรี้ยวหวานส่งกลิ่นหอมเตะจมูก ผัดผักกวางตุ้งสีเขียวสดกรอบ และซุปไก่ตุ๋นโสมป่าที่หลินหว่านแอบใส่สมุนไพรฟื้นฟูร่างกายลงไปเล็กน้อย เพื่อบำรุงสุขภาพให้สามีที่ต้องทำงานหนักในไร่นาและโรงงาน แสงจากตะเกียงน้ำมันก๊าดส่องกระทบใบหน้าคมคายของจางหยางและใบหน้าละมุนของหลินหว่าน ทั้งสองนั่งลงเคียงข้างกัน มือหนารินน้ำอุ่นใส่ถ้วยให้ภรรยาก่อนจะตักชิ้นเนื้อหมูส่วนที่ดีที่สุดวางลงในชามข้าวของเธอ "กินเยอะๆ นะ ช่วงนี้น้ำหนักเธอลดลงไปหน่อย เดี๋ยวจับอุ้มแล้วจะปลิวลมเอา" จางหยางกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ครั้งจะปรากฏขึ้น ทำให้หลินหว่านถึงกับหน้าแดงก่ำ รีบคีบชิ้นปลาเข้าปากเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย "ท่านพี่พูดมากเกินไปแล้ว รีบกินข้าวเถอะค่ะ เดี๋ยวอาหารจะเย็นเสียหมด" ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างชื่นมื่น เสียงเคาะประตูกระด้างหูก็รัวดังขึ้นจากด้านนอก ขัดจังหวะเวลาอันแสนสุขของทั้งสองคนทันที ปัง! ปัง! ปัง! "เปิดประตู! จางหยาง! หลินหว่าน! พวกแกสองคนหลบอยู่ข้างในทำอะไรกัน ทำไมกลิ่นอาหารถึงได้หอมฟุ้งไปทั่วตรอกขนาดนี้ เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เดียวนะ!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนแผดลั่นขึ้น พร้อมกับเสียงทุบประตูไม้เก่าๆ จนสั่นสะเทือน หลินหว่านหุบยิ้มทันที แววตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นเฉียบคมดุจใบมีดน้ำแข็ง นางเอกสาววางตะเกียบในมือลงช้าๆ ก่อนจะหันไปสบตากับสามีที่ใบหน้าบึ้งตึงขึ้นมาในทันที จางหยางกำลังจะลุกขึ้นไปด้วยความหงุดหงิด แต่หลินหว่านกลับเอื้อมมือไปแตะแขนเขาไว้เบาๆ พร้อมกับมุมปากที่ยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน "ไม่ต้องค่ะ ให้ฉันไปต้อนรับ 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ยามวิกาลคนนี้เอง..." หลินหว่านลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เดินตรงไปที่ประตูบ้านด้วยฝาดก้าวที่มั่นคงและสง่างาม ทิ้งให้เบื้องหลังคือโต๊ะอาหารที่ยังคงอุ่นร้อนและปมปัญหาใหม่ที่พุ่งชนเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดื่มด่ำกับความสุขและเอาใจช่วยหลินหว่านเสมอนะคะ ไป๋เป่าเปาของแม่สัญญาว่าจะเสิร์ฟความสะใจในตอนหน้าแบบจัดเต็มแน่นอนค่ะ!