วัตถุดิบหายากจากกรงเล็บอสูร

"ถ้าท่านยังก้าวพลาดอีกแม้แต่ก้าวเดียว ผมจะถือว่ากางเกงตัวเก่งของท่านเป็นสละสลวยสำหรับทำผ้ากันเปื้อนผืนใหม่นะครับ อาจารย์เซร่า" น้ำเสียงของเรย์ราบเรียบและจริงจัง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นใสจดจ้องไปยังพื้นผิวหินอ่อนสีนิลของดันเจี้ยนชั้นที่สาม ซึ่งเวลานี้ถูกปกคลุมด้วยกลุ่มควันพิษสีม่วงเข้ม ลอยละลิ่วต่ำเรี่ยพื้นราวกับมันมีชีวิตจิตใจ เซร่ากัดริมฝีปากล่างแน่นจนขึ้นสีแดงระเรื่อ มือเรียวบางที่ปกติมักจะถือคทาเวทมนตร์ระดับตำนาน กลับต้องมารวบชายเสื้อคลุมสีดำสนิทของตนเองขึ้นมามัดทบกันไว้เพื่อไม่ให้ลากไปโดนกรดกำมะถันที่หยดติ๋งๆ ลงมาจากเพดานถ้ำ ใบหน้าสวยคมม Bounded ด้วยความหงุดหงิดปนความหิวโหย เธอย่อตัวลงต่ำอย่างทุลักทุเลตามคำสั่งของพ่อค้าหนุ่มผู้เป็นที่พึ่งพิงทางกระเพาะอาหารเพียงหนึ่งเดียวในเวลานี้ "เจ้าเด็กบ้านี่... ฉันเป็นถึงอาจารย์ผู้สอนเวทมนตร์ขั้นสูงแห่งสถาบันหลวงนะยะ! ทำไมฉันต้องมาเดินย่องเบาเหมือนโจรย่องเบาในดันเจี้ยนระดับ A แบบนี้ด้วยเล่า!" เซร่าส่งเสียงกระซิบลอดไรฟัน ดวงตาสสีอเทอรัลวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิด ทว่าฝีเท้ากลับต้องก้าวตามรอยเท้าของเรย์อย่างระมัดระวังที่สุด เพราะเธอย่อมรู้ดีว่า หากขัดใจเชฟเลเวล MAX ผู้นี้ ข้าวกล่องพลังเวทมนตร์มื้อเที่ยงอาจจะปลิวหายไปจากอากาศธาตุ เรย์ไม่ได้หันกลับมามอง เธอเพียงแต่ยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงห้ามปราม ในโลกของดันเจี้ยนแห่งนี้ ระบบนิเวศไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยกำลังหรือเวทมนตร์ทำลายล้างที่รุนแรงเสมอไป สำหรับ 'พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน' อย่างเขา กฎเหล็กข้อแรกของการเอาตัวรอดคือการเข้าใจโครงสร้างของห่วงโซ่อาหาร และเป้าหมายของพวกเขาในวันนี้ คือการล่าวัตถุดิบระดับแรร์ที่ชื่อว่า 'หนวดหมึกคริสตัลอัคคี' ซึ่งสถิตอยู่ใจกลางรังของ 'อสูรเงาพสุธา' มอนสเตอร์ดุร้ายที่ขึ้นชื่อเรื่องประสาทสัมผัสดมกลิ่นเป็นเลิศ การใช้ดาบหรือเวทมนตร์โจมตีตรงๆ มีแต่จะทำให้พวกมันปล่อยสารพิษละลายวัตถุดิบให้เสียหายจนไร้ค่า ภารกิจในวันนี้จึงถูกกำหนดไว้ด้วยเงื่อนไขที่บ้าคลั่งที่สุด: **ล่าวัตถุดิบระดับแรร์โดยไม่ใช้ดาบและไม่ให้มอนสเตอร์รู้ตัว** "หยุดตรงนี้ครับ" เรย์ยกมือขึ้นส่งสัญญาณหยุด เขาหยิบขวดแก้วใบเล็กที่บรรจุของเหลวสีทองใสแจ๋วออกจากกระเป๋าคาดเอว มันคือ 'น้ำมันหอมระเหยกลิ่นรากหอมหัวใหญ่ป่า' ที่เขาเคี่ยวกรองด้วยกระบวนการทางเคมีเวทมนตร์นานกว่าสามชั่วโมง เซร่าขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย "นั่นนายจะทำอะไร? อย่าบอกนะว่าจะเอาของกินเล่นกลิ่นฉุนนี่ไปปาใส่หน้าบอส?" "เปล่าเลยครับ ผมจะใช้มันสร้างเบี่ยงเบนความสนใจต่างหาก" เรย์แย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ "ในทางชีววิทยาของอสูรเงาพสุธา ต่อมรับกลิ่นของพวกมันเชื่อมต่อโดยตรงกับระบบเผาผลาญ ถ้าเราทำให้พวกมันหลั่งน้ำย่อยออกมาก่อนเวลาอันควรด้วยกลิ่นที่กระตุ้นความหิว กล้ามเนื้อส่วนที่อร่อยที่สุดอย่างเนื้อสันในและหนวดคริสตัลจะคลายตัวโดยอัตโนมัติ" เซร่ากะพริบตาปริบๆ สมองระดับอาจารย์เวทมนตร์พยายามประมวลผลคำพูดของเรย์ ความรู้เรื่องเวทมนตร์ธาตุและบทสวดคาถาโบราณที่เธอร่ำเรียนมานับสิบปีดูเหมือนจะไร้ค่าโดยสิ้นเชิง เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับหลักการทำอาหารประยุกต์ผสมผสานชีววิทยาของเชฟหนุ่มคนนี้ *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบการประยุกต์ใช้ทักษะ 'วิเคราะห์วัตถุดิบ (Gastronomy Analysis)' ผสานกับ 'กลยุทธ์การค้าเชิงรุก'] [ระดับความเข้ากันได้ของเป้าหมายกับสูตรอาหาร: 98.4%] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษ: หากสำเร็จโดยไม่เกิดความเสียหายต่อเนื้อเยื่อเป้าหมาย จะปลดล็อกสูตรลับระดับตำนาน 'ซาชิมิหนวดคริสตัลอัคคีราดซอสพอนzuเวทมนตร์'] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังแว่วอยู่ในโสตประสาทของเรย์ รอยยิ้มของเขาชัดเจนขึ้นอีกนิด เขากระทุ้งข้อศอกเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณให้เซร่าเตรียมตัว เบื้องหน้าของพวกเขาผ่านพ้นม่านควันพิษไปคือโถงหินกว้างขวาง ร่างมหึมาสีดำสนิทของ 'อสูรเงาพสุธา' ขนาดเท่ารถบรรทุกกำลังนอนขดตัวอยู่ มันมีหนวดระยางค์ยาวนับสิบเส้นที่ปกคลุมด้วยเกล็ดคริสตัลใสระยิบระยับ ลมหายใจของมันพ่นไอความร้อนระอุออกมาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เรย์ไม่รอช้า เขาดีดขวดแก้วในมือเบาๆ ให้มันลอยโค้งตกลงไปกระทบกับผนังหินห่างจากจุดที่พวกเขายืนอยู่ราวสี่สิบเมตร *เพล้ง!* กลิ่นหอมฉุนรุนแรงของรากหัวหอมป่าที่ถูกผสมผสานกับเครื่องเทศเฉพาะตัวกระจายตัวฟุ้งไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตานั้นเอง อสูรเงาพสุธาที่กำลังนอนหลับใหลอยู่ก็สะดุ้งเฮือก ดวงตาสสีแดงฉานเปิดโพลงขึ้น สัญชาตญาณนักล่าถูกกระตุ้นอย่างรุนแรงจนมันลืมกวาดสายตามองรอบตัว มันลุกขึ้นยืนด้วยสี่ขาอันทรงพลัง แล้วพุ่งพรวดไปยังทิศทางที่กลิ่นหอมลอยมาทันทีด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงแหวกอากาศดังหวีดหิว ลมกระโชกแรงจากการพุ่งตัวของมันพัดผ่านหน้าเรย์และเซร่าไปอย่างเฉียดฉิว ฝุ่นผงและเศษหินร่วงหล่นลงมาจากเพดานถ้ำกราวใหญ่ เซร่าเผลอคว้าชายเสื้อของเรย์ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว หัวใจของเธอดลบันดาลให้เต้นระรัวไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นเพราะความตื่นตะลึงในความกล้าบ้าบิ่นและแม่นยำราวจจับวางของชายหนุ่มข้างกาย "ตอนนี้แหละครับ อาจารย์เซร่า!" เรย์กระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน ร่างกายเคลื่อนไหวว่องไวดั่งภูตพราย เขาพุ่งตัวออกไปจากที่กำบังราวกับลูกศรที่หลุดจากแหล่ง เซร่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นเรย์วิ่งตรงดิ่งเข้าไปกลางรังของอสูรยักษ์โดยไม่มีอาวุธป้องกันตัวแม้แต่ชิ้นเดียว ในมือของเขามีเพียง 'มีดแล่ปลาอเนกประสงค์' ความยาวสนิวด์เดียวที่ส่องประกายแสงสีเงินยวง *ฟึบ! ฉับ!* ไม่ใช่การต่อสู้เพื่อฆ่าฟัน แต่มันคือศิลปะการชำแหละที่งดงามและรวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน เรย์อาศัยจังหวะที่อสูรเงาพสุธากำลังงุนงงกับกลิ่นลวงตา ใช้มีดสั้นกรีดลงไปตามรอยต่อของเกล็ดคริสตัลที่กำลังคลายตัวตามหลักชีววิทยาที่เขาคำนวณไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ หนวดคริสตัลอัคคีความยาวสามเมตรเส้นใหญ่ที่สุดร่วงหล่นลงมาอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างนิ่มนวล โดยที่เจ้าอสูรยักษ์ยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าส่วนสำคัญของร่างกายมันถูกตัดขาดไปแล้ว! "สำเร็จ..." เรย์พึมพำเบาๆ พร้อมกับกระโดดถอยหลังกลับมาหาเซร่าที่ยืนอ้าปากค้างอยู่หลังโขดหินทันทีก่อนที่อสูรยักษ์จะหันกลับมา พวกเขาทั้งสองซ่อนตัวอยู่หลังแนวหินทึบอย่างเงียบงัน เสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดของอสูรเงาพสุชาดังสะท้อนก้องไปทั่วถ้ำเมื่อมันพบว่าเหยื่อลวงตาไม่มีอยู่จริงและวัตถุดิบชิ้นสำคัญหายไปอย่างไร้ร่องรอย มันกวาดกรงเล็บตะกุยพื้นดินด้วยความโกรธเกรี้ยวจนพื้นสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เซร่ายกมือขึ้นปิดปากตัวเอง ดวงตาสีอเทอรัลมองดูหนวดคริสตัลอัคคีที่ส่องแสงเรืองรองอยู่ในมือของเรย์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งทึ่ง ตื่นเต้น และ... หิวโหยอย่างรุนแรงจนกระเพาะอาหารของเธอส่งเสียงร้องโครกคราออกมาอย่างน่าอาย เรย์เหลือบมองอาจารย์สาวข้างกายที่ใบหน้าเริ่มแดงก่ำด้วยความเขินอหาร เขายิ้มอ่อนโยนอย่างสุภาพตามวิสัยทัศน์ของสุภาพบุรุษ ก่อนจะเอ่ยกลั้วหัวเราะเบาๆ "อดใจรอก่อนนะครับอาจารย์... วัตถุดิบชั้นเลิศชิ้นนี้ ถ้าเอาไปย่างไฟอ่อนๆ ด้วยเปลวเพลิงเวทมนตร์ของท่าน แล้วราดด้วยซอสสูตรพิเศษของผม รับรองว่ามื้อนี้จะเป็นมื้อที่ลืมไม่ลงเลยล่ะครับ" บรรยากาศตึงเครียดภายในดันเจี้ยนระดับ A มลายหายไปในพริบตาแทนที่ด้วยกลิ่นอายความอบอุ่นของเชฟหนุ่มและอาจารย์สาว ทว่า ในจังหวะที่เรย์กำลังจะเก็บวัตถุดิบลงในกระเป๋าวิเศษนั้นเอง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็เกิดอาการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นตรงกลางโถงถ้ำ พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจนหายใจไม่ออก ไม่ใช่แค่อสูรเงาพสุธาตัวเดิม... แต่มีเสียงคำรามต่ำลึกราวกับมาจากขุมนรกก้นบึ้งดังขึ้นสะท้อนก้อง พร้อมกับดวงตาสีทองอร่ามคู่มหึมาที่ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นจากความมืดมิดเบื้องล่าง! [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการตื่นตัวของ 'บอสลับประจำชั้นที่ 3' - มังกรศิลาทมิฬโบราณ (ระดับ SSS)] [เงื่อนไขฉุกเฉิน: พลังชีวิตของเป้าหมายอยู่ในสถานะ 'หิวโซขั้นสุดยอด' และเป้าหมายแรกที่มันต้องการกลืนกินคือ... กลิ่นหอมจากตัวละครหลัก] --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" เสมอมานะครับ