ผู้ช่วยหน้าใหม่ที่น่าปวดหัว

คราบเขม่าสีดำสนิทจากแรงระเบิดของเวทมนตร์บทใหญ่ยังคงลอยเค្វ้งคว้างอยู่ในอากาศ เจือจางด้วยกลิ่นอายความชื้นและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ของมอนสเตอร์ระดับบอสที่เพิ่งถูกจัดการไปหมาดๆ เรย์ใช้ปลายมีดทำครัวเล่มโปรดปาดคราบไขมันสีม่วงเข้มออกจากคมมีดอย่างใจเย็น สายตาสีดำสนิทกวาดมองหน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงนับสิบหน้าที่เด้งขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้ความปรานี ตัวอักษรสีแดงฉานกะพริบเตือนถี่ระรída [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด: พื้นที่ชั้น 7 ล่มสลายเข้าสู่ 'เขตแดนลับแล' – ไม่สามารถใช้ประตูวาร์ปกลับได้!] [ภารกิจพิเศษปรากฏ: 'งานเลี้ยงต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ' – จงรอดชีวิตและเสิร์ฟอาหารให้ครบ 10 จานท่ามกลางฝูงบอสระดับตำนาน!] [คำเตือนสุดท้าย: มีบางสิ่งกำลังจ้องมองพวกคุณจากความมืด... สิ่งที่ไม่อาจประเมินด้วยระบบได้] "ให้ตายสิ... ระบบนี่ช่างขยันหาเรื่องให้พ่อค้าตาดำๆ ทำงานล่วงเวลาเสียจริงนะครับ" เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางถอนหายใจยาวเหยียด ไอความร้อนจากเตาปฏิกรณ์เวทมนตร์พกพาที่เขากางไว้ช่วยบรรเทาความหนาบเหน็บของเขตแดนรอบตัวได้บ้าง แต่มันก็เทียบไม่ได้เลยกับความกดดันมหาศาลจากบรรยากาศรอบด้าน เซร่า อาจารย์สาวสายดาร์กผู้มีเรือนผมสีเงินยาวสลวย บัดนี้ชุดคลุมตัวเก่งของเธอกลับเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นผงและรอยไหม้ เธอยันกายพิงผนังถ้ำหินย้อยด้วยอาการหอบหายใจถี่กระชั้น ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นจนซีดเซียว ความหิวโหยระดับวิกฤตจากคำสาปประจำตัวกำลังกัดกินเรี่ยวแรงของเธอทีละน้อย ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองมาที่เรย์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งหงุดหงิด อับจนหนทาง และคาดหวัง "เรย์... ถ้าข้าสลบไปในดงบอสพวกนี้ เจ้าจะแล่เนื้อข้าทำสเต็กด้วยไหม?" เสียงแหบพร่าเอ่ยแซะขึ้นมาเพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียด "ถ้าเป็นยามปกติผมอาจจะคิดทบทวนดูสักสามวินาทีนะครับอาจารย์ แต่ตอนนี้เกรงว่าเนื้อระดับอาจารย์จะเหนียวเกินกว่าจะเคี้ยวไหว แถมต้นทุนค่ารักษาพยาบาลถ้าอาจารย์ตายไป น่าจะแพงกว่ากำไรจากการขายอาหารทั้งเดือนเสียอีกครับ" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงมุกตลกหน้าตาย พลางหยิบวัตถุดิบชิ้นสุดท้ายออกจากแหวนมิติ ข้าวสารเวทมนตร์จากดินแดนทางเหนือที่ถูกเก็บรักษาไว้ในภาชนะสุญญากาศอย่างดี สถานการณ์ตรงหน้าไม่อำนวยให้พวกเขานั่งพักผ่อน ความจริงที่ว่าประตูวาร์ปถูกปิดตายหมายความว่าทางออกเดียวคือต้องเคลียร์เงื่อนไขของระบบให้สำเร็จ—เสิร์ฟอาหาร 10 จานให้แก่ 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิดเบื้องหน้า ทว่า ในวินาทีที่เรย์กำลังจะจุดไฟตั้งกระทะเหล็กหล่อ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับภูเขากำลังเคลื่อนที่ก็ดังขึ้นสะเทือนเลื่อนลั่น แรงสั่นสะเทือนทำให้หินงอกหินย้อยบนเพดานร่วงกราวลงมา กลิ่นอายความกดดันระดับที่ทำให้ลมหายใจสะดุดแผ่ซ่านเข้ามาในรัศมีสิบเมตร เงาสะท้อนจากคบเพลิงเวทมนตร์เผยให้เห็นร่างมโหฬารของสิ่งมีชีวิตที่ก้าวออกมาจากความมืด มันคือ 'โกเลมบูรพานที' อสูรกายหินผาโบราณที่มีดวงตาสะท้อนแสงสีฟ้าคราม และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... บนไหล่ที่กว้างใหญ่ราวนักรบยักษ์ของมัน มีร่างของใครบางคนกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ "โอ๊ะโอ... ดูเหมือนว่ากลิ่นหอมของข้าวผัดไข่สูตรลับของพ่อค้าเรย์ จะลอยไปไกลจนถึงรังของพวกเราเลยสินะคะเนี่ย!" เสียงใสแจ๋วราดด้วยความสดใสเกินกว่าจะเข้ากับบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้น เรย์ชะงักมือที่กำลังถือตะหลิว ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวดระวัง เซร่าเองก็ผุดลุกขึ้นตั้งท่าเตรียมร่ายเวทมนตร์ แม้เรี่ยวแรงจะเหลือน้อยเต็มที ร่างที่อยู่บนไหล่โกเลมกระโดดลงมาอย่างแผ่วเบาราวกับขนนก เธอสวมชุดเมดสีดำสลับขาวที่ตัดเย็บอย่างประณีต แต่สัดส่วนและดีไซน์กลับดูแปลกประหลาดราวกับชุดของนักผจญภัยสายต่อสู้มากกว่าแม่บ้าน เรือนผมสีทองอร่ามมัดรวบเป็นหางม้าแกว่งไกวไปตามจังหวะการเดิน ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับราวกับเด็กสาวที่เพิ่งค้นพบของเล่นชิ้นใหม่ "สวัสดีค่ะท่านพ่อค้า! ดิฉัน 'ลูน่า' ผู้ช่วยระดับพรีเมียมที่ระบบจัดสรรมาให้... เอ๊ะ หรือจะเรียกว่าผู้สมัครงานดีล่ะคะ?" เด็กสาวกะพริบตาปริบๆ รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าไร้เดียงสา ท่ามกลางดงบอสระดับตำนานที่ยืนคำรามคำรามอยู่รอบตัวราวกับลูกแมวเชื่อฟังคำสั่งของเธอ เรย์นิ่งเงียบไปชั่วขณะ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ระบบไม่เคยส่งอะไรมาแบบไม่มีเหตุผล การปรากฏตัวของลูน่าท่ามกลางเขตแดนลับแลที่ถูกล็อกตายตัว ย่อมมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ "ผู้ช่วยเหรอครับ?" เรย์เอ่ยทวนคำ น้ำเสียงสุภาพแต่แฝงความสงสัย "ผมไม่ได้เปิดรับสมัครงานผ่านประกาศของสถาบันฮันเตอร์ และที่สำคัญ ร้านของผมไม่ได้ต้อนรับคนที่จะมาสร้างภาระเพิ่มให้ผมหรอกนะครับ" ลูน่าทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย ริมฝีปากอวบอิ่มยื่นออกมาราวกับเด็กเอาแต่ใจ ก่อนจะก้าวฉับๆ เข้ามาใกล้เตาทำอาหารของเรย์โดยไม่เกรงกลัวรัศมีเวทมนตร์ป้องกันที่เขากางไว้เลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวเล็กชี้ไปยังกระทะที่ยังมีควันฉุย "โถ่ ท่านพ่อค้าใจร้ายจังค่ะ ดิฉันไม่ได้มาเป็นภาระเสียหน่อย แต่ดิฉันมาเพื่อช่วย 'ชิม' และ 'ตรวจสอบคุณภาพ' ต่างหากล่ะคะ! อีกอย่าง..." ลูน่าโน้มตัวเข้ามาใกล้เรย์ กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ทำเอาเซร่าต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ "...ถ้าไม่มีฉัน อาหาร 10 จานของท่าน ก็ไม่มีวันเสิร์ฟให้ครบตามเงื่อนไขของเขตแดนนี้ได้หรอกนะคะ เพราะแขกเหรื่อทั้งหมด... อยู่ในการควบคุมของฉันเองค่ะ" สิ้นคำพูดของเด็กสาว ดวงตากลมโตสีฟ้าครามก็เปล่งประกายแสงสีทองวูบหนึ่ง แรงกดดันจากมอนสเตอร์รอบตัวพลพลันสงบลงอย่างน่าประหลาด ราวกับพวกมันยอมจำนนต่ออำนาจบางอย่างที่เหนือกว่า เรย์หรี่ตามองเด็กสาวตรงหน้า รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปากอย่างมีความหมาย แม้จะเป็นสถานการณ์ที่น่าปวดหัวและเต็มไปด้วยตัวแปรที่คาดเดาไม่ได้ แต่สำหรับเชฟและพ่อค้าผู้ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน การมี 'ตัวป่วน' ที่กุมกุญแจสำคัญเข้ามาในร้าน... อาจจะไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไป [แจ้งเตือนระบบ: ผู้เล่นเรย์ได้รับการร้องขอจาก 'ลูน่า' (สถานะ: ผู้ช่วยหน้าใหม่ / ??)] [เงื่อนไขพิเศษเปิดใช้งาน: ยอมรับการร่วมมือเพื่อผ่านภารกิจ 'งานเลี้ยงต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ'] เซร่าก้าวเข้ามาขวางระหว่างเรย์กับเด็กสาวผมทอง แว่นตาเวทมนตร์สะท้อนแสงวาวโรจน์ "เรย์ อย่าไปเชื่อใจยัยเด็กนี่ ประวัติพลังงานของเธอ... มันไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา!" "ผมทราบดีครับอาจารย์..." เรย์ตอบรับด้วยรอยยิ้มสุภาพ ก่อนจะหันไปหยิบชามกระเบื้องเคลือบใบใหม่ออกมา วางลงบนเคาน์เตอร์ไม้พับได้ พร้อมกับตักข้าวผัดไข่ร้อนๆ ที่เพิ่งปรุงเสร็จส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วยวนใจลงไปในชาม "ในเมื่อมาสมัครเป็นผู้ช่วย... งั้นมาเริ่มงานแรกกันเลยดีกว่าครับ คุณลูน่า ช่วยพิสูจน์ให้ผมเห็นหน่อยสิครับว่า ฝีมือการชิมของคุณสมกับตำแหน่งที่คุยไว้หรือเปล่า?" เรย์ยื่นชามข้าวผัดให้เด็กสาวตรงหน้า ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดลงชั่วขณะ ราวกับกาลเวลาถูกหยุดไว้เพื่อรอฟังคำตัดสินจากปากของผู้มาเยือนปริศนา ลูน่ารับชามกระเบื้องมาถือไว้ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น เธอยกช้อนขึ้นตักข้าวผัดคำโตเข้าปาก รอยยิ้มกว้างพิมพ์ใจปรากฏขึ้นทันทีที่รสสัมผัสแรกแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก "อื้อหือ...! ฝีมือแบบนี้... สมกับที่เป็นเชฟเลเวล MAX จริงๆ ด้วยค่ะ!" ลูน่าอุทานออกมาด้วยความทึ่ง ก่อนจะหันไปสบตากับเรย์ด้วยรอยยิ้มเจ้าเลفتที่ซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ "แต่ว่านะท่านพ่อค้า... อาหารจานแรกผ่านน่ะผ่านแน่ แต่จานที่สิบที่จะมาถึงในอีกสามวินาทีข้างหน้านี้... รับรองว่าท่านจะต้องปวดหัวยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!" ทันทีที่สิ้นเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กสาว พื้นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ประตูมิติสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศแหวกร่างออก เผยให้เห็นเงามืดขนาดมหึมาที่แผ่ไอความมืดทมิฬปกคลุมไปทั่วทั้งชั้นดันเจี้ยน—สิ่งที่ไม่เคยถูกบันทึกไว้ในตำราเล่มไหนกำลังก้าวเท้าออกมา! (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนพ่อค้าอาหารคนนี้เสมอนะครับ