คู่แข่งจอมเจ้าเล่ห์

“กลิ่นหอมเย้ายวนใจขนาดนี้ เกรงว่าต่อให้เอาถ่านไม้แดงมาสุมไฟทั้งคืน ก็คงเทียบชั้นกับความลับในห้องครัวของบ้านตระกูลจางไม่ได้สินะครับ สหายหลิน...” เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเยาะหยันดังขึ้นจากมุมมืดของตรอกแคบหลังตลาดมืด ลมหายใจของหลินหว่านหยุดชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตคู่คมกริบกวาดมองร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อคลุมกันหนาวสีเทาเข้มที่ก้าวออกมาจากเงาไม้ ดวงตาเรียวรีคู่นั้นพินิจพิเคราะห์เธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ—‘เฉินฮ่าว’ พ่อค้าหน้าเลือดจากอำเภอข้างเคียง ผู้ขึ้นชื่อเรื่องการซื้อมาขายไปโดยไม่สนวิธีการ และที่สำคัญที่สุด... เขาคือคนที่กำลังพยายามควานหาตัวตนของ “เจ้าของสูตรโอสถบำรุงกำลังและอาหารสมุนไพร” ที่กำลังตีตลาดมืดแตกกระเจิงอยู่ในขณะนี้ หลินหว่านมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวที่ซุกอยู่ภายใต้กระเป๋าเสื้อโค้ตสัมผัสกับขวดหยกเย็นเฉียบในมิติฟาร์ม รอยยิ้มบางเบาถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น “ถ้าคุณเฉินมีเวลาว่างมาเดินดมกลิ่นอาหารในตรอกสกปรกเช่นนี้ สู้เอาเวลาไปบริหารสมองอันน้อยนิด เพื่อคิดค้นสูตรอาหารที่กินแล้วไม่ทำให้ท้องเสียจะดีกว่าไหมคะ?” น้ำเสียงหวานใสแต่เฉียบคมราใบมีดอาบยาพิษสวนกลับทันควัน ไร้ซึ่งความเกรงกลัว เฉินฮ่าวหัวเราะในลำคอ ดวงตาหรี่แคบลงอย่างเจ้าเล่ห์ เขาขยับกายเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายของความโลภทะเยอทะยานแผ่ออกมาจากตัวเขาจนน่าสะอิดสะเอียน “ปากคอเราะร้ายสมคำร่ำลือจริงๆ นะครับ สะใภ้รองจาง... ว่าแต่ ช่วงนี้สินค้าของคุณขายดิบขายดีจนน่าอิจฉา ถ้าหากว่าเรามาร่วมมือกัน ผมมีเงินทุน มีช่องทางกระจายสินค้าทั่วทั้งมณฑล ขอแค่คุณมอบ ‘บันทึกสูตรลับ’ เล่มนั้นให้ผม ผลกำไรครึ่งต่อครึ่ง... คุณว่าข้อเสนอนี้คุ้มค่าพอที่จะแลกกับความเหนื่อยยากในการเข้าป่าเก็บสมุนไพรไหมล่ะครับ?” คำว่า *บันทึกสูตรลับ* หลุดออกมาพร้อมกับประกายตาโลภโลดของเฉินฮ่าว เขากำลังเดิมพันว่าผู้หญิงบ้านนอกคนหนึ่งไม่มีทางรู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมทางธุรกิจของคนเมือง หลินหว่านแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาส่อแววดูแคลนอย่างไม่คิดจะปิดบัง “ร่วมมือ? เกรงว่าคุณเฉินคงเข้าใจอะไรผิดไปเสียแล้ว สูตรอาหารของฉันไม่ได้เกิดจากกระดาษเก่าๆ ที่เขียนขึ้นลวกๆ แต่เกิดจากภูมิปัญญาและความตั้งใจที่กลั่นกรองมาจากจิตวิญญาณ... ของปลอมต่อให้เลียนแบบรูปลักษณ์ภายนอกได้เหมือนแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นได้แค่เงาที่ไม่มีวันมีลมหายใจหรอกค่ะ” ใบหน้าของเฉินฮ่าวบิดเบี้ยวลงชั่วขณะ ความอดทนของพ่อค้าจอมปลอมขาดผึ่งเมื่อเจอคำพูดตอกกลับที่แทงใจดำ เขาก้าวพรวดเข้ามาหมายจะคว้าแขนเรียวเล็กของเธอเพื่อบีบบังคับ “นังนี่! อย่าคิดว่ามีสามีเป็นแค่อดีตทหารไร้ค่าแล้วจะไม่มีใครกล้าทำอะไรเคนะ—!” *หมับ!* มือหนารlวบข้อมือของเฉินฮ่าวไว้กลางอากาศได้อย่างแม่นยำราคีหนีบเหล็ก แรงบีบมหาศาลจนกระดูกข้อต่อลั่นกรอบ เฉินฮ่าวร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวเมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวเข้ามาบังแสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมันด้านนอกจนมิด จางหยางยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าภรรยา ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงไร้ซึ่งอารมณ์ ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองชายผู้บังอาจลวนลามภรรยาของตนด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา “มือข้างนี้... แกอยากให้มันใช้การได้ต่อ หรืออยากให้ฉันหักมันทิ้งที่นี่และตอนนี้ดีล่ะ สหายเฉิน?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังอำนาจจนเฉินฮ่าวเข่าแทบทรุด เฉินฮ่าวตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว ความหยิ่งผยองเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อเผชิญหน้ากับสัญชาตญาณดิบของนายทหารผ่านศึก “ทะ... ท่านจาง! ผม... ผมแค่หยอกล้อกับสหายหลินเท่านั้น…” “ภรรยาฉันไม่ใช่คนตลก และเธอก็ไม่ชอบให้ใครมาล้อเล่นด้วย” จางหยางสะบัดมือออกอย่างไร้เยื่อใย จนเฉินฮ่าวเซถลาล้มลงไปกองกับพื้นโคลนอย่างน่าสมเพช หลินหว่านมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกอุ่นวาบในหัวใจ เธอเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของสามีเบาๆ เป็นเชิงปรามไม่ให้เรื่องราวบานปลายไปมากกว่านี้ ขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากตักเตือนเฉินฮ่าวเป็นครั้งสุดท้าย สายตากลับเหลือบไปเห็นเศษกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเฉินฮ่าว มันคือภาพร่างลายเส้นของ “หม้อตุ๋นสมุนไพรตุ่นตุ๋น” และสัดส่วนส่วนผสมของโอสถบำรุงที่เธอเพิ่งวางขายไปเมื่อวานนี้! หัวใจของหลินหว่านกระตุกวูบ ไม่ใช่เพราะความตกใจที่อีกฝ่ายแอบขโมยแนวคิด แต่เป็นลายมือหวัดๆ ที่เขียนกำกับไว้ที่มุมกระดาษต่างหาก... มันคือลายมือของคนในตระกูลจาง! คนที่รู้เรื่องสูตรอาหารในบ้านหลังนั้นมีเพียงไม่กี่คน และหนึ่งในนั้นเพิ่งจะแสดงความริษยาเธออย่างเปิดเผยเมื่อตอนกลางวัน จางหยางสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของภรรยา เขาขมวดคิ้วแน่น ก้มลงหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาพลิกดู ดวงตาคมกริบหรี่ลงเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความลายมือนั้นชัดเจน บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงัดลงชั่วขณะ เสียงลมหนาวพัดหวีดหวิวผ่านตรอกแคบราวกับเสียงกระซิบจากความมืด ก่อนที่จางหยางจะเงยหน้าขึ้นสบตาภรรยา พร้อมกับเอ่ยชื่อบุคคลที่ทำเอาทั้งคู่ต้องชะงักงัน “พี่สะใภ้ใหญ่... งั้นหรือ?” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" เสมอนะคะ