วันฝนตกที่อบอุ่น

เม็ดฝนขนาดใหญ่เท่าปลายนิ้วก้อยโหมกระหน่ำซัดลงมาใส่หลังคากระท่อมร้างกลางป่าลึกราวกับฟ้าถั่ว ทัศนียภาพเบื้องนอกถูกม่านน้ำสีเทาทึบกลืนกินจนแทบไม่เห็นเส้นทางเดินกลับหมู่บ้าน หลินหว่านสะบัดหยดน้ำที่เกาะตามชายเสื้อโค้ตผ้าฝ้ายออกเบาๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนกองฟางแห้งที่จางหยางเพิ่งช่วยกันจัดเตรียมไว้ให้ นางลอบถอนหายใจออกมาเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าแผนการเก็บเกี่ยวโสมป่าในวันนี้ต้องพับเก็บไว้ก่อน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของนางเต้นผิดจังหวะกลับไม่ใช่พายุฝนข้างนอก หากแต่เป็นความเงียบงันและพื้นที่อันจำกัดภายในกระท่อมไม้หลังเล็กนี้ ที่มีเพียงร่างสูงใหญ่ของสามีนายทหารปลดประจำการนั่งขัดสมาธิอยู่ไม่ห่าง "ฝนตกหนักขนาดนี้ ทางกลับหมู่บ้านคงกลายเป็นโคลนตมไปหมดแล้ว หว่านหว่าน... เธอหนาวหรือเปล่า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ จางหยางขยับตัวเข้าใกล้รอมชอมเพื่อบังกระแสลมหนาวที่เล็ดลอดเข้ามาตามรอยแตกของผนังไม้ สายตาคมกราบกรานสำรวจใบหน้ารูปไข่ที่แม้จะเปียกชื้นไปด้วยละอองฝน แต่ก็ยังคงความงดงามเยือกเย็นเอาไว้ได้อย่างน่ามอง มือหนาที่ผ่านการจับอาวุธและทำไร่ทำนามาอย่างโชกโชนยื่นเสื้อคลุมตัวนอกของตนเองออกไปคลุมไหล่บางให้อย่างทะนุถนอม หลินหว่านเงยหน้าขึ้นสบตา เขารู้สึกได้ถึงไออุ่นแผ่ซ่านมาจากฝ่ามือใหญ่ที่แตะโดนผิวแก้มโดยไม่ตั้งใจ นางมิใช่หญิงสาวอ่อนต่อโลกที่จะต้องมาเขินอายจนทำอะไรไม่ถูก แต่นับตั้งแต่ทะลุมิติมาอยู่ในยุคเจ็ดศูนย์ที่เต็มไปด้วยความกดดันและความขัดแย้งในครอบครัวตระกูลจาง มีเพียงบุรุษผู้นี้ที่ยืนหยัดเป็นเกราะกำบังให้อย่างเงียบเชียบเสมอมา "ฉันไม่เป็นไรค่ะพี่จาง แต่ดูท่าทางแล้ว... เราคงต้องติดอยู่ที่นี่อีกนาน" หลินหว่านตอบเสียงเรียบ พลางเบนสายตาไปยังเตาผิงดินเผาขนาดเล็กที่จางหยางกำลังพยายามจุดไฟใหม่อย่างตั้งใจ ภายในมิติฟาร์มของนางยังมีสมุนไพรและอาหารอร่อยล้ำเลิศอีกมากมาย แต่การจะหยิบฉวยสิ่งเหล่านี้ออกมาต่อหน้าสามีโดยไม่มีคำอธิบายย่อมไม่ใช่เรื่องฉลาด แม้ว่าช่วงหลังมานี้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะก้าวหน้าไปมากจนแทบจะอ่านใจกันได้แล้วก็ตามที จางหยางไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอันใด เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย นัยน์ตาคมกريบพราวระยับด้วยประกายความอบอุ่นที่หาดูได้ยาก "ติดอยู่ที่นี่ก็ดีเหมือนกัน... ไม่มีเสียงแม่สามีคอยบ่น ไม่สายตาอิจฉาริษยาของบ้านใหญ่ มีแค่เราสองคน" ประโยคเรียบง่ายแต่กลับแฝงความนัยลึกซึ้งทำเอาหลินหว่านถึงกับชะงัก นางแสร้งก้มหน้าลงหยิบกิ่งไม้แห้งโยนเข้ากองไฟเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้ม ชายผู้นี้... นับวันยิ่งรู้จักวิธีโจมตีหัวใจนางด้วยคำพูดตรงไปตรงมามากขึ้นทุกทีแล้ว ท่ามกลางเสียงสายฝนที่สาดซัดกระทบหลังคา จางหยางไม่ปล่อยให้บรรยากาศเงียบเหงา เขาหยิบมันเทศหัวโตสองหัวที่ซุกไว้ในยามสะพายออกมาวางข้างกองไฟ ก่อนจะหยิบกระบอกน้ำไม้ไผ่รินน้ำอุ่นส่งให้ภรรยา "กินรองท้องไปก่อนนะ หว่านหว่าน มื้อเที่ยงเราไม่ได้กินอะไรร้อนๆ เลย เดี๋ยวฉันจะย่างมันเทศนี่ให้หอมกรุ่น รับรองว่าหวานอร่อยไม่แพ้ร้านค้าในตัวอำเภอแน่" กลิ่นหอมของมันเทศที่เริ่มถูกความร้อนคุกคามค่อยๆ โชยตลบอบอวลไปทั่วกระท่อมหลังน้อย ผสมผสานกับกลิ่นอายดินชื้นและไอร้อนจากกองไฟ สร้างบรรยากาศกึ่งดิบเถื่อนกึ่งโรแมนติกอย่างประหลาด หลินหว่านมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของจางหยางที่สะท้อนกับแสงเปลวเพลิง ความมุ่งมั่นและแววตาที่เต็มไปด้วยความปกป้องคุ้มครองทำให้หัวใจของนางที่เคยแข็งกระด้างจากการต่อสู้ดิ้นรนในโลกเก่าค่อยๆ หลอมละลายลงทีละน้อย นางขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด ไหล่บางแนบชิดกับอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อตามวิชาทหาร จางหยางชะงักไปชั่วขณะก่อนจะโอบแขนโอบกอดไหล่ของภรรยาเข้ามาแนบชิด ไออุ่นจากร่างกายของเขาล้อมรอบตัวนางเอาไว้ราวกับป้อมปราการที่มั่นคงที่สุดในโลกใบนี้ ความเงียบงันระหว่างทั้งคู่ในยามนี้ไม่ใช่ความอึดอัด หากแต่เป็นภาษาใจที่สื่อสารกันอย่างไร้รอยต่อ หลินหว่านหลับตาลงพิงศีรษะกับลาดไหล่กว้างของสามี ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าจากการต่อกรกับพวกคนเห็นแก่ตัวในหมู่บ้านมลายหายไปในพริบตา ความสัมพันธ์ที่เคยมองว่าเป็นเพียงการแต่งงานเพื่อเอาตัวรอดในยุคสมัยอันปั่นป่วน บัดนี้กลับถูกถักทอด้วยความผูกพันลึกซึ้งที่แม้แต่สายฝนโหมกระหน่ำก็ไม่อาจชะล้างออกไปได้ ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและหัวใจของคนทั้งสองกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูไม้เก่าคร่ำครึดังขึ้นอย่างกะทันหัน ท่ามกลางเสียงพายุฝนที่ยังคงคำรามก้องอยู่เบื้องนอก! จางหยางดีดตัวลุกขึ้นยืนบังร่างภรรยาไว้ด้านหลังในเสี้ยววินาที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันราวนายพรานล่าเหยื่อทันที ขณะที่หลินหว่านขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ กระท่อมร้างกลางป่าลึกเช่นนี้... ใครกันที่จะบ้าบิ่นเดินทางฝ่าพายุฝนมาเคาะประตูในยามวิกาลเช่นนี้? และเมื่อประตูไม้ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออก เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลปริศนาที่ยืนเปียกปอนอยู่ท่ามกลางสายฝน... ติชมและให้กำลังใจ "ไป๋เป่าเปาของแม่" ได้เสมอนะคะ