ของขวัญจากสามี

"หว่านเอ๋อร์... หันหลังกลับมาสิ" น้ำเสียงทุ้มต่ำของจางหยางดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องหอที่อบอวลไปด้วยกลิ่นจางๆ ของสมุนไพรที่หลินหว่านเพิ่งแปรรูปเสร็จจากมิติส่วนตัว มือหนาที่หยาบกร้านจากการฝึกฝนทหารมาค่อนชีวิตสั่นเล็กน้อยขณะยื่นออกมาจากด้านหลัง ก่อนจะค่อยๆ บรรจงสวมสร้อยคอเงินแท้เส้นบางที่มีจี้หยกน้ำมันดิบใสสะอาดแนบลงบนผิวเนื้อนวลเนียนที่ต้นคอของเธอ หลินหว่านชะงักงัน กลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากอกกว้าง หัวใจที่เคยเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งกลับสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ นี่ไม่ใช่เรื่องปกติของคนในยุคเจ็ดศูนย์ที่มักจะเก็บงำความรู้สึกไว้ภายใต้กรอบจารีตอันคร่ำครึ "พี่หยาง... นี่มัน..." เธอเปล่งเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น ก่อนจะเหลือบมองเงาสะท้อนในกระจกเก่าๆ ที่เห็นใบหน้าคมเข้มของสามีในยามนี้ดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด "ของขวัญที่ฉันตั้งใจหามาให้" เขาเอ่ยพลางใช้นิ้วโป้งลูบไล้จี้หยกเบาๆ ราวกับเกรงว่ามันจะแตกสลาย "ฉันรู้ว่าเธอทำงานหนักเพื่อครอบครัวเรา ไหนจะเรื่องของแม่ที่คอยหาเรื่อง ไหนจะงานในฟาร์มที่เธอพยายามทำเงียบๆ... ฉันไม่มีความสามารถพอที่จะปกป้องเธอจากปากหอยปากปูได้ทั้งหมด แต่สิ่งนี้... ฉันตั้งใจแลกมันมาด้วยค่าตอบแทนพิเศษจากการส่งมอบของในหน่วย" หลินหว่านหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาหงส์สั่นระริก ยามที่เธอจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาคมกริบของจางหยางที่ตอนนี้กลับมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ เธอเป็นนักปรุงโอสถที่มองคนออกเพียงแค่เห็นประกายตา แต่คนตรงหน้าผู้นี้มักจะทำให้เธอเสียหลักอยู่เรื่อย "คุณรู้เรื่องมิติ... ไม่ใช่สิ เรื่องที่ฉันมีของดีในมือใช่ไหมคะ?" เธอถามเสียงแผ่ว แต่แฝงด้วยความเฉลียวฉลาด จางหยางไม่ตอบเป็นคำพูด เขาเพียงแค่ดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดที่อบอุ่นและแน่นหนา มือข้างหนึ่งเชยคางเธอขึ้น ให้ดวงตาคู่สวยประสานกับสายตาที่เต็มไปด้วยความรักอย่างไม่อาจปิดบัง "ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร หรือมีพลังลึกลับอะไร ฉันรู้แค่ว่าเธอคือภรรยาของจางหยาง และฉันมีหน้าที่เพียงอย่างเดียวคือการทำให้มือคู่นี้... มือที่ปรุงยาช่วยเหลือผู้อื่นของเธอ ได้สัมผัสแต่สิ่งสวยงาม ไม่ใช่ความทุกข์ระทมจากคนในตระกูลจาง" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที กลิ่นหอมจางๆ จากมิติที่หลินหว่านเผลอปล่อยออกมาเมื่อใจเต้นแรง ผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของจางหยาง สร้างความรู้สึกหวามไหวจนเธอแทบยืนไม่อยู่ "พี่หยาง..." หลินหว่านซบหน้าลงกับอกแกร่ง พลางนึกถึงแผนการจัดการกับสะใภ้ใหญ่ที่ชอบมาแอบรื้อค้นห้องหอของเธอ ความแค้นเคืองที่เคยมีต่อคนในบ้านจางเริ่มจางหายลง แทนที่ด้วยความต้องการที่จะสร้างฐานะและหนีไปใช้ชีวิตอิสระกับชายผู้นี้ให้เร็วที่สุด ทว่า ในขณะที่ความเงียบงันกำลังสร้างความหวานล้ำให้กับทั้งคู่ เสียงเคาะประตูที่รัวแรงและไร้มารยาทก็ดังขึ้นขัดจังหวะห้วงเวลาอันแสนสำคัญนั้นจนแตกกระจาย! *ปัง! ปัง! ปัง!* "พี่รอง! พี่รองอยู่ในนั้นใช่ไหม? ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! ฉันเห็นนะว่าพี่แอบเอาของดีๆ เข้ามาในห้อง! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่านังภรรยาตัวดีของพี่มันซ่อนอะไรไว้ในกล่องไม้ใบนั่น!" เสียงแหลมสูงของน้องสาวจางหยางที่ขึ้นชื่อเรื่องความโลภลอยเข้ามา ปลุกสัญชาตญาณนักสู้ของหลินหว่านให้ตื่นขึ้นทันที เธอผละออกจากอกสามี สายตาที่เคยอ่อนโยนกลับเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจมีดผ่าตัด มือเรียวสวยกำแน่นจนขึ้นข้อ จางหยางขมวดคิ้วแน่น เขาขยับตัวจะออกไปเผชิญหน้า แต่หลินหว่านกลับรั้งแขนเขาไว้ เธอหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่เพิ่งเขียนเสร็จขึ้นมา พร้อมรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นจนน่าขนลุก "พี่หยางคะ... บางครั้งของขวัญไม่ได้มีแค่สร้อยหยกหรอกนะ" เธอวางแผนการอันแยบยลไว้ในใจ ขณะที่เดินไปที่ประตู "วันนี้แหละ... ฉันจะทำให้คนในตระกูลจางได้รู้ว่า การเข้ามาวุ่นวายในห้องของ 'เซียนปรุงโอสถ' อย่างฉัน จะต้องแลกด้วยราคาที่หนักหนาสาหัสแค่ไหน" เธอเปิดประตูออกอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายตาตะลึงงันของน้องสาวสามีที่เตรียมจะพุ่งเข้ามา แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่ของที่หลินหว่านซ่อนไว้... หากแต่เป็นกลิ่นหอมของ 'โอสถระงับจิต' ที่เธอกำลังปรุงทิ้งไว้ในมิติและลอยฟุ้งออกมาจนทั่วทางเดิน พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาของใครบางคนจากตระกูลสายหลักที่ก้าวเข้ามาในลานบ้านอย่างกะทันหัน! "ใครกันที่กล้าเอะอะโวยวายอยู่ในบ้านพักนายทหาร?" น้ำเสียงทรงอำนาจของหัวหน้าหน่วยที่จางหยางสังกัดดังขึ้นจากความมืดมิด พร้อมกับความลับบางอย่างที่หลุดออกมาจากปากของเขาซึ่งจะเปลี่ยนชีวิตของทั้งคู่ไปตลอดกาล! ไป๋เป่าเปาของแม่หวังว่ารีดเดอร์ทุกคนจะได้รับความสุขและตื่นเต้นไปกับตอนนี้กันนะคะ!