ลูกค้าวีไอพีคนแรก

เสียงกงล้อเหล็กกล้าบดขยี้เข้ากับพื้นหินปูนขรุขระของดันเจี้ยนชั้นที่สี่ดังเอี๊ยดอ๊าด กลิ่นอายความอับชื้นผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ของออร์คป่าที่เพิ่งถูกจัดการไปเมื่อครู่ยังคงลอยเค្វ้งอยู่ในอากาศ แต่ ณ ใจกลางโถงหินกว้างขวางกลับมีกลิ่นหอมกรุ่นของกระเทียมเจียวและน้ำมันงาพุ่งทะลุทะลวงประสาทสัมผัสจนน่าฉงน เรย์ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้เนื้อแข็งที่เพิ่งประกอบเสร็จหมาดๆ ด้วยทักษะช่างไม้เลเวล 3 ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงของระบบที่ลอยเคว้งอยู่เบื้องหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ [ ตรวจพบอาณาเขต 'ร้านอาหารชั่วคราว' ] [ ระดับความปลอดภัย: ปานกลาง (เนื่องจากอยู่ในเขตที่มอนสเตอร์ระดับกลางลาดตระเวน) ] [ สถานะปัจจุบัน: เปิดให้บริการ ] [ ลูกค้าในรัศมี: 1 คน (สถานะ: พลังงานในร่างกายวิกฤต, ความหิวโหยระดับสูงสุด) ] เชฟหนุ่มถอนหายใจเบาๆ พลางใช้ผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดเช็ดมือที่เปื้อนคราบแป้งสาลี เขาสفขยับแว่นตาไร้กรอบเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด การเปิดร้านอาหารในดันเจี้ยนระดับกลางไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากปราศจากทักษะ 'ปรุงรสทำลายล้าง' และความเข้าใจในระบบนิเวศของมอนสเตอร์ ป่านนี้เขาคงกลายเป็นอาหารว่างของพวกมันไปนานแล้ว แต่ทว่า... ปัญหาในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องของมอนสเตอร์กลายพันธุ์แต่อย่างใด หากแต่เป็นเรื่องของ 'แขกไม่速เชิญ' ที่กำลังเดินอาดๆ เข้ามาด้วยท่าทีคุกคามต่างหาก "กลิ่นนี่มัน... รบกวนประสาทสัมผัสข้าเสียจริง" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทชายผ้าขาดรวิ่น เซร่า อาจารย์สาวผู้ทรงอิทธิพลแห่งสถาบันฮันเตอร์หลวง ก้าวเท้าเข้ามาในเขตอาณาเขตของร้านด้วยฝีเท้าที่แม้จะดูเหนื่อยล้า แต่ทว่าสัญชาตญาณนักล่าระดับ S ก็ยังคงแผ่รังสีคุกคามออกมารอบตัวอย่างไม่ขาดสาย เรือนผมสีเงินยวดยวงยุ่งเหยิงเล็กน้อยเพราะผ่านการต่อสู้มาอย่างหนักหน่วง ดวงตาสีม่วงเข้มคู่นั้นจ้องมองมาที่เรย์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ถ้าสังเกตให้ดี ลึกลงไปในแววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความโหยหาบางอย่างที่ปิดไม่มิด เรย์ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยตามสไตล์พ่อค้าผู้เจนจัดในโลกที่เต็มไปด้วยความตาย "ยินดีต้อนรับสู่ 'ครัวลับดันเจี้ยน' ครับ คุณลูกค้า... ดูท่าทางท่านจะผ่านศึกหนักมาสินะครับ สีหน้าถึงได้ดูซีดเซียวขนาดนั้น" เรย์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความเย้าแหย่ที่พอเหมาะพอดี เซร่าขมวดคิ้วมุ่น นางปัดมือไล่ฝุ่นละอองออกจากไหล่ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้หน้าเคาน์เตอร์ด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด ดวงตาสีม่วงกวาดตามองไปรอบร้านที่ตกแต่งด้วยโคมไฟเวทมนตร์แสงนวลตาอย่างเคลือบแคลง "เจ้าเด็กนี่... กล้าดียังไงมาเปิดร้านขายอาหารกระจอกๆ ในเขตอันตรายระดับนี้ รู้ตัวไหมว่าเจ้ากำลังรบกวนเวลาพักผ่อนของข้า?" เซร่ากล่าวเสียงแข็ง พยายามกดดันด้วยออร่ามานาที่กดทับบรรยากาศรอบตัวให้หนักอึ้งลงไปอีก แต่เรย์กลับทำเพียงแค่หันไปหยิบกระทะเหล็กหล่อขึ้นมาตั้งบนเตาไฟเวทมนตร์ เสียงซู่ซ่าของเปลวไฟที่ลุกโชนขึ้นตามการหมุนวนของมานารอบเตา ทำให้บรรยากาศตึงเครียดผ่อนคลายลงเล็กน้อย "อาหารกระจอกๆ งั้นหรือครับ?" เรย์ทวนคำ พลางหยิบชิ้นเนื้อ 'สเต็กวัวกระทิงสามเขา' ที่แล่ไว้อย่างประณีตขึ้นมาวางบนเขียง "สำหรับคนธรรมดาอาจจะเป็นแค่ของประทังชีวิต แต่สำหรับท่านอาจารย์เซร่า ผู้ซึ่งใช้มานาเกินขีดจำกัดจนต่อมรับรสและพลังงานภายในร่างกายรวนเร... สิ่งที่ท่านต้องการในตอนนี้ไม่ใช่แค่ความอิ่มท้องครับ แต่เป็น 'สารอาหาร' ที่เข้าไปฟื้นฟูเส้นลมปราณที่เสียหายต่างหาก" เซร่าชะงักไปชั่วขณะ นางหรี่ตามองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณา ตั้งแต่เกิดมา มีฮันเตอร์ระดับสูงมากมายพยายามเข้าหานางด้วยวัตถุประสงค์ต่างๆ นาๆ บางคนก็นำยาฟื้นพลังราคาแพงมาให้ บางคนก็นำสมุนไพรหายากมาประจบประแจง แต่น้อยคนนัก... หรือแทบจะไม่มีเลยที่จะสามารถ 'มองทะลุ' อาการบาดเจ็บภายในของนางผ่านการสบตาเพียงไม่กี่วินาทีได้เช่นนี้ "เจ้า... รู้ได้อย่างไรว่าข้า..." "ผมเป็นเชฟครับ และหน้าที่ของเชฟคือการวินิจฉัย 'ความหิว' ของลูกค้า" เรย์ตัดบทด้วยรอยยิ้มสุภาพ มือเรียวยาวจัดการโรยเกลือสมุทรและพริกไทยดำบดหยาบลงบนเนื้อชิ้นโตอย่างแม่นยำ ทุกท่วงท่ามีความรวดเร็ว เด็ดขาด และสง่างามราวกับกำลังร่ายรำ "และดูจากอาการมือสั่นเล็กน้อยที่ปลายนิ้วของท่านแล้ว เมนูกรกฎาคมนี้คงไม่เหมาะ... วันนี้ผมขอเสนอ 'สเต็กเนื้อกระทิงสามเขาซอสไวน์แดงย่างเนยกระเทียมดำ' เป็นไงครับ?" เซร่าเม้มริมฝีปากแน่น นางอยากจะปฏิเสธความหวังดีของเด็กนี่เหลือเกิน ศักดิ์ศรีของอาจารย์สาวระดับ S ค้ำคออยู่ แต่ทว่า... ท้องของนางกลับส่งเสียงร้องโครกคราออกมาอย่างดังท่ามกลางความเงียบ จนใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอับอาย เรย์แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงนั้น เขายังคงตั้งใจปรุงอาหารต่อไปอย่างเงียบเชียบ กลิ่นหอมของเนยละลายผสมผสานกับกลิ่นหอมหวานของไวน์แดงที่ถูกเคี่ยวจนงวดเริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วห้องโถง มันไม่ใช่แค่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่มันคือกลิ่นอายที่กระตุ้นสัญชาตญาณดิบของมอนสเตอร์และมนุษย์ให้ตื่นตัวขึ้นพร้อมๆกัน [ ตรวจพบปฏิกิริยาตอบสนองของลูกค้า: ค่าความพึงพอใจพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ] [ สถานะของเซร่า: ความต้านทานทางจิตใจลดลง 40% ] เซร่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาสีม่วงจ้องมองชิ้นเนื้อที่กำลังส่งเสียงฉ่าบนกระทะด้วยความกระหายที่แทบจะควบคุมไม่อยู่ ภายในร่างกายของนาง มานาที่เคยปั่นป่วนจากการใช้เวทมนตร์บทใหญ่เมื่อเช้าเริ่มตอบสนองต่อกลิ่นหอมนั้น มันราวกับว่าเส้นประสาททุกเส้นกำลังร้องขอให้ส่งอาหารจานนี้เข้าไปหล่อเลี้ยง "ถ... ถ้ามันไม่อร่อยอย่างที่คุยไว้..." เซร่าเอ่ยเสียงสั่น พยายามรักษามาดอาจารย์ผู้เย่อหยิ่งเอาไว้ "ข้าจะพังร้านนี้ให้ราบเป็นหน้ากลองแน่!" "ยินดีรับคำท้าครับท่านอาจารย์" เรย์วางจานกระเบื้องสีขาวนวลลงตรงหน้าเซร่า ควันสีขาวกรุ่นลอยขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนที่ทำเอาสติหลุดลอย "เชิญลิ้มลองได้เลยครับ... 'ลูกค้าวีไอพี' คนแรกของผม" เซร่าไม่รอช้า นางคว้ามีดและส้อมเงินที่วางอยู่ข้างจานอย่างรวดเร็ว หั่นเนื้อชิ้นพอดีคำเข้าปากทันทีโดยไม่สนภาพลักษณ์ใดๆ ทั้งสิ้น ทันทีที่ชิ้นเนื้อสัมผัสกับลิ้น ดวงตาของอาจารย์สาวก็เบิกกว้างขึ้นสุดขีด... ความนุ่มละมุนของเนื้อที่แทบจะละลายในปาก ผสานกับรสชาติเข้มข้นของซอสไวน์แดงและความมันกลมกล่อมของเนยกระเทียมดำ มันระเบิดออกมาเป็นรสสัมผัสที่ซับซ้อนและทรงพลัง แรงกระแทกจากรสชาตินั้นพุ่งตรงเข้าสู่สมองส่วนกลาง ส่งผลให้มานาที่เคยติดขัดในร่างกายไหลเวียนได้อย่างราบรื่นในพริบตา พลังงานอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนเซร่าเผลอเปล่งเสียงครางในลำคอด้วยความพึงพอใจออกมาอย่างลืมตัว "อื้อ... นี่มัน...!" เรย์ยืนมองปฏิกิริยานั้นด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ เขาเตรียมจะหันไปจัดการความสะอาดอุปกรณ์อื่นๆ แต่ทว่า... จู่ๆ หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาขวางหน้าพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังลั่นจนแสบแก้วหู [ คำเตือน! ตรวจพบความผิดปกติของมานาในรัศมี 500 เมตร ] [ คลื่นกระแทกมานาระดับ SSS กำลังเคลื่อนตัวเข้ามา... เป้าหมาย: ร้านอาหารชั่วคราว ] [ ผู้บุกรุก: 'ราชันย์โลหิตแห่งดันเจี้ยนชั้น 5' (บอสลับที่ซ่อนตัวอยู่) ปรากฏตัวแล้ว! ] เซร่าสำลักเนื้อในปากทันที นางตวัดสายตาคมกริบไปยังประตูทางเข้าที่บานประตูไม้กำลังถูกแรงกดดันมหาศาลพังทลายลงเป็น2ท่อน พร้อมกับเงาร่างมหึมาของอสูรกายที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายความตายที่แท้จริง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" เสมอมานะครับ