ความล้มเหลวของพ่อครัว

กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นเหม็นหืนของกรดกำมะถันตลบอบอวลจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่ทำให้เรย์รู้สึกหายใจไม่ออกจริงๆ กลับไม่ใช่กลิ่นเบื้องหน้า หากแต่เป็นไอร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากเตาปรุงอาหารเวทมนตร์ระดับตำนานในห้องครัวชั่วคราว ชั้นใต้ดินระดับเจ็ดของดันเจี้ยนอสูรโลกันต์ "เหลวไหลสิ้นดี... ควบคุมไม่ได้อย่างนั้นหรือ?" เรย์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบแห้ง มือข้างที่สวมถุงมือหนังมังกรสั่นเทาเล็กน้อยยามที่เขาพยายามกดฝาหม้อแรงดันเวทมนตร์ที่กำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของอสูรกายดังเล็ดลอดออกมาจากรอยต่อของหม้อ พร้อมกับแรงดันมหาศาลที่พยายามจะระเบิดทุกสิ่งในรัศมีสิบเมตรให้เป็นจุล ในฐานะอดีตเชฟฝีมือฉกาจและผู้ครอบครองทักษะ 'ปรุงรสทำลายล้าง' เรย์ไม่เคยเกรงกลัววัตถุดิบชนิดใดในโลกใบนี้ ไม่ว่าจะเป็นมอนสเตอร์กลายพันธุ์ที่มีเกล็ดแข็งดั่งเหล็กไหล หรือพืชมีพิษที่สามารถละลายกระดูกมนุษย์ได้ภายในสามวินาที เขาก็เคยสยบมาหมดแล้วด้วยกระทะเหล็กและไหวพริบ แต่วัตถุดิบชิ้นล่าสุดที่เซร่า อาจารย์สาวสายดาร์กผู้ลึกลับไปล่ามาให้จากเขตต้องห้าม... 'หัวใจอัคคีทมิฬ' กลับเป็นข้อยกเว้นที่เขาประเมินต่ำเกินไปอย่างน่า วัตถุดิบชิ้นนี้ไม่ใช่แค่วัตถุดิบเวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคือแก่นแท้พลังงานความมืดที่ผสานเข้ากับธาตุไฟบริสุทธิ์ มันมีชีวิต มันมีความนึกคิดระดับปฐมภูมิ และที่สำคัญที่สุด... มันปฏิเสธที่จะถูกปรุง "เรย์! ถอยออกมา!" เสียงตะโกนอย่างร้อนรนของเซร่าดังขึ้นจากมุมห้อง ร่างเพรียวบางในชุดคลุมนักเวทสีดำสนิทพุ่งตัวเข้ามาใกล้ สัญชาตญาณการต่อสู้ระดับ S ของเธอบอกชัดเจนว่าผนังเวทมนตร์ที่เรย์กางไว้กำลังจะพังทลาย ดวงตาสีม่วงเข้มฉายแววตื่นตระหนกอย่างที่หาดูได้ยาก "อย่าเข้ามานะ เซร่า!" เรย์ตวาดกลับเสียงกร้าว ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่หม้อแรงดันที่ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน "ถ้าผมถอยตอนนี้ แรงดันความร้อนจะย้อนกลับเข้าสู่ระบบโครงข่ายมานาในตัวผม แรงกระแทกนี้อาจทำให้ดันเจี้ยนทั้งชั้นยุบตัวลงมาฝังพวกเราทั้งคู่ได้!" นี่คือความจริงอันโหดร้ายของโลกฮันเตอร์และระบบร้านอาหารในดันเจี้ยน ความผิดพลาดของเชฟไม่ได้หมายถึงแค่ "อาหารไหม้" หรือ "รสชาติเค็มเกินไป" แต่มันหมายถึงความเป็นความตาย เรย์กัดฟันกรอด เหงื่อกาฬไหลพรากอาบใบหน้าคมคาย ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานลอยเด่นขึ้นในห้วงความคิดของเขา รัวเร็วดั่งเสียงกลองศึก [คำเตือนระบบ: วัตถุดิบ 'หัวใจอัคคีทมิฬ' หลุดจากการควบคุมระดับวิกฤต!] [สถานะปัจจุบัน: พลังงานสะสมเกินพิกัด 98%] [คำแนะนำ: ถอนตัวทันที หรือใช้ 'ทักษะพิเศษ' ขั้นเด็ดขาดเพื่อระงับยับยั้ง (ความเสี่ยง: สูญเสียมานาถาวร 50%)] เรย์มองตัวเลขบนหน้าจออินเทอร์เฟซด้วยความรู้สึกคับแค้นใจ ทักษะ 'ปรุงรสทำลายล้าง' ของเขาถูกออกแบบมาเพื่อสยบและแปรรูปวัตถุดิบให้กลายเป็นอาหารที่ทรงพลัง แต่ทว่า... วัตถุดิบชิ้นนี้มีความกระหายรุนแรงเกินไป มันไม่ได้ต้องการถูกปรุง แต่มันต้องการ "กลืนกิน" ผู้ปรุงต่างหาก "แกคิดว่าจะชนะฉันที่มีประวัติเป็นเชฟใหญ่ยอดฝีมืออย่างนั้นเรอะ เจ้าก้อนเนื้อถ่านไฟนี่!" เรย์เค้นเสียงลอดไรฟัน เขาตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด มือข้างหนึ่งคว้าขวดเครื่องเทศเวทมนตร์ระดับสูง 'เกลือศิลาแห่งห้วงนรก' ที่เหลืออยู่เพียงก้นขวด เทพรวดลงไปในวาล์วระบายความร้อนโดยไม่ลังเล แม้จะรู้ดีว่าปฏิกิริยาเคมีเวทมนตร์นี้จะทำให้เกิดแรงระเบิดย้อนกลับที่รุนแรงยิ่งขึ้น แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น ท่ามกลางความโกลาหลและความร้อนที่แผดเผาจนผิวหนังเริ่มแสบพอง เรย์อาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีที่แรงดันพุ่งสูงสุด เหวี่ยงตะหลิวเหล็กกล้าฟาดลงที่วาล์วหม้อด้วยแรงทั้งหมดที่มี! *ตูมมมมมมม!* แรงระเบิดสนั่นหวั่นไหว ควันสีดำทมิฬพวยพุ่งทะลักทลายเพดานห้องครัวหินศิลา แรงอัดมหาศาลซัดร่างของเรย์และเซร่ากระเด็นชนกำแพงอย่างจัง เศษซากวัตถุดิบและคราบอาหารกระเซ็นไปทั่วทุกสารทิศ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางควันจางๆ ที่ลอยกรุ่น เรย์ทรุดฮวบลงนั่งคุกเข่ากับพื้น หอบหายใจอย่างหนักหน่วง เลือดสดๆ ไหลรินจากมุมปากของเขา ความพ่ายแพ้... รสชาติของมันช่างขมขื่นและน่าเจ็บใจเสียจริง สำหรับเชฟผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อเตาไฟ นี่คือรอยด่างพร้อยครั้งใหญ่ที่สุด เซร่ายันกายลุกขึ้นด้วยความทุลักทุเล เธอก้าวเข้ามาใกล้เรย์ ชายผ้าคลุมของเธอยังคงมีรอยไหม้จากแรงระเบิด ดวงตาสีม่วงมองสภาพห้องครัวที่พังพินาศยับเยินสลับกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยเขม่าควันของชายหนุ่ม "นาย... โง่หรือเปล่า?" น้ำเสียงของอาจารย์สาวสั่นน้อยๆ เจือความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา "รู้ทั้งรู้ว่ามันอันตรายถึงชีวิต ทำไมไม่ยอมถอยตั้งแต่แรก?" เรย์หัวเราะแห้งๆ ในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปาก แม้สภาพจะดูไม่จืดแต่แววตายังคงมีความดื้อรั้นฉายชัดอยู่เต็มเปี่ยม "ถ้าผมถอย... ใครจะรับผิดชอบมื้ออาหารของอาจารย์ล่ะครับ? พรุ่งนี้อาจารย์ก็ยังต้องกินข้าวไม่ใช่หรือไง" คำพูดนั้นทำให้เซร่าชะงักงัน ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น เธอกำหมัดเข้าหากันโดยไม่เอ่ยคำใดออกมา บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความเงียบงันที่กดดัน ทว่า ในวินาทีที่เรย์กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบเศษซากวัตถุดิบชิ้นสุดท้ายที่ยังคงเรืองแสงสีแดงระเรื่อบนพื้นนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้นในหัว... เสียงนั้นไม่ใช่เสียงเตือนอันตรายสีแดง แต่เป็นเสียงระฆังใสๆ สีทองอร่ามที่มาพร้อมกับความหนาวเหน็บที่แล่นริ้วไปทั่วไขสันหลัง [ตรวจพบการตอบสนองที่ผิดปกติของดันเจี้ยนชั้นที่เจ็ด...] [วัตถุดิบ 'หัวใจอัคคีทมิฬ' ที่ถูกทำลาย ได้หลอมรวมเข้ากับ 'มานาโบราณ' ที่หลับใหลใต้พื้นพิภพ] [เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: บอสลับแห่งชั้นที่เจ็ด 'ราชันอัคคีคลั่ง' ลืมตาตื่นจากการหลับใหล... และมันกำลังมุ่งหน้ามาที่ห้องครัวของคุณ] เรย์เบิกตากว้าง สัญชาตญาณเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นในหัวเมื่อพื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าแผ่นดินไหว เสียงคำรามกึกก้องที่ทรงพลังจนกระจกทุกบานในห้องแตกละเอียดดังสะท้อนมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" มาโดยตลอดนะครับ