ดันเจี้ยนเดือดระอุ เมื่อเชฟเลเวล MAX ต้องสยบกระเพาะอาจารย์สาวสายดาร์ก•ตอนที่ 8

เมนูแก้เผ็ดกิลด์ขี้โกง

ผลงานโดย พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน
"หากพวกมันอยากได้สูตรลับและสิทธิ์การค้าในชั้นที่เจ็ดนัก ทำไมเราไม่จัด 'ของฝาก' เผ็ดร้อนให้พวกมันจดจำไปจนวันตายเสียหน่อยล่ะครับ เซร่า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องครัวชั่วคราว กลิ่นหอมฉุนของพริกปีศาจทาร์ทารัสและรากขิงดองสวรรค์ลอยอวลเตะจมูกจนฮันเตอร์สาวผู้เลอโฉมแต่หิวกระหายอย่างเซร่าต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาคู่คมของอาจารย์สาวแห่งสถาบันฮันเตอร์กวาดมองกระทะเหล็กกล้าที่กำลังส่งเสียงฉู่ฉ่า ควันสีแดงก่ำพวยพุ่งขึ้นสู่เพดานหินอัคนี เผยให้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของพ่อค้าหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวอำนาจมืดใดในดันเจี้ยน "เจ้าเด็กนี่... เล่นกับไฟชัดๆ" เซร่าพึมพำขณะใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม แม้พลังระดับ S ของเธอจะสามารถเผาผลาญศัตรูให้กลายเป็นจุลได้ในพริบตา แต่ความเผ็ดร้อนระดับทำลายล้างที่ลอยมาจากกระทะตรงหน้า กลับทำให้ต่อมรับรสของเธอกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก "พวกหัวหน้ากิลด์พยัคฆ์ทมิฬไม่ใช่พวกที่จะยอมให้ลูบคมง่ายๆ การส่งอาหารรสจัดจ้านนี้ไปให้พวกมัน... นายแน่ใจนะว่ามันคือแผนแก้เกม ไม่ใช่การฆ่าตัวตายหมู่?" เรย์หัวเราะในลำคอเล็กน้อย เขากวาดสายตาตรวจสอบหน้าต่างสถานะสีฟ้าโปร่งแสงที่ลอยอยู่กลางอากาศ ข้อมูลเชิงวิเคราะห์ของระบบระบุส่วนผสมและปฏิกิริยาเคมีทางเวทมนตร์อย่างละเอียดรอบคอบ [ระบบตรวจพบวัตถุดิบ: พริกปีศาจทาร์ทารัส (ระดับ A+)] [คุณสมบัติพิเศษ: กระตุ้นต่อมรับความเจ็บปวด เร่งอัตราการเผาผลาญมานาในร่างกายจนถึงขีดสุด หากบริโภคโดยปราศจากการปรับสมดุลธาตุ จะส่งผลให้เกิดอาการประสาทหลอน ช็อก และสูญเสียการควบคุมมานาชั่วคราว] [คำแนะนำจากเชฟเลเวล MAX: เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการต้อนรับแขกไม่เชิญผู้มีความโลภบังตา] "ความโลภก็เหมือนโรคกระเพาะครับ ยิ่งปล่อยให้อาการกำเริบโดยไม่รักษา ยิ่งต้องใช้ยาแรง" เรย์หยิบผ้ากันเปื้อนสีขาวขึ้นมาเช็ดมืออย่างใจเย็น แววตาของเชฟหนุ่มฉายแววความเจ้าเล่ห์และเด็ดเดี่ยว "พวกมันใช้อำนาจกิลด์บีบบังคับให้เราส่งมอบสิทธิ์การค้าในดันเจี้ยนชั้นเจ็ดโดยไม่ลงทุนลงแรงอะไรเลย งั้นเราก็แค่ 'บริการจัดส่งพิเศษ' เมนู 'ซุปเดือดระอุอัคคีทมิฬ' ไปให้ลิ่วล้อของพวกมันลิ้มลอง... รับรองว่างานนี้ต่อให้พวกมันมีมานาป้องกันหนาเตอะแค่ไหน ก็ต้องวิ่งวุ่นหาทางระบายความเผ็ดกันจนลืมแผนการชั่วร้ายไปเลยล่ะครับ" แผนการของเรย์ไม่ได้พึ่งพาแค่กำลังกาย แต่ใช้กลยุทธ์ทางเศรษฐกิจและจิตวิทยาควบคู่กัน ในโลกของดันเจี้ยนที่ฮันเตอร์ต้องพึ่งพาพลังมานาและการควบคุมสติ การสูญเสียการควบคุมเหนือร่างกายเพียงชั่วพริบตาเดียวก็เพียงพอที่จะเปลี่ยนผู้ล่าให้กลายเป็นผู้ถูกล่าได้แล้ว ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน กิลด์พยัคฆ์ทมิฬ นำโดย 'บารอน' รองหัวหน้ากิลด์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าเลือด ได้ส่งสาส์นเตือนภัยมายังร้านอาหารเคลื่อนที่ของเรย์ พวกมันต้องการฮุบสูตรลับ 'ข้าวผัดไข่มังกรอัคคี' และบีบให้เรย์ต้องจ่ายส่วยรายวันถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของรายได้ทั้งหมด หากปฏิเสธ... พวกมันขู่จะส่งกองกำลังอสูรเข้ามาถล่มร้านให้ราบคาบ ทว่า สำหรับเรย์ผู้ผ่านการเอาชีวิตรอดจากดันเจี้ยนระดับนรกมาแล้ว การถูกขู่กรรโชกเช่นนี้ไม่ใช่หายนะ แต่มันคือ 'โอกาสทองในการโปรโมตอาหาร' ต่างหาก "เซร่าครับ ช่วยส่งกล่องเก็บความร้อนเวทมนตร์ใบนั้นมาให้ผมหน่อยสิครับ" เรย์เอ่ยปากพลางบรรจงตักซุปสีแดงฉานเข้มข้นลงในภาชนะหินศิลาเวทมนตร์ ควันสีแดงระเรื่อส่งกลิ่นฉุนรุนแรงจนแม้แต่เซร่าที่ยืนอยู่ห่างออกไปหลายเมตรยังต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว "นายจะให้ฉันเป็นคนไปส่งเจ้าสิ่งนี้ถึงมือพวกมันด้วยตัวเองงั้นเหรอ?" อาจารย์สาวเลิกคิ้วขึ้นสูง ดวงตาส่อแววสนุกสนานระคนทึ่ง "ถ้าฉันใช้เวทเคลื่อนย้ายพริบตาไปวางไว้บนโต๊ะทำงานของบารอนล่ะก็... ฉันอยากเห็นสีหน้าตอนที่พวกมันเปิดฝากล่องจริงๆ" "ไม่ต้องถึงมือคุณหครับอาจารย์ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ 'ผู้ส่งสารกิตติมศักดิ์' ของเราดีกว่า" เรย์ผายมือไปยังกรงข้ามมอนสเตอร์ขนาดเล็กที่ถูกล่ามโซ่ไว้อย่างแน่นหนา มันคือ 'แรบบิทเพลิงทมิฬ' สัตว์อสูรกลายพันธุ์ที่มีความเร็วเป็นเลิศและจมูกไวต่อกลิ่นอาหารเป็นที่สุด "เจ้าตัวนี้ถูกฝึกมาให้ส่งของโดยเฉพาะ และที่สำคัญ... มันเกลียดกลิ่นของพวกกิลด์พยัคฆ์ทมิฬเข้าไส้ เพราะเคยถูกพวกมันทำร้ายมาก่อน" การประสานงานระหว่างกลยุทธ์การทำอาหารและพฤติกรรมของมอนสเตอร์ถูกคำนวณไว้อย่างแม่นยำ เรย์ผูกกล่องซุปเดือดระอุไว้ที่หลังของแรบบิทเพลิงทมิฬ พร้อมทั้งป้อนเศษพริกชิ้นเล็กๆ ให้มันกินเพื่อกระตุ้นสัญชาตญาณความเร็วสูงสุด สัตว์อสูรน้อยส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ ดวงตาสีแดงฉานสะท้อนความแค้นเคือง ก่อนที่มันจะพุ่งทะยานออกจากหน้าต่างห้องครัวหายลับไปในความมืดของอุโมงค์ดันเจี้ยนด้วยความเร็วเหนือเสียง เวลาผ่านไปเพียงสิบนาที เสียงระเบิดเบาๆ และเสียงโวยวายดังมาจากค่ายพักแรมหลักของกิลด์พยัคฆ์ทมิฬที่ตั้งอยู่บริเวณทางเข้าชั้นที่เจ็ด "เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย! กล่องอะไรตกลงมากลางวงกินข้าว!" "กลิ่น... กลิ่นบ้าอะไรเนี่ย แสบจมูกชะมัด! แค่ดมก็หายใจไม่ออกแล้วโว้ย!" "หัวหน้าครับ! ช่วยด้วย! ผมรู้สึกเหมือนไฟลุกในท้อง... อ๊ากกก! ร้อนนน!" เสียงเอะอะโกลาหลดังลั่นสะท้อนไปทั่วผนังหิน เรย์ยืนพิงกรอบประตูห้องครัว กอดอกมองภาพเหตุการณ์ความชุลมุนที่สะท้อนผ่านลูกแก้วเวทมนตร์เฝ้าระวัง รอยยิ้มสุภาพแต่เย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย "ดูเหมือนว่า 'บริการจัดส่งเดลิเวอรี' ของเราจะสร้างความประทับใจให้ลูกค้ากลุ่มใหญ่เข้าแล้วนะครับ" เรย์หันไปพูดกับเซร่าที่กำลังหยิบชิมซุปที่เหลือติดก้นกระทะด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะสำลักออกมาเบาๆ ด้วยความเผ็ดร้อนจนต้องรีบดื่มน้ำตามอัปลักษณ์ "แคกๆ! เด็กบ้า... นายนี่มันปีศาจชัดๆ เผ็ดขนาดนี้ ต่อให้เป็นฮันเตอร์แรงก์ A ก็ต้องน็อกภายในสามนาทีแน่ๆ" เซร่าบ่นพึมพำ เช็ดริมฝีปากที่บวมเป่งเล็กน้อยด้วยความเผ็ดแต่แววตากลับเป็นประกายชื่นชม "แล้วทีนี้แผนขั้นต่อไปคืออะไร? พวกมันต้องยกพวกมาเอาคืนแน่" "ก็ให้มันยกมาสิครับ" เรย์หันกลับไปหยิบมีดทำครัวเล่มโปรดขึ้นมาลับกับหินลับมีดจนเกิดประกายไฟแวววับ เสียง 'ชวิ้ง ชวิ้ง' ดังประสานกับจังหวะการเต้นของหัวใจ "เมื่อพวกมันเข้ามาในอาณาเขตครัวของผม กฎข้อเดียวที่ต้องจำก็คือ... 'ลูกค้าคือพระเจ้า แต่ถ้ากวนประสาท... พระเจ้านั่นแหละที่จะต้องชิมฝีมือผมจนร้องขอชีวิต'" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและเรย์กำลังเตรียมวัตถุดิบชุดใหญ่สำหรับรับมือกับกองกำลังแก้แค้นของกิลด์พยัคฆ์ทมิฬ หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างไร้สัญญาณเตือนใดๆ [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS!] [ตรวจพบการเคลื่อนไหวของ 'บอสลับแห่งชั้นที่เจ็ด' - เจ้าแห่งอัคคีทมิฬผู้หลับใหล] [เนื่องจากการใช้ความร้อนและกลิ่นฉุนรุนแรงเกินขีดจำกัดจากเมนู 'ซุปเดือดระอุอัคคีทมิฬ' ส่งผลให้ผนึกโบราณที่กักขังบอสถูกทำลายลงโดยสมบูรณ์!] [เป้าหมายพิเศษปรากฏตัว: สิ่งมีชีวิตโบราณกำลังมุ่งหน้ามายังตำแหน่งห้องครัวของคุณด้วยความโกรธเกรี้ยว... และความหิวโหยระดับสูงสุด!] เรย์ชะงักมือที่กำลังหั่นเนื้อ สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดร้องเตือนภัยเสียงดังลั่น เซร่าเองก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่สะท้อนขึ้นมาจากพื้นใต้ฝ่าเท้า แรงกดดันระดับที่ทำให้วิญญาณสั่นคลอนแผ่ซ่านเข้ามาในห้องครัวทีละน้อย ฝาผนังหินศิลาด้านนอกเริ่มแตกออกเป็นรอยร้าว พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งชั้นดันเจี้ยน -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยเผ็ดร้อนไปด้วยกันนะครับ พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน
สารจากนักเขียน (พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ดันเจี้ยนเดือดระอุ เมื่อเชฟเลเวล MAX ต้องสยบกระเพาะอาจารย์สาวสายดาร์ก นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%