ความลับใต้เงาอาจารย์สาว

ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นจากกระทะเหล็กหล่อ พร้อมกับเสียงน้ำซุปกระดูกเคี่ยวเดือดปุดๆ ในความเงียบสงัดของดันเจี้ยนชั้นที่ 7 แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์สาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเซร่า อาจารย์สาวผู้เลื่องชื่อแห่งสถาบันฮันเตอร์หลวง นัยน์ตาคู่สวยของเธอกำลังจดจ้องถ้วยราเม็งตรงหน้าด้วยประกายวาวโรจน์ที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นกับมนุษย์ทั่วไป—มันไม่ใช่ความหิวโหยธรรมดา แต่มันคือสัญชาตญาณดิบของนักล่าระดับ apex ที่กำลังถูกกระตุ้นด้วยกลิ่นหอมของน้ำซุปกระดูกมังกรผสมผสานกับกระเทียมดำย่างไฟ "นายกำลังทำอะไรกันแน่ เรย์" เสียงหวานทุบทำลายความเงียบขึ้นอย่างกะทันหัน เซร่าวางตะเกียบลงบนขอบชามอย่างช้าๆ ทว่าสายตาของเธอกลับไม่ได้มองอาหาร แต่มันจับจ้องมาที่ตัวผม—เรย์ เชฟเลเวล MAX ที่ผันตัวมาเปิดร้านอาหารเฉพาะกิจในดันเจี้ยน ผมชะงักมือที่กำลังหั่นหมูชาชูเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนมุมปากตามความคุ้นเคย ผมแกล้งทำเป็นสนใจลายเส้นบนเขียงไม้เพื่อซ่อนประกายความคิดที่แล่นผ่านสมองอย่างรวดเร็ว ในฐานะอดีตเชฟที่ต้องอ่านใจลูกค้าและประเมินวัตถุดิบในเสี้ยววินาที ผมรู้ดีว่าเซร่าในยามนี้กำลังปิดบังอะไรบางอย่าง—บางสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่ามอนสเตอร์ระดับ S ที่เราเพิ่งกำจัดไปเมื่อชั่วโมงก่อน "ผมก็แค่กำลังปรุงอาหารให้อาจารย์ทานตามสัญญาไงครับ" ผมตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพราบเรียบ พลางจัดเรียงชิ้นหมูชาชูลงในชามอย่างประณีต "หรือว่าราเม็งชามนี้รสชาติไม่ถูกปากท่าน?" "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน เรย์" เซร่าแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ บรรยากาศรอบตัวเธอเริ่มเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ แรงกดดันระดับมานาที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้เสื้อคลุมสีดำเริ่มแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เปลวไฟจากคบเพลิงสั่นไหวราวกับหวาดกลัวต่อบางสิ่ง "มนุษย์ธรรมดาที่ไม่มีแม้กระทั่งมานาคอร์ในร่างกาย... แต่กลับสามารถสกัดพิษจาก 'ราชาอสรพิษเพลิง' ออกได้หมดจดภายในสามวินาทีผ่านการลวกด้วยน้ำส้มสายชูหมัก... และที่สำคัญที่สุด นายรู้ได้อย่างไรว่าจุดอ่อนของบอสชั้นที่ 7 อยู่ที่ต่อมรับรสใต้ลิ้นของมัน ไม่ใช่แก่นมานา?" *กริ๊ง...* เสียงแจ้งเตือนจากระบบลอยขึ้นมาในหัวของผมทันที แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาสนใจหน้าต่างสเตตัส [คำเตือน: ตรวจพบการประเมินระดับอันตรายจากตัวละคร 'เซร่า' พลังจิตวิญญาณระดับ SSS กำลังสั่นคลอน!] ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ วางมีดทำครัวลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น ทัศนคติของผมต่อโลกใบนี้ชัดเจนเสมอ: ทุกปัญหาแก้ได้ด้วยอาหาร แต่วิกฤตตรงหน้า... ต้องใช้ความจริงใจครึ่งหนึ่ง และไหวพริบอีกครึ่งหนึ่งในการเจรจา "อาจารย์ก็รู้ว่าเชฟที่ดีต้องรู้จักวัตถุดิบทุกซอกทุกมุมนะครับ" ผมสบตากับเธออย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าเหงื่อกาฬจะเริ่มซึมบริเวณขมับ "โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยมานาหรือเลเวลเพียงอย่างเดียว แต่ขับเคลื่อนด้วย 'ความอยาก' และ 'ความสมดุล' ของรสชาติ... ซึ่งสิ่งเหล่านี้ อาจารย์เองก็ปิดบังมันไว้ใต้รอยยิ้มใจดีนั่นมาตลอดไม่ใช่หรือครับ?" เซร่าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสสีนิลเบิกกว้างขึ้นเสี้ยววินาที ก่อนที่มุมปากของเธอจะยกยิ้มขึ้นอย่างน่าขนลุก รอยยิ้มนั้นไม่ใช่ของอาจารย์สาวผู้เรียบร้อยอีกต่อไป แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ—หรืออาจเป็นสหายที่คู่ควร "ฉลาดมาก... สมกับที่เป็นเชฟที่ทำให้ฉันต้องยอมลดตัวมานั่งกินข้าวในดันเจี้ยนสกปรกนี่" เซร่าลุกขึ้นยืนช้าๆ แรงกดดันมหาศาลจางหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยบรรยากาศลึกลับชวนค้นหา เธอยื่นมือเรียวบางมาแตะที่ขอบชามราเม็ง ก่อนจะกระซิบเสียงแผ่วเบาที่ข้างหูผม "ถ้านายอยากรู้ความลับใต้เงาของฉันจริงๆ ล่ะก็... พรุ่งนี้เช้า ที่ดันเจี้ยนชั้นที่ 10 เตรียม 'ข้าวผัดไข่' ที่ใช้วัตถุดิบจาก 'หัวใจแห่งความมืด' มาให้ฉันซะ" ร่างของเซร่าสลายกลายเป็นละอองมานาสีดำจางหายไปในความมืดของอุโมงค์ดัเจี้ยน ราวกับเธอไม่เคยอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก ทิ้งไว้เพียงชามราเม็งที่ยังคงไอความร้อนกรุ่น และเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังรัวระรัวในโสตประสาท [ติ๊ง! ปลดล็อกเควสต์ลับระดับ SSS: "พันธสัญญาแห่งเงาและกระทะเหล็ก"] [เงื่อนไข: เตรียมข้าวผัดไข่ด้วยวัตถุดิบ 'หัวใจแห่งความมืด' ภายใน 12 ชั่วโมง] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียสิทธิ์ในการเข้าสู่ดันเจี้ยนชั้นที่ 10 ตลอดกาล และอาจารย์เซร่าจะ... (ข้อมูลถูกเข้ารหัส)] ผมมองหน้าต่างระบบที่กระพริบแสงสีแดงฉาน ก่อนจะก้มลงมองกระทะเหล็กในมือ รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นอีกครั้ง—ดูท่าว่าการเดินทางในฐานะพ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนครั้งนี้ จะไม่ได้มีแค่เรื่องปากท้องเสียแล้วกระมังครับ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ