เทศกาลอาหารท่ามกลางซากปรักหักพัง

กลิ่นอายความตายไม่ได้หอมหวานเสมอไป—แต่วันนี้ มันกำลังถูกคั่วด้วยไฟกลางจนส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วซากปรักหักพังชั้นที่ 37 "เซร่า! ถอยฉากออกไปสามก้าว น้ำมันในกระทะเหล็กกล้าทนความร้อนสูงกำลังจะทำปฏิกิริยากับไอพิษจากเงาทมิฬนั่นแล้ว!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของผมตะโกนก้องแข่งกับเสียงคำรามสะท้านภพของเงามืดมหึมาเบื้องหน้า ดวงตาสีฟ้าเข้มกวาดมองหน้าจอสถานะสีฟ้าโปร่งแสงที่เด้งขึ้นมาเตือนรัวราวกระสุนปืนกล [ระบบตรวจพบ: มอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติ 'เงากลืนสมุทร' ปรากฏกาย!] [คำเตือน: อุณหภูมิรอบตัวลดลงต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง ค่ามานาของผู้เล่นกำลังถูกดูดกลืนในอัตรา 50 หน่วยต่อวินาที!] ผม—เรย์ เชฟเลเวล MAX ผู้ผันตัวมาเป็นพ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน กัดฟันแน่น มือข้างหนึ่งควงตะหลิวเวทมนตร์เสริมแกร่งระดับตำนาน ขณะที่อีกข้างสาดเกลือสมุนไพรภูเขาไฟลงไปในกระทะยักษ์ที่ตั้งอยู่บนเตาถ่านเวทมนตร์ แรงกระแทกจากการปรากฏตัวของบอสลับตัวนี้เกือบจะทำให้ซุ้มอาหารชั่วคราวของเราพังครืนลงมา แต่ในเมื่อแขกเหรื่อร่วมร้อยชีวิตกำลังนั่งรออาหารอยู่หลังแนวป้องกัน... ผมไม่มีทางยอมให้ซุปกระดูกมังกรหม้อนี้เสียรสชาติเด็ดขาด "เจ้าเด็กบ้า! แกจะมาห่วงซุปเห็ดฟงซายอะไรตอนนี้เล่า! ดูตัวมันสิ นั่นมันสัตว์อสูรบรรพกาลที่แม้แต่สถาบันฮันเตอร์ยังต้องประกาศเคอร์ฟิวสามวันสามคืนเลยนะ!" เซร่าอาจารย์สาวสายดาร์กผู้มีเรือนผมสีเงินยวงยุ่งเหยิงเปื้อนเขม่าควัน วิ่งพรวดพราดเข้ามาหลบหลังแนวหินอัคคี ใบหน้าสวยคมฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด แม้มนตราความมืดรอบตัวเธอจะพยายามพยุงโล่ป้องกันไว้ แต่ความหิวโหยระดับเรื้อรังจากคำสาปประจำตัวกลับทำให้เรียวปากของเธอสั่นระริก ยิ่งใช้พลังมากเท่าไหร่ ท้องเธอก็ยิ่งร้องโครกครากดังกว่าเสียงคำรามของบอสเสียอีก ผมเหลือบมองเธอเล็กน้อยด้วยหางตา ก่อนจะแย้มยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มแบบฉบับพ่อค้าที่รู้ดีว่าวิกฤตครั้งนี้คือโอกาสทองในการขยายฐานลูกค้า "อาจารย์ครับ ใจเย็นๆ ก่อนสครับ อาหารที่ดีต้องใช้เวลาและความประณีต... และ 'เงากลืนสมุทร' ตัวนี้เนี่ย เนื้อส่วนสันหลังของมันถ้าเอามาแล่บางๆ แล้วจุ่มลงในน้ำซุปเดือดๆ นานสามวินาทีนะ รสชาติจะหวานหยดย้อยจนลืมความกลัวไปเลยล่ะครับ" "วะ... ว่าไงนะ? แกคิดจะกินมันเรอะ!" เซร่าเบิกตากว้าง เธออ้าปากค้างจนแทบจะกลืนแมลงวันเข้าไป มือเรียวบางควชายเสื้อคลุมของผมไว้แน่นราวกับเด็กสาวที่เกาะชายกระโปรงแม่ยามเจอพายุ แต่ผมไม่ปล่อยให้เวลาเสียไปเปล่าประโยชน์ ระบบสร้างสรรค์เมนูอาหารดันเจี้ยนทำงานอย่างเต็มรูปแบบ ข้อมูลทางกายวิภาคของ 'เงากลืนสมุทร' ไหลทะลักเข้ามาในสมองของผมราวกับสารานุกรมเคลื่อนที่ *จุดอ่อนของมันอยู่ที่ต่อมเมือกใต้คาง ซึ่งหลั่งกรดคาร์บอนิกออกมาเพื่อละลายเกราะป้องกัน หากเราใช้น้ำส้มสายชูหมักจากผลไม้ปีศาจตัดความเป็นกรด แล้วราดด้วยซอสพริกเพลิงพิโรธ มันจะดึงรสชาติอูมามิออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด...* "ทุกคน! ตั้งแนวตั้งรับให้มั่น!" ผมประกาศกร้าวผ่านคทาขยายเสียง เสียงก้องกังวานไปทั่วซากปรักหักพังที่มีเหล่าฮันเตอร์รอดชีวิตและมอนสเตอร์ชั้นล่างที่ยอมจำนนด้วยกลิ่นหอมนั่งล้อมวงกันอยู่ "วันนี้เราจะไม่หนี! เราจะจัด 'เทศกาลอาหารท่ามกลางซากปรักหักพัง' ฉลองการเปิดสาขาที่ 37 ของร้านเรากัน!" สิ้นเสียงของผม เหล่าฮันเตอร์ที่เคยหวาดกลัวต่างพากันส่งเสียงเฮลั่น ความตึงเครียดที่ปกคลุมพื้นที่มืดมิดถูกแทนที่ด้วยความฮึกเหิม กลิ่นหอมฉุนของเครื่องเทศย่างไฟลอยตลบอบอวลตัดกับกลิ่นไอความมืดอย่างสิ้นเชิง ทันใดนั้นเอง เงากลืนสมุทรก็พ่นลำแสงสีดำทมิฬพุ่งตรงเข้ามาหาซุ้มอาหารด้วยความเร็วสูง แรงลมมหาศาลแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางทางจนกลายเป็นจุล! "ระวัง!" เซร่ากรีดร้อง พลังเวทสายความมืดระเบิดออกจากร่างเธอเพื่อสร้างกำแพงแก้วทมิฬรับการโจมตี ทว่า แรงปะทะกลับรุนแรงเกินกว่าที่คาดคิด ร่างเพรียวบางของเธอเซถอยหลังมาชนแผ่นอกของผมอย่างจัง กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นดินปืนลอยเข้าจมูก ผมโอบเอวเธอไว้ด้วยมือข้างหนึ่งเพื่อพยุงทรงตัว ขณะที่มืออีกข้างคว้ากระบวยเหล็กซัดออกไปตรงๆ พลังจิตและทักษะ 'ปรุงรสทำลายล้าง' ถูกอัดแน่นเข้าไปในกระบวยเหล็กจนเกิดประกายไฟสีทองสว่างวาบตัดความมืดมิด! *เปรี้ยง!* แรงกระแทกจากการปะทะทำให้คลื่นกระแทกสะท้อนกลับไปซัดเข้าที่ต่อมเมือกใต้คางของบอสอย่างแม่นยำ เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่นดันเจี้ยน ร่างมหึมาของเงากลืนสมุทรชะงักงัน เปิดช่องว่างให้ผมดีดตัวขึ้นกลางอากาศพร้อมกับตะโกนสั่งการ "เซร่า! ปรุงรสขั้นสุดท้าย! ใช้มนตราความมืดบดขยี้เกราะของมันให้แหลก แล้วผมจะเสิร์ฟจานเด็ดให้คุณเดี๋ยวนี้!" อาจารย์สาวกัดริมฝีปาก ลืมความหวาดกลัวไปจนสิ้น ดวงตาสีรัตติกาลลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความอยากอาหารขั้นสุดยอด เธอยกมือขึ้นวาดเป็นวงกลมกลางอากาศ กลุ่มก้อนพลังเวทมหาศาลพุ่งเข้าบดขยี้เกราะของบอสจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตา! กลิ่นหอมหวานของเนื้อย่างระดับตำนานฟุ้งกระจายไปทั่วชั้นดันเจี้ยน ท่ามกลางเศษซากปรักหักพังที่พังทลาย งานเลี้ยงเฉลิมฉลองบนความตายของมอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการ เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย และเสียงกระกระทบกันของจานชามดังประสานกับเสียงหยดน้ำจากเพดานถ้ำ แต่ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศอันครึกครื้นและจานอาหารที่ว่างเปล่าลงทีละใบ รอยยิ้มบนใบหน้าของผมก็ต้องแข็งค้าง เมื่อจู่ๆ หน้าจอระบบสีแดงฉานระดับที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ก็เด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตา พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าสู่พื้นที่ของ 'ผู้ดูแลกฎแห่งดันเจี้ยน' ชั้นที่ 38] [คำเตือนขั้นวิกฤต: บุคคลปริศนาผู้สวมหน้ากากเงินกำลังก้าวเท้าผ่านประตูมิติ และเป้าหมายของเขาไม่ใช่การต่อสู้... แต่เป็น 'สูตรอาหาร' ของคุณ] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: หากสูตรอาหารถูกแย่งชิง สถานะ 'เชฟเลเวล MAX' จะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์ทันที!] ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความอร่อยในดันเจี้ยนด้วยกันเสมอนะครับ