บทที่ 36

“ถ้าคุณคิดจะจบเรื่องนี้ด้วยการฆ่าตัวตายแบบนางเอกละครน้ำเน่า ฉันแนะนำให้คุณไปเปิดรูมม่านรูดข้างทางแทนที่จะเป็นที่นี่นะคะ ริน” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งมีดโกนของมินตรากรีดผ่านความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟนีออนสีม่วงอมฟ้าจากป้ายโฆษณาด้านนอกอาคารสาดส่องเข้ามาเป็นระยะ สะท้อนให้เห็นรอยเลือดจางๆ บนแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวของริน เธอไม่ได้ตอบโต้ทันที มือเรียวสวยที่เพิ่งทำแผลเสร็จสั่นระริกเพียงชั่วครู่ ก่อนจะกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ รินเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววเยือกเย็นบัดนี้สั่นไหวด้วยความเคียดแค้นที่พยายามกดทับไว้ “คุณไม่รู้อะไรเลย มินตรา... เรื่องของน้องสาวฉัน มันไม่ใช่เรื่องในละคร แต่มันคือชีวิตที่ถูกพวกคุณบดขยี้!” มินตราละสายตาจากแก้วไวน์ในมือ เธอก้าวเข้ามาประชิดตัวริน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลไปด้วยความหอมหวานเย้ายวนกลับทำให้อากาศในห้องดูเบาบางลงจนน่าอึดอัด ปลายนิ้วเรียวของหญิงสาวผู้สูงศักดิ์เชยคางคนตรงหน้าขึ้นให้สบตากับเธอ “การที่คุณเปิดปากพูดถึงอดีตที่ฝังกลบไปแล้ว เท่ากับคุณกำลังขุดหลุมศพให้ตัวเองนะคะ” มินตรากระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความเวทนาที่ฟังดูน่าสะอิดสะเอียน “คุณคิดว่าคุณฉลาดกว่าคนอื่นเพียงเพราะคุณสืบเก่งงั้นหรือ? ที่นี่คือ ‘กับดัก’ และคุณก็เดินเข้ามาในกรงด้วยความเต็มใจตั้งแต่วินาทีที่เริ่มสงสัยในตัวฉันแล้ว” รินแค่นยิ้มออกมา ทั้งที่น้ำตากำลังคลอเบ้า “ใช่ ฉันยอมเดินเข้ามา... เพราะที่นี่มีคำตอบที่ฉันตามหา ความลับที่คุณพยายามซ่อนไว้ภายใต้แสงสีลวงตาพวกนี้ ข้อมูลในไดรฟ์นั่น... มันไม่ใช่แค่รายชื่อลูกค้า แต่มันคือรายชื่อของ ‘เครื่องสังเวย’ ที่คุณส่งไปให้พวกคนใหญ่คนโตพวกนั้น!” มือของรินล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบแฟลชไดรฟ์สีเงินวาวขึ้นมา มินตรามองเห็นมันแล้วดวงตาคู่สวยก็วาวโรจน์ขึ้นทันที บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา ความเงียบที่กดดันทำให้เสียงเครื่องปรับอากาศดูดังจนน่ารำคาญ “วางมันลงซะริน” มินตราเปลี่ยนโทนเสียงเป็นคำสั่งที่เด็ดขาด “ถ้าคุณเปิดมันออกมา ตอนจบของค่ำคืนนี้จะไม่ใช่แค่การเจ็บตัว แต่จะเป็นการสูญเสียทุกอย่างที่คุณพยายามปกป้องมาตลอดชีวิต” “คุณขู่ฉัน?” รินหัวเราะในลำคอ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นเริง “ฉันไม่มีอะไรให้เสียอีกแล้วตั้งแต่วันที่น้องฉันตาย ความยุติธรรมที่ฉันเคยเชื่อมั่นมันไม่มีจริงในเมืองที่เน่าเฟะแบบนี้ แต่ถ้าฉันต้องแลกด้วยการเปิดโปงพวกคุณทุกคน... ฉันก็พร้อมจะทำ!” รินสะบัดตัวออกห่างแล้วก้าวถอยหลังไปจนชนกับโต๊ะทำงาน มือของเธอเอื้อมไปคว้าโน้ตบุ๊กที่เปิดทิ้งไว้ แต่ก่อนที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสปุ่มเอนเทอร์เพื่อส่งไฟล์หลักฐาน มินตราก็พุ่งเข้าใส่รินราวกับสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องอาณาเขต ทั้งสองยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งแจกันราคาแพงบนโต๊ะตกลงมาแตกกระจายเสียงดังสนั่น เศษกระเบื้องเคลือบกรีดผ่านผิวเนื้อของรินจนเลือดซึมออกมา แต่นั่นเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดในใจที่เธอได้รับเมื่อมินตรากระชากคอเสื้อเธอแล้วกระซิบด้วยเสียงที่สั่นเครืออย่างน่าประหลาด “อย่าโง่ไปหน่อยเลย! คนที่ฆ่าน้องสาวคุณน่ะ... ไม่ใช่ฉัน... แต่เป็นคนที่คุณไว้ใจที่สุดต่างหาก!” รินชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง “คุณหมายความว่ายังไง...” “เปิดดูสิ... เปิดมันดูว่าไอดีของผู้เข้าใช้งานล่าสุดในไฟล์นั้น คือรหัสลับของใคร” มินตราผละออกห่าง ใบหน้าของเธอตอนนี้ดูโดดเดี่ยวและเปราะบางอย่างที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน รินมองแฟลชไดรฟ์ในมือสลับกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดค้างอยู่ ลมหายใจของเธอติดขัดเหมือนคนจมน้ำ เธอเริ่มพิมพ์รหัสเข้าสู่ระบบด้วยนิ้วที่สั่นเทา ข้อมูลไฟล์เอกสารนับร้อยพุ่งขึ้นมาบนหน้าจอราวกับสายน้ำที่ไร้การควบคุม ชื่อรหัสผ่านที่เป็นตัวเลขชุดหนึ่งทำให้หัวใจของเธอร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม รหัสที่น้องสาวเธอเคยใช้... รหัสที่เธอเป็นคนตั้งให้ด้วยตัวเอง... และชื่อผู้ใช้งานล่าสุดที่ล็อกอินเข้าสู่ระบบเมื่อสิบนาทีก่อน... คือชื่อของ ‘สารวัตรวิทย์’ คู่หูที่เธอนับถือเหมือนพี่ชายแท้ๆ ขณะที่ความจริงเริ่มกระจ่างชัด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องทำงาน ประตูห้องถูกถีบออกอย่างแรงจนบานพับแทบหัก ร่างในเครื่องแบบตำรวจครึ่งโหลกรูกันเข้ามา พร้อมกับกระบอกปืนที่เล็งตรงมาที่ริน ชายวัยกลางคนในชุดนอกเครื่องแบบก้าวออกมาข้างหน้า เขาคือคนเดียวกับที่สอนให้เธอถือปืนและเป็นคนเดียวที่ปลอบเธอในวันที่เธอสูญเสียน้องสาวไป สารวัตรวิทย์ยิ้มให้ริน... ยิ้มที่ดูเยือกเย็นและเหี้ยมเกรียมเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการถึง “ริน... วางอาวุธซะ แล้วส่งของในมือให้ฉันเดี๋ยวนี้” เขากล่าวพลางยกปืนขึ้นเล็งที่ขมับของเธอ “อย่าให้ฉันต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำเลยนะเด็กน้อย” รินหันไปมองมินตราที่ยืนกอดอกอยู่ข้างหลังด้วยแววตานิ่งสนิท ก่อนจะหันกลับมามองสารวัตรวิทย์ด้วยความรู้สึกที่พังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี เธอรู้แล้วว่าทำไมมินตราถึงบอกว่านี่คือกับดัก... เพราะกับดักที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ในห้องนี้ แต่มันคือชีวิตที่เธอเชื่อมาตลอดว่าคือความถูกต้อง ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันโหดร้ายของความรักและความลับบทนี้ไปพร้อมกับโรสแมรี่พิษนะคะ