น้ำใจจากชายหนุ่ม

เสียงเคาะประตูไม้เก่าครืดคราดดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ท่ามกลางความเงียบสงบยามบ่ายแก่ๆ ในบ้านหลังน้อยทรุดโทรมที่ตระกูลจางผลักไสให้หลินหว่านและลูกๆ มาซุกหัวนอน หลินหว่านหรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชา นางรู้ทันทีว่าเกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น หลังจากที่นางเพิ่งประกาศกร้าวซัดหน้าพวกตระกูลจางจนหน้าหงายไปเมื่อวาน วันนี้พวกมันคงไม่แคล้วส่งตัวแทนมาหาเรื่องอีกเป็นแน่ นิ้วเรียวบางที่กำลังคัดแยกสมุนไพรคุณภาพเยี่ยมจากมิติฟาร์มชะงักลง ดวงตาดอกท้อคมกริบกวาดมองไปรอบห้องครัวแคบๆ ก่อนจะสาวเท้าก้าวไปที่ประตูด้วยฝีเท้าที่เบาราวกับแมวป่า แกร็ก... บานประตูไม้ผุกร่อนถูกเปิดออกกว้างครึ่งหนึ่ง ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องสายตากลับไม่ใช่เงาร่างน่ารังเกียจของแม่สามีจอมสูบเลือดสูบหรือบรรดาพี่สะใภ้จอมขี้อิจฉา แต่กลับเป็นร่างสูงใหญ่หนาของชายหนุ่มในชุดทหารสีเขียวซีดที่คุ้นเคย จางหยาง... ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ใบหน้าคมเข้มมีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการฝึกและเดินทางไกล ดวงตาคมดุคู่นั้นมองมาที่นางด้วยประกายความรู้สึกที่ซับซ้อนยากจะคาดเดา ในมือแกร่งข้างหนึ่งถือถุงผ้าใบใหญ่ที่ดูมีน้ำหนักไม่น้อย ส่วนอีกข้างหิ้วกล่องเครื่องมือไม้เก่าๆ ที่ผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน "เจ้า..." หลินหว่านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ความระแวดระวังในแววตาผ่อนคลายลงครึ่งหนึ่ง "มีธุระอะไรกับฉันอีกหรือคะคุณสามี" น้ำเสียงของนางเจือแววประชดประชันนิดๆ ตามประสาภรรยาที่สามีไม่เคยเหลียวแล ทว่าจางหยางกลับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ปากหนาเม้มเข้าหากันแน่นคล้ายคนพูดไม่เก่ง ก่อนจะยื่นถุงผ้าในมือมาข้างหน้า "ฉัน... เอาของพวกนี้มาให้" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนหินบดกันดังขึ้นจากลำคอหนา "ในครัวเจ้าแทบไม่มีอะไรเลย เด็กๆ ผอมแห้งจนเหลือแต่กระดูก ข้าวสารแป้งสาลีพวกนี้เป็นเสบียงส่วนตัวที่ทางการแจกให้ฉัน เอาไปเก็บไว้ทำกินเสีย" หลินหว่านกدสายตาลงมองสิ่งที่อยู่ในถุงผ้า เนื้อผ้าหยาบสีทึบเผยให้เห็นถุงแป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียดเกือบสั่งสิบชั่ง เมล็ดธัญพืชชั้นดี และที่ทำให้นางแปลกใจยิ่งกว่าคือ มีเนื้อหมูติดมันชิ้นโตห่อด้วยใบบัวส่งกลิ่นหอมจางๆ ติดมาด้วย ชายหนุ่มคนนี้ปากบอกว่าเย็นชากับนางนักหนา แต่การกระทำกลับสวนทางกันราวฟ้ากับเหว "เสบียงพวกนี้มีค่ามากสำหรับนายทหารอย่างคุณ เก็บไว้กินเองไม่ดีกว่าหรือคะ ขืนเอามาให้ฉัน เดี๋ยวแม่ของคุณรู้เข้า คงวิ่งมาอาละวาดบ้านแตกพังคามือฉันพอดี" หลินหว่านเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าริมฝีปากบางกลับยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างนึกสนุก จางหยางขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมเข้มฉายแววดุดันขึ้นมาวูบหนึ่ง "บ้านหลังนี้เจ้าเป็นสะใภ้ที่ถูกต้องตามกฎหมาย และลูกๆ ก็เป็นสายเลือดของฉัน พวกเขาจะอดตายไม่ได้ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องของที่ฉันหามาให้ทั้งนั้น" คำพูดห้วนๆ แต่หนักแน่นราวกับคำประกาศิตทำให้หลินหว่านชะงักไป หัวใจดวงน้อยที่ด้านชาจากโลกเก่าและทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้พลันกระตุกวูบอย่างประหลาด ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลซ่านผ่านก้อนเนื้อในอกอย่างไม่ทันตั้งตัว นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา นัยน์ตาสุกใสระยิบระยับด้วยประกายความขบขันแกแกมเอ็นดู "ปากบอกว่าไม่สนใจฉัน แต่ลับหลังกลับแอบเอาของดีมาให้... นายทหารจาง คุณนี่มันซึนเดระเสียจริงนะคะ" "ซึ... ซึนอะไรนะ?" จางหยางกะพริบตาปริบๆ ความดุดำเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความงุนงงจนใบหน้าคมเข้มขึ้นสีแดงจางๆ อย่างหาได้ยาก "ช่างเถอะค่ะ" หลินหว่านหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ยอมรับถุงเสบียงหนักอึ้งนั้นมาถือไว้ "ในเมื่อคุณมีความตั้งใจจะเปย์ภรรยาและลูกขนาดนี้ ฉันในฐานะแม่บ้านที่ดีก็คงต้องรับไว้ด้วยความเต็มใจ... เชิญค่ะ จะยืนทื่อเป็นเสาหินอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม หรือคิดจะถือโอกาสเข้ามาสำรวจเรือนหอหลังน้อยที่ผุพังนี่ด้วยล่ะคะ?" จางหยางไอปัดกลบเกลื่อนความเขินอาย รีบก้าวเท้าพรวดๆ เข้ามาในลานบ้านทันทีโดยไม่รอช้า เขาไม่ได้ตอบคำถามของนาง แต่กลับวางกล่องเครื่องมือลงบนพื้น เสียงโลหะกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง "ฉันเห็นหน้าต่างห้องนอนกับหลังคาปีกบ้านมันรั่ว ฝนตกมาเมื่อคืนคงเปียกหมด เดี๋ยวฉันจะซ่อมให้เสร็จก่อนตะวันตกดิน" พูดจบชายหนุ่มก็ถอดเสื้อคลุมทหารออก เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างและกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้เสื้อกล้ามสีเขียวเข้ม หยาดเหงื่อผุดพรายตามไรผมและลาดไหล่หนา ส่งกลิ่นอายความเป็นชายชาตรีที่ทำเอาคนมองต้องลอบกลืนน้ำลาย หลินหว่านยืนกอดอกพิงกรอบประตู มองดูสามีหุ่นล่ำบึกกำลังปีนขึ้นไปบนหลังคาเพื่อซ่อมแซมกระเบื้องที่แตกหักด้วยความคล่องแคล่ว เสียงค้อนตอกตะปูและเสียงไม้ลั่นดังเป็นจังหวะ ท่ามกลางบรรยากาศยามบ่ายที่เริ่มเย็นลง ภาพความอบอุ่นแบบนี้คือสิ่งที่นางไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากนิยายแนวใช้แรงงานยุค 70 เรื่องนี้เลยสักนิด กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดินหลังฝนผสมผสานกับกลิ่นอายเหงื่อจางๆ ของชายหนุ่มลอยมาแตะจมูก หลินหว่านหันกลับมามองเนื้อหมูชิ้นโตในครัว ดวงตาดอกท้อเปล่งประกายวาววับ นางตัดสินใจแล้วว่าเย็นนี้จะทำอาหารชั้นเลิศเพื่อต้อนรับ "ช่างซ่อมบ้านจำเป็น" คนนี้เสียหน่อย เวลาผ่านไปราวนิดเดียว แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องเป็นสีส้มอมแดงอาบไล้ทั่วทั้งหมู่บ้าน เสียงหัวเราะคิกคักของเจ้าก้อนแป้งทั้งสองคนที่วิ่งเล่นอยู่ในลานบ้านช่วยเติมเต็มความมีชีวิตชีวาให้บ้านหลังน้อยที่เคยเงียบเหงา ในห้องครัว ควันไฟสีขาวพวยพุ่งขึ้นจากเตาฟืน กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศและเนื้อหมูผัดซอสสูตรลับจากมิติฟาร์มส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ จนบ้านข้างเคียงเริ่มส่งเสียงซุบซิบด้วยความอิจฉา จางหยางที่ซ่อมหลังคาเสร็จเรียบร้อยเดินเช็ดเหงื่อเข้ามาในครัว กลิ่นหอมเย้ายวนใจทำให้ท้องของนายทหารหนุ่มถึงกับส่งเสียงร้องประท้วงออกมาเบาๆ หลินหว่านตัก "หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วแดง" สีสันเงางามน่ารับประทานใส่ชามกระเบื้องเคลือบ พร้อมกับข้าวสวยร้อนๆ ส่งควันฉุย นางหันมาส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้สามีที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตูกลัวความเก้อเขิน "เสร็จพอดีเลยค่ะคุณสามี ล้างมือแล้วมาทานข้าวด้วยกันสิคะ ฝีมือฉันรับรองว่าอร่อยจนคุณลืมบ้านแม่แน่ๆ" จางหยางก้าวเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารตรงหน้าทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบตะเกียบ สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาดำทะมึนร่างหนึ่งที่พุ่งพรวดเข้ามาทางประตูรั้วหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีที่แผดดังลั่นทะลุความเงียบ "นังตัวดี! กล้าดียังไงถึงเอาเนื้อหมูชั้นดีมาทำกินซะหอมฟุ้งทั้งหมู่บ้าน! คายออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ นั่นมันของเซ่นไหว้บรรพบุรุษที่บ้านใหญ่ต่างหาก!" หลินหว่านหรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าเย็นเยียบขึ้นในพริบตา นางยังไม่ทันได้ขยับตัว จางหยางที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ลุกพรวดขึ้นบังร่างของนางไว้ด้วยความเร็วสูง นัยน์ตาดุคมเข้มดั่งพญาเสือจ้องเขม็งไปยังผู้เป็นแม่ที่กำลังเดินปรี่เข้ามาด้วยความโกรธเกรี้ยว "แม่! หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของจางหยางดังสะท้าน ทำเอาแม่สามีที่กำลังจะพุ่งเข้ามาถึงกับชะงักกึก หน้าถอดสีด้วยความตกใจ ไป๋เป่าเปาของแม่ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบความฟินปนความแซ่บในตอนนี้ค่ะ!