การฝึกฝนสุดโหดโดยอาจารย์สาว

"ถ้าเจ้ายังหลบการโจมตีด้วยความเร็วระดับเต่าคลานแบบนั้น เนื้อซี่โครงของดรากอนปฐพีในมื้อเย็นวันนี้ ข้าจะกินคนเดียวให้หมดโดยไม่เหลือเศษกระดูกไว้ให้เจ้าต้มน้ำซุปเลยนะ เรย์!" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจของเซร่าดังสะท้อนก้องท่ามกลางความมืดมิดเบื้องล่าง ร่างเพรียวบางของอาจารย์สาวในชุดคลุมสีดำสนิทลอยตัวอยู่เหนือพื้นศิลาที่กำลังแตกร้าวเป็นทางยาว แรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวเมื่อครู่ยังคงหลงเหลือคลื่นพลังงานสั่นพ้องอยู่ในอากาศ ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าการพังทลายของโครงสร้างดันเจี้ยนชั้นที่ 15 นี้ กลับเป็นรัศมีสีครามเข้มที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของเซร่า—รัศมีแห่งแรงกดดันจากฮันเตอร์ระดับ S ผู้ปลดปล่อยสัญชาตญาณนักล่าอย่างเต็มพิกัด เรย์กัดฟันกรอด เม็ดเหงื่อกาฬไหลย้อยลงตามกรอบใบหน้าคมคาย แผ่นหลังของเขาแนบชิดกับผนังถ้ำที่ร้อนระอุ ทักษะ [เนตรวิเคราะห์ (Analytical Eye)] ของระบบทำงานถึงขีดจำกัดจนตัวอักษรสีแดงฉานเตือนกระพริบวับวาบอยู่บนขอบเรตินา: *(คำเตือน: ผู้เล่นเรย์ได้รับผลกระทบจาก [เขตอาคมกดดันวิญญาณ: แรงโน้มถ่วงมารดา] ความเร็วในการเคลื่อนไหวลดลง 45% อัตราการฟื้นฟูมานาลดลง 30%)* นี่คือบททดสอบสุดโหดที่เซร่าตั้งใจจัดให้หลังจากเหตุการณ์ระทึกขวัญที่ชั้น 14 แทนที่จะพักผ่อน อาจารย์สาวจอมตะกละกลับลากเขาลงมายังเขตแดนปิดตายแห่งนี้เพื่อ "เร่งเครื่องพัฒนาเลเวล" ภายในเวลาสามวัน ก่อนที่ประตูมิติเชื่อมต่อดันเจี้ยนระดับนรกจะเปิดออก "อาจารย์ครับ... มือหนักเกินไปแล้วมั้งครับ นั่นมันซี่โครงดรากอนที่ผมใช้เวลาหมักสมุนไพรป่าตั้งสามวันเลยนะครับ!" เรย์ตะโกนสวนกลับ พร้อมกับดีดตัวหลบคมดาบพลังงานสีดำที่เฉียดใบหูไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงลมจากการฟันนั้นเฉือนเส้นผมของเขาขาดวิ่น "บ่นมากความ เรย์! ในสนามจริง ไม่มีศัตรูหน้าไหนรอให้เจ้าหมักเนื้อจนได้ที่หรอกนะ!" เซร่าพุ่งเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วเหนือเสียง พริบตาเดียว ด้ามดาบสีนิลก็กระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ของเรย์จนจุกแอ่ก แม้จะเป็นการฝึกซ้อม แต่เรย์รู้ดีว่าหากเขาไม่มีสมาธิพอ พลังงานเวทที่แฝงมากับการโจมตีจะทำลายเส้นชีพจรเวทในร่างของเขาจนแหลกละเอียด *ตั้งสติ... อย่าใช้แค่กำลังกาย ระบบโลกนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยพละกำลังอย่างเดียว* เรย์สูดหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของความกดดันรอบตัวไม่ได้ทำให้เขาสั่นกลัว แต่กลับกระตุ้นสัญชาตญาณเชฟผู้ผ่านสมรภูมิห้องครัวนรกมานักต่อนัก ในสมองของเขาไม่ได้มองเซร่าเป็น "ผู้ฝึกสอนที่ไร้ความปรานี" แต่มองนางเป็น "วัตถุดิบระดับพระกาฬที่ต้องควบคุมจังหวะการปรุง" จังหวะการโจมตีของเซร่ามีรูปแบบที่สมบูรณ์แบบราวกับสูตรอาหารที่ผ่านการคำนวณอุณหภูมิมาอย่างแม่นยำ: ฟันสามครั้งเว้นช่วงสองวินาที แล้วตามด้วยการแทงทะลวงจากมุมอับ— *เหมือนจังหวะการเร่งไฟในเตาถ่านเพื่อเคี่ยวซุปกระดูกวัวไม่มีผิด* "จับจังหวะได้แล้วครับ!" เรย์ไม่ถอยหนีแต่กลับพุ่งสวนเข้าหาคมดาบ เขาย่อตัวลงต่ำ ใช้ทักษะเฉพาะตัว [ย่างก้าวพ่อค้าเร่ (Merchant's Sidestep)] สไลด์หลบผ่านเงาดาบได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกันนั้น มือขวาที่ถือกระทะเหล็กกล้าเคลือบด้วยน้ำมันสมุนไพรเวทก็ฟาดย้อนศรขึ้นไปปะทะกับข้อมือของเซร่าอย่างแม่นยำ *เคร้ง!* ประกายไฟสีทองสว่างวาบ แรงสะท้อนทำให้เซร่าต้องเลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรก นางไม่คิดว่าเด็กหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้ามาสู่โลกของฮันเตอร์ได้ไม่นาน จะสามารถอ่านวิถีดาบที่หลอมรวมกับจิตสังหารของนางได้ "ho... ใช้ได้นี่ ปฏิกิริยาตอบสนองดีขึ้นกว่าเมื่อวานสามเปอร์เซ็นต์" เซร่ายิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นทั้งงดงามและเยือกเย็นจนน่าขนลุก "แต่แค่นั้นยังไม่พอที่จะทำให้เลเวลของเจ้าก้าวข้ามขีดจำกัดความต่างชั้นได้หรอกนะ" สิ้นเสียงของเซร่า อุณหภูมิภายในห้องโถงศิลาก็พุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของเรย์เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับลาวาที่กำลังเดือดพล่าน ไอร้อนระอุแผ่ซ่านทะลุรองเท้าหนังเข้ามาจนผิวหนังรู้สึกแสบร้อน ทักษะใหม่ที่เซร่ากำลังจะปลดปล่อยออกมาไม่ใช่การโจมตีทางกายภาพธรรมดา แต่เป็น [เขตอาคมเผาผลาญมานา] ที่จะสูบพลังชีวิตของผู้รับการฝึกฝนจนหมดสิ้นหากต้านทานไม่ไหว เรย์รู้สึกได้ทันทีว่ากระแสมานาในร่างกายกำลังแห้งผาก ลมหายใจเริ่มติดขัด เม็ดเหงื่อที่ไหลรินระเหยกลายเป็นไอความร้อนในพริบตา ระบบส่งเสียงเตือนรัวเร็วในหัวจนแสบแก้วหู: *(คำเตือนเด็ดขาด: ค่าพลังชีวิตลดลงต่ำกว่า 20% หากไม่มีการเติมเต็มพลังงานภายใน 10 วินาที ระบบจะบังคับตัดการเชื่อมต่อและส่งผลให้สูญเสียเลเวลสะสม)* "แย่ล่ะสิ... ถ้าฝืนใช้เวทมนตร์ตอนนี้ มีหวังได้กลายเป็นสเต็กไหม้เกรียมจริงๆ แน่" เรย์กัดฟันจนได้กลิ่นคาวเลือดคลุ้งในปาก สมองแล่นเร็วจี๋เพื่อหาทางออก ท่ามกลางความวิกฤตนี้ สายตาของเขาเหลือบไปเห็นกระเป๋ามิติที่เหน็บอยู่ข้างเอว ซึ่งบรรจุ "หัวเชื้อน้ำซุปกระดูกมังกรหิมะ" ที่เขาเคี่ยวไว้ตั้งแต่เมื่อคืน น้ำซุปชนิดนี้มีคุณสมบัติพิเศษในการดูดซับความร้อนและเปลี่ยนความร้อนรอบตัวให้กลายเป็นพลังงานฟื้นฟู แต่มันยังไม่สมบูรณ์เพราะขาดส่วนผสมสำคัญในการปรับสมดุลธาตุไฟ *ถ้าไม่อยากตายที่นี่... ก็ต้องปรุงมันเดี๋ยวนี้!* เรย์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาอาศัยแรงกระแทกจากการระเบิดของลาวาเบื้องล่าง ดีดตัวถอยหลังออกมาสามก้าว มือซ้ายควักขวดแก้วบรรจุน้ำซุปออกมาราวกับนักเล่นกล มือขวาตวัดกระทะเหล็กรับเปลวไฟที่เซร่าพุ่งเข้ามาโจมตีพอดี "คิดจะทำอะไรระหว่างฝึกฝนวิชาดาบ งفนงั้นหรือ เรย์?" เซร่าหรี่ตามองด้วยความสงสัย เมื่อเห็นเด็กหนุ่มไม่ได้ตั้งท่าป้องกันตัว แต่กลับเปิดฝาขวดแก้วและเทของเหลวสีขาวขุ่นลงบนกระทะที่กำลังร้อนจัด "ผมไม่ได้จะสู้กับอาจารย์ด้วยดาบตั้งแต่แรกแล้วครับ..." เรย์แย้มยิ้มออกมา รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจแบบฉบับของเชฟผู้ควบคุมเตาไฟ "ผมกำลังจะทำมื้อเที่ยงให้อาจารย์ทานต่างหากล่ะครับ!" ทันทีที่น้ำซุปสัมผัสกับความร้อนระดับพันองศาบนกระทะเหล็กเคลือบพิเศษ ปฏิกิริยาเคมีเวทมนตร์ก็ระเบิดขึ้น กลิ่นหอมหวานปนเผ็ดร้อนของเครื่องเทศดันเจี้ยนฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้องโถง แรงดันไอน้ำมหาสมุทรพวยพุ่งขึ้นมาราวกับม่านหมอกหนาทึบทับถมบังวิสัยทัศน์ของเซร่าจนมืดมิด เซร่าชะงักดาบในมือโดยสัญชาตญาณ กลิ่นหอมนั้นรุนแรงเกินกว่าจะต้านทานต่อสัญชาตญาณความหิวโหยที่ฝังรากลึกในวิญญาณของนาง "นี่มันกลิ่น... อะไรกัน?" ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ม่านไอน้ำสีขาวโพลนบังตาและเซร่ากำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความหอมหวาน เสียงแจ้งเตือนระดับสูงสุดที่เรย์รอคอยก็ดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาท ไม่ใช่จากระบบของดันเจี้ยน แต่เป็นเสียงจากห้วงมิติที่ลึกล้ำยิ่งกว่า— *[ติ๊ง! ผู้เล่นเรย์บรรลุเงื่อนไขลับ: 'การปรุงอาหารภายใต้แรงกดดันระดับ SSS' สำเร็จ]* *[ทักษะเฉพาะตัว 'ปรุงรสทำลายล้าง' เลื่อนระดับเป็น Lv.MAX]* *[ตรวจพบตัวตนปริศนาที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นที่ 15 ของดันเจี้ยนกำลังตอบสนองต่อกลิ่นอายอาหาร... บอสลับระดับตำนาน 'ราชันย์อสูรโลกันตร์' ได้ลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหลแล้ว!]* ขอบข่ายพื้นศิลาเบื้องล่างสั่นสะเทือนยิ่งกว่าเดิม เสียงคำรามต่ำทุบสะท้อนทะลุกำแพงหินขึ้นมา พร้อมกับดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมาที่เปิดขึ้นในความมืดมิดใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยในดันเจี้ยนไปด้วยกันนะครับ!