บทที่ 35

"โกหก... ไม่จริงใช่ไหมมินตรา? ภาพพวกนี้มันตัดต่อชัดๆ!" รินตะโกนก้อง เสียงของเธอสั่นพร่าขณะก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับผนังเย็นเฉียบ จอภาพขนาดยักษ์ตรงหน้ายังคงฉายภาพเหตุการณ์คืนนั้นซ้ำไปซ้ำมา—ภาพหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวเปื้อนเลือดที่ดูคุ้นตาคนในกระจกเงา คนที่ยืนนิ่งงันอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของความสัมพันธ์และการสูญเสีย ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือตัวเธอเองในวัยเด็ก มินตราไม่ได้ตอบโต้ในทันที หญิงสาวเจ้าของปาร์ตี้รูมก้าวเดินช้าๆ เข้ามาหา มือเรียวยาวภายใต้ถุงมือลูกไม้สีดำยกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากของรินเบาๆ แววตาของมินตราไม่ได้มีความสะใจแฝงอยู่ มีเพียงความเศร้าสร้อยที่ลึกซึ้งราวกับมหาสมุทรที่ไม่มีวันแห้งเหือด "ถ้ามันเป็นเรื่องโกหก รินจะสั่นไปทำไมคะ?" เสียงของมินตรากระซิบแผ่วข้างหู นุ่มนวลทว่าบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นที่เพิ่งตกสะเก็ด "รินไม่ได้ลืมเพราะอุบัติเหตุหรอกค่ะ รินลืม... เพราะสมองของรินมันทนรับความจริงที่ว่า 'มือคู่นี้' ไม่ได้เป็นมือของผู้ช่วยเหลือ แต่เป็นมือของผู้ลงมือในตอนจบไม่ได้ต่างหาก" รินปัดมือนั้นออกอย่างแรง ลมหายใจของเธอหอบถี่ ความทรงจำที่เคยเป็นหมอกควันเริ่มก่อตัวเป็นภาพที่ชัดเจนขึ้น กลิ่นคาวเลือด กลิ่นน้ำหอมราคาแพง และเสียงกรีดร้องที่เธอเคยคิดว่าเป็นของคนอื่น กลับกลายเป็นเสียงที่ดังออกมาจากลำคอของเธอเองในความทรงจำส่วนที่ถูกปิดตาย "ฉันไม่ใช่ฆาตกร" รินเค้นเสียงผ่านไรฟัน แม้ภายในใจจะเริ่มพังทลาย "ความจริงมักจะโหดร้ายเสมอ แต่มันก็ยุติธรรมที่สุด" มินตราเดินไปที่โต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ หยิบแก้วคริสตัลที่มีของเหลวสีอำพันอยู่ข้างในขึ้นมาจิบ "รินมองสลับระหว่างพี่สาวกับมินตราดูสิคะ คิดว่าใครกันแน่ที่อยู่เคียงข้างรินในคืนนั้นจริงๆ? ใครกันแน่ที่ช่วย 'จัดฉาก' เพื่อให้รินยังคงเป็นนักสืบที่แสนสะอาดบริสุทธิ์ในสายตาคนทั้งโลก?" รินหันไปมองพี่สาวที่ยืนนิ่งดุจรูปปั้นอยู่มุมห้อง ดวงตาของหญิงสาวผู้เป็นสายเลือดเดียวกันสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอไม่ได้ปฏิเสธ เธอไม่ได้แก้ต่าง แต่เธอกลับเบือนหน้าหนีราวกับคนที่มีความผิดติดตัวไม่ต่างกัน ความเงียบงันที่แผ่ซ่านในห้องนั้นหนักอึ้งจนแทบจะหยุดการหายใจของรินได้ "ทำไม..." รินถามเสียงเบาลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "ถ้าฉันเป็นคนทำ ทำไมพวกพี่ถึงยังเก็บฉันไว้ ทำไมไม่ปล่อยให้ฉันถูกจับไปตั้งแต่วันนั้น?" มินตราหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุข ก่อนจะเดินกลับมาเผชิญหน้ากับรินอีกครั้ง เธอโน้มตัวลงมาจนระยะห่างของทั้งสองเหลือเพียงลมหายใจกั้น สายตาของมินตราจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของริน ราวกับจะค้นหาเศษเสี้ยวของตัวตนที่หลงเหลืออยู่ "เพราะรินคือ 'ผลงานชิ้นเอก' ที่สมบูรณ์แบบที่สุดไงคะ" มินตราเชยคางรินขึ้น "นักสืบที่ตามล่าหาความจริงจากอดีตของตัวเอง... ความเจ็บปวดของรินคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่ทำให้ธุรกิจของมินตราดำเนินต่อไปได้ การที่รินโหยหาความยุติธรรม ทั้งที่มือตัวเองแปดเปื้อนไปด้วยบาปที่จำไม่ได้ มันคือละครฉากที่งดงามที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลยล่ะค่ะ" รินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอพยายามดึงสติกลับมา มือไม้ที่สั่นเทาเอื้อมไปคว้าอาวุธที่ซ่อนอยู่ข้างเอวตามสัญชาตญาณนักสืบ แต่ทว่า... สิ่งที่เธอหยิบออกมากลับไม่ใช่ปืน แต่เป็นสร้อยคอรูปกุหลาบสีเงินที่มีคราบสนิมจางๆ ติดอยู่ ซึ่งรินไม่เคยจำได้เลยว่ามันเป็นของเธอ "นี่คืออะไร" รินถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ มินตราขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับฉายแววประหลาดใจเป็นครั้งแรก เธอไม่ได้เตรียมตัวสำหรับสร้อยเส้นนี้ ทันใดนั้น เสียงประตูห้องลับที่ถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนาจากภายนอกกลับดังขึ้น 'ปัง! ปัง! ปัง!' เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแผดก้องไปทั่วทั้งปาร์ตี้รูม แสงไฟนีออนสีแดงฉานสลับกับสีน้ำเงินวูบวาบไปตามทางเดิน บ่งบอกถึงการบุกรุกของบุคคลที่สามที่ไม่ได้อยู่ในแผนการ "มินตรา! เธอเล่นแรงเกินไปแล้ว!" เสียงของชายคนหนึ่งตะโกนเข้ามาผ่านประตู แต่มันไม่ใช่เสียงของตำรวจหรือผู้ช่วยนักสืบที่รินรู้จัก มินตราหันไปมองประตูด้วยท่าทางตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เธอกดรีโมทในมือรัวๆ เพื่อพยายามปิดกั้นทางเข้าออก แต่มันไม่ตอบสนองอีกต่อไป จอภาพขนาดยักษ์ที่เคยฉายความลับของรินดับวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรหัสตัวเลขสีขาวที่วิ่งพล่านราวกับสายฝน "มีคนเจาะระบบ..." มินตรากัดฟันแน่น "ริน ฟังนะคะ ไม่ว่าใครจะเข้ามาข้างใน ห้ามเชื่อเด็ดขาด... รินต้องออกไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้!" "ทำไมฉันต้องฟังคนอย่างเธอ!" รินตะคอกกลับ แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความสับสน แต่ในจังหวะที่ประตูห้องกำลังจะถูกพังเข้ามา บานประตูไม้แกะสลักอย่างดีก็พังทลายลงพร้อมกับเศษไม้ที่กระจายไปทั่วห้อง ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดสูทสีดำสนิทเดินเข้ามา ท่ามกลางควันและเสียงสัญญาณเตือนภัย เธอถือปืนกระบอกยาวไว้ในมือมั่นคง ดวงตาของเธอเย็นเยียบจนน่าขนลุก รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงของบุคคลนั้น เธอคือคนคนเดียวกับที่ปรากฏอยู่ในแฟ้มคดีที่รินเพิ่งเผาทิ้งไปเมื่อสัปดาห์ก่อน... คนที่เป็น 'เหยื่อ' ในคดีปริศนาเมื่อสิบปีก่อน และเธอยังมีชีวิตอยู่ "สวัสดีค่ะริน" หญิงสาวแปลกหน้ายิ้มที่มุมปาก "ยินดีที่ได้พบกับ... ฆาตกรที่รอดชีวิตมาได้โดยการหลอกตัวเองนะคะ" รินแทบหยุดหายใจ มือของเธอกำสร้อยคอรูปกุหลาบไว้แน่นจนเหล็กบาดลงบนฝ่ามือเลือดซึมออกมา ในขณะที่มินตราทรุดตัวลงกับพื้นราวกับคนหมดแรง และพี่สาวของรินเริ่มขยับตัวเข้าหาหญิงสาวแปลกหน้าผู้นั้นด้วยท่าทีที่ดูเหมือนจะรู้จักกันดี ความลับซ้อนความลับ บาดแผลที่รินเพิ่งเปิดออก กำลังจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความตายที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันที่แสนเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ โรสแมรี่พิษจะตั้งตารอที่จะพาคุณไปพบกับความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าในตอนหน้าค่ะ