บทที่ 37

กลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ คละเคล้าไปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์ของมินตรา รินยืนนิ่งงัน ร่างกายของเธอคล้ายถูกแช่แข็งด้วยความจริงที่เพิ่งกระแทกเข้ากลางใจ สารวัตรวิทย์ที่เธอเคยเคารพดั่งบิดาผู้พิทักษ์ความยุติธรรม บัดนี้กลับยืนยิ้มเยาะอยู่เบื้องหน้า บนมือของเขาไม่ได้ถือตราตำรวจ แต่กลับถือแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิท ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอเห็นในฝันร้ายมาตลอดหลายปี "ความยุติธรรมเหรอ ริน?" เสียงของสารวัตรวิทย์แหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกสั่นสะท้าน "โลกนี้ไม่มีสิ่งที่ว่าหรอก มีแต่คนกำชัยกับคนที่พ่ายแพ้... และเธอก็เลือกข้างผิดตั้งแต่ก้าวเข้ามาที่นี่แล้ว" รินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานในอก เธอหันไปมองมินตราที่ยังคงยืนกอดอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตาคู่นั้นกลับมีความอ่อนไหวบางอย่างซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา มันไม่ใช่ความสะใจ แต่มันคือความเวทนา "มินตรา..." รินเค้นเสียงผ่านลำคอ "เธอรู้เรื่องนี้มาตลอดใช่ไหม เรื่องที่สารวัตรวิทย์เป็นคนบงการเหตุการณ์ในคืนนั้น" มินตราก้าวเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมเย็นเยือกจากกายเธอ ร่างสูงโปร่งโน้มใบหน้าลงมาข้างหูริน ลมหายใจอุ่นจัดทำเอารินต้องกลั้นใจ "ฉันไม่ได้แค่รู้ ริน... ฉันคือคนที่ช่วยปกปิดความสกปรกนี้ให้เขา เพื่อแลกกับอิสรภาพของฉันเอง" คำสารภาพนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของริน เธอถอยกรูดไปด้านหลังจนแผ่นหลังปะทะกับโต๊ะหินอ่อนในปาร์ตี้รูม แสงนีออนสีชมพูสลับน้ำเงินที่สาดส่องลงมาบนใบหน้าของมินตราดูบิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัว เธอเพิ่งเข้าใจในวินาทีนี้เอง ว่าทำไมมินตราถึงพยายามผลักไสเธอให้หนีไปจากวงจรนี้ตลอดเวลา เพราะความจริงมันไม่ได้มีแค่สีขาวกับสีดำ แต่มันคือสีแดงฉานของเลือดที่หล่อเลี้ยงตระกูลของผู้มีอำนาจ "สารวัตร... คุณบอกว่าจะช่วยน้องสาวฉัน" รินหันกลับไปถามชายสูงวัยด้วยเสียงสั่นเครือ "คุณหลอกใช้ความแค้นของฉันมาตลอดเพื่อกำจัดศัตรูทางธุรกิจของตระกูลมินตรา งั้นเหรอ?" สารวัตรวิทย์หัวเราะเบาๆ เขาโยนแฟ้มลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวหินดังสนั่น "น้องสาวเธอตายไปตั้งแต่วันนั้นแล้วริน คนที่เธอกำลังตามหาคือ 'ผลงาน' ของฉันที่สมบูรณ์แบบที่สุดต่างหาก ถ้าเธออยากรู้ความจริงนักล่ะก็ ลองเปิดแฟ้มนั้นดูสิ... แล้วเธอจะรู้ว่าความดีงามที่เธอเชิดชูมาตลอดทั้งชีวิต มันก็แค่กรงขังที่คนอย่างพวกฉันสร้างขึ้นเพื่อขังพวกเธอไว้" รินมองแฟ้มตรงหน้าด้วยมือที่สั่นเทา เธอรู้ดีว่าหากเปิดมันออก โลกที่เธอรู้จักจะพังทลายลงอย่างถาวร แต่ถ้าเธอไม่ทำ เธอจะไม่มีวันได้รับคำตอบว่าน้องสาวของเธอหายไปไหน หรือทำไมมินตราถึงมีอำนาจล้นฟ้าในเงามืดแห่งนีออนนี้ ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสกับปกแฟ้ม มินตรากลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน "อย่าเปิดมันริน... ถ้าเธอเปิดมันแล้ว เราจะไม่มีทางหันหลังกลับไปหาคำว่า 'เรา' ได้อีกเลย" "เธอเองก็กลัวสินะ" รินแค่นยิ้มทั้งน้ำตา "กลัวว่าถ้าฉันรู้ความจริง ฉันจะกลายเป็นศัตรูคนเดียวที่เธอรับมือไม่ได้" มินตราไม่ตอบ แต่สายตาที่จ้องมองมานั้นกลับรุ่มร้อนดั่งไฟสุม เธอปล่อยมือจากข้อมือรินแล้วเปลี่ยนเป็นจับใบหน้าของรินไว้แน่น ประทับจุมพิตลงบนริมฝีปากของรินอย่างรวดเร็วและรุนแรง มันไม่ใช่จุมพิตแห่งความรัก แต่มันคือการอำลา... หรืออาจจะเป็นการขโมยลมหายใจสุดท้ายก่อนที่พายุจะโหมกระหน่ำ ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจมดิ่งอยู่ในความขัดแย้งนั้น เสียงปืนดังสนั่นขึ้นจากมุมมืดของปาร์ตี้รูม! ไม่ใช่เสียงจากปืนของสารวัตรวิทย์ และไม่ใช่เสียงจากอาวุธที่รินพกติดตัว ไฟในห้องดับพรึ่บลงเหลือเพียงแสงสีแดงวูบวาบจากหลอดนีออนที่แตกละเอียด ร่างของสารวัตรวิทย์ทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดสีสดไหลนองเปรอะเปื้อนพรมหรูหรา ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าขนลุก เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นเดินเข้ามาหาพวกเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ร่างเงาในชุดสูทสีขาวสะอาดตาค่อยๆ ก้าวพ้นเงามืดออกมา รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้านั้นทำให้รินรู้สึกเย็นสันหลังวาบ เพราะใบหน้าที่เธอเห็นอยู่นั้น... มันคือใบหน้าเดียวกับน้องสาวที่เธอตามหามาตลอดสามปี! "ริน... พี่ขา" เสียงหวานใสที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่ตลบอบอวล "ขอบคุณที่ตามหาหนูจนเจอ ถึงเวลาที่เราต้องเริ่มการแสดงชุดสุดท้ายสักทีนะคะ" โรสแมรี่พิษหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงกลั้นหายใจไปกับความลับที่เพิ่งเปิดเผยนี้นะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ค่ะ