บทที่ 38

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องใต้ดินผสมปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยรุนแรงจนบาดจมูก รินแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ภาพตรงหน้าพร่าเลือนราวกับความฝันอันบิดเบี้ยว ร่างเงาในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่ก้าวพ้นเงามืดออกมา... ใบหน้านั้น ช่างพิมพ์เดียวกันกับ "รัน" น้องสาวฝาแฝดผู้หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อนอย่างไร้ร่องรอย ทุกสัดส่วน ทุกรอยยิ้ม และแม้กระทั่งไฝเม็ดเล็กใต้หางตาข้างขวา มันคือรัน... หรือไม่ก็ปีศาจที่สวมรอยเป็นเธอกันแน่? ลมหายใจของรินติดขัดอยู่ที่ลำคอ หัวใจเต้นกระหน่ำรัวราخواกลองศึก มือที่กำด้ามปืนพกในกระเป๋าเสื้อโค้ตชื้นเหงือก ปลายนิ้วชาดิกจนแทบไร้ความรู้สึก นี่คือความจริงที่เธอตามหามาตลอดสามปี... หรือนี่คือกับดักมรณะชิ้นใหม่ที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายสติสัมปชัญญะของเธอให้ย่อยยับ? "ไม่พบกันนานเลยนะคะ... พี่ริน" เสียงหวานใสที่เคยขับกล่อมเธอยามค่ำคืนในอดีต เอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเยียบเย็นจนน่าขนลุก ร่างในชุดสูทสีขาวย่างกรายเข้ามาใกล้ทีละก้าว แสงนีออนสีแดงสลัวจากป้ายไฟด้านนอกที่สาดส่องผ่านช่องกระจกฝ้า ยิ่งขับให้ใบหน้านั้นดูราวกับตุ๊กตาพอร์ซเลนที่พร้อมจะแตกร้าวได้ทุกเมื่อ "แก... เป็นใครกันแน่" รินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่สวยฉายแวววุ้งวิบและเจ็บปวด เธอพยายามประคับประคองสติที่กำลังกระจัดกระจายให้กลับเข้ารูปเข้ารอย "รันตายไปแล้ว... สามปีก่อน ในคืนที่ไฟไหม้ตึกนั้น... ฉันเห็นกับตา!" รอยยิ้มมุมปากของหญิงสาวตรงหน้ายกขึ้นเล็กน้อย มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้รินรู้สึกเหมือนถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงลงกลางใจ "ความตายที่พี่เห็น... เป็นแค่สิ่งที่พวกเขาอยากให้พี่เห็นต่างหากล่ะคะ" รัน หรือใครก็ตามที่สวมรอยเป็นเธอ เอียงคอมองด้วยท่าทางที่คุ้นเคยจนน่าใจหาย "ความจริงมันโหดร้ายกว่านั้นเยอะ พี่ริน... และพี่ก็กำลังเดินเข้าไปในปากเหยือกของมันด้วยความเต็มใจเสียด้วยซ้ำ" ฉับพลันนั้น แสงไฟนีออนในห้องใต้ดินก็กะพริบไหวและดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ชั่วพริบตาเดียว เสียงฝีเท้าเบาหวิวก็เคลื่อนมาประชิดตัว รินสัมผัสได้ถึงไอLอุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายที่แนบชิด กลิ่นกายหอมหวานที่เธอคุ้นเคยตั้งแต่เด็กโชว์เข้าจมูก พร้อมกับกระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหู "ระวังตัวไว้นะคะ... คนที่พี่คิดว่าไว้ใจที่สุด อาจจะกำลังถือมีดรอแทงข้างหลังพี่อยู่ตอนนี้ก็ได้" ก่อนที่รินจะทันได้คว้าตัวหรือเหนี่ยวไกใส่เงาร่างนั้น ประตูเหล็กบานหนาด้านหลังก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง แสงสว่างจ้าบาดตาจากโถงทางเดินสาดส่องเข้ามา พร้อมกับร่างระหงของ "มินตรา" ที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเร่งรีบ ดวงตาคู่คมกวาดตามองความว่างเปล่าเบื้องหน้าด้วยความตื่นตระหนก "ริน! คุณเป็นอะไรหรือเปล่า เสียงปืน... หรือเสียงอะไรเมื่อกี้?" มินตราเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอยังคงความราบเรียบสง่างามตามแบบฉบับทายาทตระกูลดัง แต่เม็ดเหงื่อผุดพรายที่ขมับและดวงตาที่ไหววับชั่วขณะนั้น ไม่รอดพ้นจากสายตาอันแหลมคมของรินไปได้ รินหันขวับกลับมามองมินตรา หัวใจที่เต้นระรัวเริ่มเปลี่ยนทิศทางจากความตกใจกลายเป็นความหวาดระแวงขั้นสุด คำเตือนของร่างเงาเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *'คนที่พี่คิดว่าไว้ใจที่สุด...'* "คุณมาทำอะไรที่นี่ มินตรา?" รินเอ่ยถาม น้ำเสียงเย็นเยียบและห่างเหินกว่าทุกครั้ง ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของหญิงสาวตรงหน้า ราวกับต้องการค้นหาความลับดำมืดที่ซุกซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มอันเพอร์เฟกต์นั้น มินตรานิ่งงันไปชั่วขณะ ริมฝีปากสีแดงระเรื่อเผยอขึ้นเล็กน้อยคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วเธอก็เม้มมันเข้าหากันแน่น ดวงตาคู่สวยหลบสายตาไปทางอื่นเสี้ยววินาทีหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสบตาด้วยความมั่นใจตามเดิม "ฉันได้ยินเสียงผิดปกติ เลยเป็นห่วง... คุณก็รู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ปลอดภัยนักหรอกนะคะ ริน" มินตราก้าวเข้าไปใกล้ หวังจะเอื้อมมือมาแตะแขนเพื่อปลอบประโลม แต่มันกลับถูกรินปัดออกอย่างไร้เยื่อใย รินถอยหลัง1ก้าว สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจร่องรอยบนพื้นห้อง ไม่มีรอยเท้าอื่น นอกจากรอยรองเท้าส้นสูงของเธอและมินตรา... ไม่มีร่องรอยของคนในชุดสูทสีขาวราวกับว่าการปรากฏตัวของรันเมื่อครู่เป็นเพียงภาพหลอนที่สร้างขึ้นจากความรู้สึกผิดในใจของเธอเอง หรือไม่... ก็มีทางลับอื่นที่ซ่อนอยู่ "คุณโกหกอะไรฉันอีก มินตรา?" รินเค้นเสียงถาม บรรยากาศรอบตัวอึมครึมและกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "คนที่อยู่ในห้องนี้ก่อนที่คุณจะเข้ามา... เธอไปไหน!" มินตราถอนหายใจเบาๆ สีหน้าของเธอฉายแววเหนื่อยล้าและเจ็บปวดอย่างลึกซึ้งที่ยากจะเสแสร้ง "คุณกำลังสติแตก ริน... คุณเห็นภาพหลอนอีกแล้วใช่ไหม ตั้งแต่คืนนั้น คุณไม่เคยหลุดพ้นจากอดีตเลยสักครั้ง" คำพูดนั้นแทงใจดำรินเข้าอย่างจัง มือที่ถือปืนสั่นเทาเล็กน้อย ความสงสัยเริ่มกัดกินสมอง เธอกำลังถูกปั่นหัวด้วยเกมจิตวิทยาของใครบางคน หรือมินตรากำลังร่วมมือกับใครเพื่อเล่นตลกกับความเจ็บปวดของเธอ? ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ปะทะคารมกันไปมากกว่านี้ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก พร้อมกับเสียงประกาศจากระบบอัตโนมัติที่ดังขึ้นแทรกแซง *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการบุกรุกโซนลับระดับสูงสุด ปิดระบบความปลอดภัยทั้งหมดในอีก 3 นาที]* มินตราหน้าถอดสีทันที เธียรคว้าข้อมือของรินไว้แน่นด้วยเรี่ยวแรงที่ไม่น่าเชื่อ "แย่แล้ว... มันไม่ได้มาคนเดียว ริน! ถ้าเรายังอยู่ที่นี่ เราจะตายกันหมดทั้งคู่!" รินสะบัดข้อมือออก แต่สายตาเธอกลับเหลือบไปเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ถูกเปิดทิ้งไว้ตรงมุมห้อง ภาพจากกล้องวงจรปิดตัวสุดท้ายที่ยังทำงานอยู่ เผยให้เห็นภาพร่างในชุดสูทสีขาวกำลังยืนอยู่หน้าลิฟต์ชั้นบนสุด พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ส่งตรงมายังเลนส์กล้อง... และข้างกายของเารัน มีร่างของบุคคลอีกคนหนึ่งที่ถูกมัดและปิดปากไว้... บุคคลที่รินรู้จักดีเสียยิ่งกว่าใคร นั่นคือตัวเธอเองในวัยเด็ก... ไม่สิ นั่นคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่พิสูจน์ว่า เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับปมปริศนาอันมืดมิดนี้นะคะ