ศัตรูในคราบผู้จัดการกิลด์

"ถอยหลังไปสามก้าว อาจารย์เซร่า... และ ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม อย่าเพิ่งส่งเสียงเด็ดขาด" เสียงกระซิบของเรย์ลอดผ่านความมืดสนิทในอุโมงค์ชั้นที่สามของดันเจี้ยน กลิ่นอายคาวเลือดและกลิ่นอับชื้นของหินผาถูกแทนที่ด้วยกลิ่นฉุนของ ‘มานาเทียม’ ระดับต่ำ—กลิ่นอายที่เป็นเอกลักษณ์ของพวกมนุษย์ผู้ใช้เวทมนตร์เชิงพาณิชย์ ไม่ใช่มอนสเตอร์ตามธรรมชาติ ทว่า ในโลกของดันเจี้ยน สิ่งที่อันตรายที่สุดมักไม่ใช่สัตว์อสูรไร้ความคิด แต่เป็นมนุษย์ด้วยกันเองที่มีผลประโยชน์มาเกี่ยวข้อง *คลิก... แควก...* เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นเป็นจังหวะ ตามมาด้วยแสงไฟฉายมานาสีขาวสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามาตรงๆ จนเรย์ต้องหรี่ตาลงเพื่อปรับโฟกัส ร่างของชายสามคนปรากฏขึ้นในลำแสง คนตรงกลางสวมชุดสูททหารรับจ้างปักตราสัญลักษณ์รูป 'กางเขนไขว้ทับตราชั่ง' ซึ่งเป็นเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนอย่างถูกต้องของสมาคมกิลด์ท้องถิ่น "เหล็กกล้าอัคคี" ใบหน้าของชายคนนั้นประดับด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่พยายามทำตัวให้ดูสุภาพ แต่ดวงตากลับกวาดมองร้านอาหารชั่วคราวของเรย์ด้วยความโลภและดูแคลน "โอ้ นึกว่ารังของก๊อบลินป่า ที่แท้ก็เป็นร้านขายอาหารข้างทางเถื่อนๆ ของเด็กกะโปโลคนหนึ่งนี่เอง..." มาธิอัส ผู้จัดการกิลด์สาขาย่อยประจำชั้นที่สาม เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขากวาดสายตามองโต๊ะไม้ เก้าอี้ และเตาปรุงอาหารเวทมนตร์ที่เรย์เพิ่งติดตั้งเสร็จเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน พร้อมกับยิ้มเยาะในลำคอ "เจ้าหนู เจ้าคงไม่รู้สินะว่าพื้นที่ยุทธศาสตร์ตั้งแต่ทางเข้าชั้นที่สามจนถึงห้องบอสโซนนี้ อยู่ภายใต้สิทธิ์การคุ้มครองและการผูกขาดเชิงพาณิชย์ของกิลด์เหล็กกล้าอัคคี การมาตั้งร้านขายของโดยไม่ได้รับอนุญาต และที่สำคัญที่สุด... ไม่มีการจ่าย 'ภาษีคุ้มครองพื้นที่' ถือเป็นการละเมิดกฎหมายการค้าของดันเจี้ยนมาตราที่สิบสอง มีโทษปรับสูงสุด หรือไม่ก็... ยึดทรัพย์สินทั้งหมดเพื่อชดใช้ค่าเสียหาย" เซร่าที่ยืนอยู่ด้านหลังเรย์ขยับตัวเล็กน้อย พลังมานาธาตุความมืดในตัวเธอกำลังปั่นป่วนจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น ความหิวโหยที่ยังได้รับการเติมเต็มไม่สมบูรณ์ผสมผสานกับความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ทำให้ดวงตาสสีนิลของเธอลุกโชนด้วยประกายอันตราย แต่ก่อนที่อาจารย์สาวจะได้ปลดปล่อยเวทมนตร์ทำลายล้างเพื่อกวาดล้างพวกน่ารำคาญเหล่านี้ เรย์กลับยกมือขึ้นขวางไว้เบาๆ สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือของชายหนุ่มที่แตะลงบนแขนเสื้อทำให้เซร่าชะงัก เรย์ส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและสุขุมรอบคอบ—รอยยิ้มแบบเดียวกับที่เขาใช้สยบราชาออร์คมาแล้ว "ใจเย็นๆ ครับอาจารย์ การใช้กำลังกับแขกผู้มีเกียรติ (ถึงแม้จะหน้าเลือดไปหน่อยก็เถอะ) มันไม่ใช่วิสัยของพ่อค้าที่ดีหรอกครับ" เรย์กระซิบเบาๆ ก่อนจะก้าวเท้าออกมาข้างหน้าเผชิญหน้ากับมาธิอัสตรงๆ เรย์ปัดฝุ่นบนผ้ากันเปื้อนสีขาวของตนเองอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบวิเคราะห์สถานะของอีกฝ่ายผ่านระบบหน้าต่างโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา [ระบบประเมินวัตถุดิบและภัยคุกคาม] - เป้าหมาย: มาธิอัส (ผู้จัดการกิลด์สาขาเหล็กกล้าอัคคี) - เลเวล: 42 (นักดาบเวทมนตร์ สายโจมตีฉับพลัน) - สภาวะจิตใจ: หยิ่งทะนง, เห็นแก่ตัว, ต้องการฮุบสูตรอาหารและอุปกรณ์เวทมนตร์ - ระดับความอันตราย: ปานกลาง (แต่มีกองกำลังสนับสนุนซุ่มอยู่ด้านนอกอุโมงค์อีก 6 คน) เรย์คำนวณในใจอย่างรวดเร็ว กิลด์ท้องถิ่นเหล่านี้มักใช้อำนาจเถื่อนบีบบังคับร้านค้าอิสระเพื่อให้ส่งมอบสูตรอาหารหรือวัตถุดิบหายาก การปะทะกันตรงๆ อาจทำให้ร้านเสียหายและดึงดูดมอนสเตอร์ฝูงใหญ่เข้ามา แต่ถ้าใช้สมอง... เกมนี้เขายังเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบ "สวัสดีครับท่านผู้จัดการมาธิอัส ผมเรย์ เจ้าของร้าน 'ครัวลัดฟ้าท้าอสูร' ครับ ต้องขออภัยด้วยที่ไม่ได้ไปรายงานตัวที่ทำการกิลด์พอดีว่าผมเพิ่งย้ายเข้ามาทำธุรกิจในโซนนี้..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เป็นมิตร และสุภาพเรียบร้อยราวกับพนักงานต้อนรับโรงแรมห้าดาว มาธิอัสเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ เขาคาดหวังว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะโวยวาย กลัวลาน หรือไม่ก็ชักอาวุธเข้าใส่ แต่นี่กลับต้อนรับด้วยรอยยิ้มธุรกิจเสียนี่ "ไม่ต้องมาทำปากหวานไอ้หนู กฎก็คือกฎ!" มาธิอัสเดินเข้ามาใกล้ ใช้ดาบสั้นในมือเคาะโต๊ะไม้ของเรย์เสียงดัง *ก๊อกๆ* "ถ้าไม่อยากให้ร้านของแกถูกรื้อทิ้งจนไม่เหลือซาก ทางเลือกมีแค่สองทาง... หนึ่ง จ่ายค่าปรับย้อนหลังหนึ่งแสนจีล พร้อมยกสิทธิ์การถือครองสูตรอาหารทั้งหมดให้กิลด์ของเรา หรือสอง... เก็บข้าวของแล้วไสหัวออกไปจากชั้นนี้ซะ" ลูกน้องอีกสองคนที่ยืนประกบข้างมาธิอัสหัวเราะออกมาเสียงดัง พวกมันชักอาวุธออกมาขู่ บรรยากาศในอุโมงค์แคบๆ เริ่มกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เรย์ไม่ได้สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เขายังคงยืนยิ้ม มือซ้ายถือทัพพีไม้ขัดมันที่เพิ่งใช้คนซุปกระดูกมอนสเตอร์เมื่อครู่ "เป็นข้อเสนอที่น่าสนใจมากครับ..." เรย์เอ่ยพร้อมกับพยักหน้ารับช้าๆ "แต่ก่อนที่เราจะตกลงกันเรื่องค่าปรับหรือการยึดร้าน ผมอยากให้ท่านผู้จัดการและทีมงานได้ลองชิมอะไรบางอย่างก่อน เพื่อเป็นการ... เจริญไมตรีอันดีระหว่างกิลด์กับพ่อค้าอิสระ" มาธิอัสหรี่ตามองด้วยความระแวง "เล่นตุกอะไรของแก? คิดจะวางยาพิษงั้นรึ?" "ยาพิษเหรอครับ? ในฐานะเชฟมืออาชีพ ผมถือว่านั่นเป็นการดูหมิ่นเกียรติยศอย่างยิ่ง" เรย์ถอนหายใจเบาๆ ด้วยท่าทีผิดหวังอย่างเสแสร้ง ก่อนจะหันไปหยิบชามกระเบื้องเคลือบสีขาวที่บรรจุซุปสีทองใสส่งกลิ่นหอมกรุ่นออกมาจากเตาเวทมนตร์ กลิ่นหอมของสมุนไพรดันเจี้ยนผสมผสานกับไขกระดูกออร์คเคี่ยวไฟอ่อนนานกว่าหชั่วโมง ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วอุโมงค์ทันทีที่ฝาถูกเปิดออก *อึก...* เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นจากลูกน้องคนหนึ่งของมาธิอัสโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมนี้ไม่ใช่แค่หอมธรรมดา แต่มันมี 'คลื่นมานาบริสุทธิ์' เจืออยู่ ซึ่งทำให้อาการเหนื่อยล้าจากการเดินทางในดันเจี้ยนหายเป็นปลิดทิ้งทันทีที่ได้สูดดม เซร่ายืนกอดอกมองดูพฤติกรรมของเรย์ด้วยมุมปากที่กระตุกยิ้มเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าเวลาที่เจ้าเด็กนี่ทำหน้าตาใจดีแบบนี้ แปลว่ากำลังจะ "เชือดหมูเข้าเขียง" ด้วยวิธีที่เจ็บแสบที่สุด "ซุปกระดูกมอนสเตอร์ตุ๋นโสมรากทมิฬ... ชามนี้ผมตั้งใจทำขึ้นมาเพื่อต้อนรับผู้มาเยือนโดยเฉพาะครับ ท่านผู้จัดการมาธิอัส ลองชิมสักคำสิครับ แล้วเราค่อยมาคุยกันว่าร้านนี้สมควรจะอยู่หรือจะไป" เรย์ยื่นชามซุปพร้อมช้อนเงินให้ด้วยท่าทีนอบน้อม มาธิอัสลังเลอยู่ชั่วครู่ ความหอมเย้ายวนใจตรงหน้ามันชวนน้ำลายสอจนยากจะต้านทานประกอบกับความมั่นใจในระดับเลเวล 42 ของตนที่คิดว่าไม่มีพิษชนิดไหนในชั้นที่สามจะทำอะไรเขาได้ เขาจึงรับชามกระเบื้องมาแล้วซดน้ำซุปเข้าไปอึกใหญ่ ความเงียบสงบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ดวงตาของมาธิอัสเบิกกว้างขึ้นทันที ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อยเมื่อรสชาติอันล้ำลึกระเบิดขึ้นในโพรงปาก รสกลมกล่อมของเนื้อกระดูกผสมผสานกับความเผ็ดร้อนเล็กน้อยจากสมุนไพรพุ่งทะยานเข้าสู่กระแสเลือด กระตุ้นพลังมานาในร่างให้พลانพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลันราวกับพายุหมุน [ติ๊ง! เป้าหมาย 'มาธิอัส' ได้รับผลกระทบจากทักษะ 'ปรุงรสทำลายล้าง' (ระดับ EX)] - สถานะ: ตกอยู่ในภวังค์แห่งความอร่อยขั้นสุดยอด, ความตั้งใจร้ายถูกระงับชั่วคราว, ค่าความเคารพต่อเชฟพุ่งแตะ 100% มาธิอัสน้ำตาซึมออกมาโดยไม่รู้ตัว มือที่ถือชามสั่นเทา เขารีบซดคำที่สองและคำที่สามตามลงไปอย่างลืมตัว ราวกับลืมภารกิจที่จะมาบุกยึดร้านไปเสียสนิท "อร่อย... นี่มันรสชาติอะไรกันเนี่ย! มอนสเตอร์ระดับต่ำในชั้นนี้ทำอาหารแบบนี้ออกมาได้ยังไง!" มาธิอัสอุทานออกมาเสียงดังลั่น ลืมมาดของผู้จัดการกิลด์ผู้ยิ่งใหญ่ไปจนหมดสิ้น เรย์ยิ้มรับคำชมด้วยความสุภาพ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบเบาๆ ข้างหูของมาธิอัสด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบแต่ยังคงรอยยิ้มประดับหน้า "ทีนี้... ท่านผู้จัดการยังคิดว่าร้านของผมควรจะจ่ายภาษีคุ้มครอง หรือควรจะเปลี่ยนเป็น 'หุ้นส่วนธุรกิจ' ร่วมกันดีล่ะครับ?" มาธิอัสอ้าปากค้าง กำลังจะตอบตกลงตามแรงขับของรสชาติอาหาร ทว่า... *ตึง!* จู่ๆ ผนังหินด้านหลังอุโมงค์ก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ มอนสเตอร์ร่างยักษ์ผิวสีดำสนิท มีดวงตาสีแดงฉานหกดวง และกรงเล็บแหลมคมยาวเท่าดาบ ก้าวเท้าเหยียบซากกำแพงพังทลายออกมา มันคือ 'ราชาอสูรเงาทมิฬ' บอสลับประจำโซนที่ควรจะหลับใหลอยู่ลึกลงไปอีกสองชั้น! มาธิอัสหน้าซีดเผือด สติหลุดกระเจิงทันทีเมื่อเห็นเรดาร์แจ้งเตือนระดับอันตรายพุ่งทะยานสู่สีแดงฉาน ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง หน้าต่างระบบสีฟ้าสว่างวาบขึ้นตรงหน้าเรย์ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังชัดเจนในโสตประสาท [ประกาศจากระบบดันเจี้ยน: ตรวจพบเหตุการณ์ฉุกเฉินระดับ SSS - 'การบุกรุกของบอสลับ' กำลังเริ่มต้นขึ้น!] [เงื่อนไขพิเศษ: หากผู้เล่นสามารถใช้ 'อาหาร' สยบราชาอสูรเงาทมิฬได้ภายใน 3 นาที สิทธิ์การครอบครองพื้นที่การค้าทั้งหมดในชั้นที่ 3 จะถูกโอนย้ายให้แก่ร้าน 'ครัวลัดฟ้าท้าอสูร' โดยสมบูรณ์แบบถาวร!] เรย์หรี่ตามองบอสยักษ์ที่กำลังพ่นลมหายใจเป็นไอความมืดใส่ตนเอง ก่อนจะหันไปหยิบกระทะเหล็กเล่มโปรดขึ้นมาควงอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับเหลือบมองเซร่าที่กำลังเตรียมร่ายเวทมนตร์ด้วยรอยยิ้มมุมปาก "ดูท่าทาง... วันนี้พวกเราจะได้วัตถุดิบชิ้นใหญ่มาทำเมนูพิเศษต้อนรับแขกเพิ่มแล้วล่ะครับอาจารย์..." -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!