ความลับที่ใกล้เปิดเผย

กลิ่นหอมกรุ่นของโสมภูเขาป่าเคี่ยวตุ๋นกับไก่บ้านเนื้อแน่นลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็กๆ ของบ้านตระกูลจาง หลินหว่านใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปสีอำพันใสในหม้อดินเผาอย่างระมัดระวัง ดวงตากลมโตฉายแววครุ่นคิดขณะที่หยดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากเนียน ท่ามกลางยุคเจ็ดศูนย์ที่ผู้คนยังต้องปากกัดตีนถีบเพื่อแย่งชิงแม้แต่แป้งข้าวโพดหยาบๆ สักห่อ แต่นางกลับสามารถเนรมิตอาหารบำรุงเลือดลมชั้นเลิศออกมาได้โดยไม่ต้องกังวลเรื่องวัตถุดิบ... แน่นอนว่าทั้งหมดนี้ซ่อนอยู่เบื้องหลังมิติฟาร์มวิเศษที่นางครอบครอง "กลิ่นหอมขนาดนี้ ถ้าคนบ้านใหญ่ผ่านมาได้ยินเข้า เกรงว่าคงวิ่งมาเคาะประตูจนบานพับพังแน่ค่ะ" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากทางประตูกระจกบานเก่า หลินหว่านสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปพบกับร่างสูงใหญ่ของจางหยาง เขายืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางผ่อนคลาย ดวงตาคมกริบราวกับพยัคฆ์ซ่อนเล็บคู่นั้นไม่ได้มองไปที่หม้อซุป แต่มันกำลังจดจ้องอยู่ที่ใบامของภรรยาตัวน้อยอย่างพินิจพิเคราะห์ จางหยางเพิ่งกลับมาจากค่ายทหาร... หรือพูดให้ถูกคือ เขาแอบลางานครึ่งวันหลังจากได้ยินข่าวลือหนาหูจากในหมู่บ้านว่า ภรรยาของเขาแอบนำสมุนไพรหายากไปแลกเปลี่ยนกับพ่อค้าเร่ในเมือง แถมยังมีฝีมือการแพทย์แผนโบราณที่แม้แต่หมอประจำคอมมูนยังต้องยอมจำนน หลินหว่านเม้มริมฝีปากแน่น สมองหมุนเร็วจี๋ นางรู้ดีว่าสามีคนนี้ไม่ใช่คนโง่ เขามีสัญชาตญาณเฉียบคมของทหารผ่านศึก การจะปกปิดความลับเรื่องมิติฟาร์มและทักษะการปรุงโอสถระดับเซียนจากคนใกล้ตัวเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย "พี่จาง... กลับมาเร็วจังนะคะ" นางเอ่ยเสียงเรียบพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ปกติที่สุด ตักซุปใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีหม่นส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย "วันนี้ฉันลองต้มซุปสมุนไพรบำรุงกำลังให้ค่ะ คุณเพิ่งหายจากอาการบาดเจ็บที่ขา ดื่มเสียหน่อยเถอะค่ะ" จางหยางเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นอายฝุ่นดินและเหงื่อจากการเดินทางลอยเข้าปะทะจมูก ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาจนประชิดตัว บังคับให้หลินหว่านต้องถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะไม้ มือหนาหยาบกร้านตามประสาคนจับอาวุธและทำไร่ไถนาเอื้อมมาแตะที่คางหน้ารูปไข่เบาๆ นิ้วโป้งเกลี่ยรอยเปื้อนเขม่าจางๆ บนแก้มขาวให้อย่างทะนุถนอม สายตาของเขาลุ่มลึกจนน่ากลัว "หว่านหว่าน..." เสียงทุ้มแหบพร่าเอמהชื่อนางราวกับกระซิบ "เธอเปลี่ยนไปมาก... ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาจากไข้ครั้งนั้น เธอกลายเป็นคนละคน ยาบำรุงที่เธอใช้ สมุนไพรที่เธอรู้จักร Thเหมืองแร่ในป่าลึกที่แม้แต่พรานเฒ่ายังไม่กล้าเข้า... เธอไปรู้เรื่องพวกนี้มาจากไหน?" หัวใจของหลินหว่านกระตุกวูบ แต่นางไม่มีท่าทีตื่นตระหนก ดวงตาคู่งามสบตากับเขาตรงๆ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว "ถ้าฉันบอกว่า... ฉันมีความลับที่อาจทำให้คนทั้งหมู่บ้านมองว่าฉันเป็นปีศาจล่ะคะ? พี่จะกลัวฉันไหม?" นางย้อนถาม เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ชัดเจนในความหมาย จางหยางนิ่งงันไปชั่วอึดใจ แววตาไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความรังเกียจหรือหวาดระแวง มีเพียงความหนักแน่นและความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม "ปีศาจงั้นหรือ?" จางหยางหัวเราะในลำคอเบาๆ มือที่จับคางเปลี่ยนมาโอบเอวบางของนางเข้าหาตัวแนบแน่น ไออุ่นจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าหยาบ "ต่อให้เธอเป็นปีศาจกินคนจริง... ฉันที่เป็นทหารคนนี้ ก็คงเป็นคนแรกที่ช่วยหาเหยื่อมาป้อนให้เธอถึงปาก" หลินหว่านเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง นางนึกว่าเขาจะคาดคั้นหรือหวาดระแวง แต่นี่... "พี่พูดจริงหรือคะ? ฉันอาจจะ..." "ฉันไม่สนใจว่าเธอจะมีความลับอะไร" จางหยางตัดบท น้ำเสียงจริงจังขึ้นจนสัมผัสได้ถึงความปกป้องคุ้มครอง "ขอแค่เธอยังคงเป็นภรรยาของฉัน ยังคงยืนอยู่ข้างๆ ฉัน และไม่เอาตัวไปเสี่ยงอันตรายจนเกินงาม... เรื่องอื่น จะมีใครรู้หรือสงสัย ฉันจะจัดการปัดกวาดให้เอง" คำพูดของเขาหนักแน่นราวกับขุนเขา ทว่าก่อนที่หลินหว่านจะได้ทันซาบซึ้งไปมากกว่านี้ เสียงทุบประตูก็แผดดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีจอมแสบที่มักจะมาในเวลาที่ไม่เคยถูกจังหวะ "หลินหว่าน! นังสะใภ้รอง! แกแอบซ่อนอะไรไว้ในบ้าน ทำไมกลิ่นมันหอมเย้ายวนขนาดนี้! บ้านใหญ่ยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ แกคิดจะกินอยู่คนเดียวหรือไง! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" ใบหน้าของจางหยางบึ้งตึงลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างสูงจนอากาศรอบตัวเย็นเยียบ เขากำลังจะก้าวไปพังประตูเพื่อจัดการปجติคนน่ารำคาญ แต่มือเรียวของหลินหว่านกลับคว้าแขนเขาไว้เสียก่อน นางยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และแผนการร้ายกาจที่เตรียมไว้ต้อนรับแม่สามีจอมสูบเลือดสูบเนื้อ "ปล่อยให้แกเข้ามาเถอะค่ะพี่จาง..." หลินหว่านกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อม "ในเมื่ออยากได้กลิ่นนัก... วันนี้ฉันจะทำให้พวกเขากลืนน้ำลายจนหมดไส้หมดพุง แต่ไม่ได้กินแม้แต่น้ำแกงหยดเดียว!" จางหยางมองรอยยิ้มของภรรยาแล้วพลอยมุมปากกระตุกยิ้มตาม ความกังวลเรื่องความลับเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงความรู้สึกสนุกที่ได้เห็นภรรยาตัวน้อยเตรียมขยี้เหยื่อในกำมือ ทว่า... ในวินาทีที่จางหยางเอื้อมมือไปปลดกลอนประตูเพื่อเปิดต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ เสียงเคาะประตูด้านนอกก็เงียบลงอย่างกะทันหัน แทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคน พร้อมกับเสียงตะโกนจาก "หัวหน้าหมู่บ้าน" ที่ดังแทรกเข้ามาด้วยความตระหนก "จางหยาง! เปิดประตู! ทางคอมมูนส่งคนมาตรวจค้นบ้านพวกเธอ มีคนแจ้งว่าสะใภ้รองของนายค้ายาสมุนไพรเถื่อนผิดกฎหมาย!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "ไป๋เป่าเปาของแม่" เสมอนะคะ