บทที่ 34

"วางปืนลงก่อนเถอะค่ะริน... การถืออาวุธไว้ในมือแบบนั้น มันไม่ได้ช่วยให้ความจริงกระจ่างขึ้นมาหรอกนะคะ" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตาคู่คมกลับจับจ้องไปยังปากกระบอกปืนที่สั่นระริกอยู่ในมือของริน แสงไฟนีออนสีม่วงอมชมพูจากป้ายโฆษณาด้านนอกสาดเข้ามาผ่านม่านหน้าต่าง สร้างเงาพาดทับใบหน้าของทั้งสอง ราวกับกำลังแบ่งแยกโลกแห่งความจริงกับโลกแห่งคำลวงออกจากกัน รินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด กลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เธอไม่สนเสียงห้าม มือกำด้ามปืนแน่นขึ้นจนข้อนิ้วขาวซีด ความเย็นเยียบของเหล็กกล้าไม่ได้สู้ความหนาวเหน็บที่แล่นริ้วเข้ามาในหัวใจของเธอเลยแม้แต่น้อย "พี่งั้นเหรอ?" รินเค้นเสียงถาม เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือ "พี่สาวของฉันน่ะเหรอที่เหนี่ยวไก? เธอจะบอกว่าคนที่ฉันพยายามล้างมลทินให้มาตลอดสามปี คือฆาตกรที่แท้จริงงั้นเหรอ มินตรา!" มินตราไม่ได้ตอบในทันที เธอค่อยๆ เดินอ้อมโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ไปหยุดอยู่ตรงหน้าคนรัก—หรืออาจจะเป็นศัตรู—ในระยะที่ใกล้จนรินได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกลิลลี่จางๆ ของอีกฝ่าย มือเรียวบางของมินตราเอื้อมขึ้นมาแตะที่หน้าผากของรินเบาๆ ก่อนจะเลื่อนลงมาที่คาง เชิดใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาให้สบตากับเธอ "ริน... โลกนี้ไม่มีสีขาวกับสีดำหรอกนะคะ มีแต่สีเทาที่หม่นหมองเท่านั้นแหละ" มินตรากระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอทำให้รินขนลุกชัน "ถ้าพี่สาวเธอไม่ได้เป็นคนทำ... แล้วเหตุใดบันทึกหน้าสุดท้ายในเซฟนิรภัยของเธอ ถึงได้มีลายมือของเธอเขียนกำกับไว้ว่า 'ความผิดพลาดที่ไม่อาจให้อภัย' ล่ะคะ?" รินชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ความทรงจำเมื่อสามปีก่อนฉายซ้ำราวกับแผ่นฟิล์มที่ชำรุด ภาพของพี่สาวที่ยืนถือปืนท่ามกลางห้องลับที่เต็มไปด้วยเอกสารราชการลับ ภาพที่พี่สาวของเธอกำลังสั่นเทา... ไม่ใช่เพราะกลัวตาย แต่เพราะความสับสน "โกหก..." รินสะบัดหน้าหนี พยายามถอยห่าง แต่แผ่นหลังกลับปะทะเข้ากับกำแพงห้องเย็นเฉียบ "พี่ฉันเป็นคนดี เธอไม่มีวันทำเรื่องแบบนั้น เธอถูกใส่ร้าย!" "ทุกคนก็เป็นคนดีในมุมที่ตัวเองมองค่ะริน" มินตราขยับยิ้ม ทว่าเป็นรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยอย่างน่าประหลาด "แต่ในปาร์ตี้รูมที่เต็มไปด้วยความลับแห่งนี้ ความดีมันเป็นแค่หน้ากากที่เอาไว้สวมใส่เวลาขึ้นแสดงเท่านั้น เธอเองก็รู้นี่ว่าทำไมฉันถึงยอมให้เธอเข้ามาอยู่ใกล้ขนาดนี้... เพราะเราต่างก็เป็นเศษเสี้ยวของความแตกสลายที่ตามหาชิ้นส่วนที่หายไปไม่ใช่เหรอ?" มินตราถือโอกาสช่วงที่รินกำลังสับสน คว้าข้อมือของอีกฝ่ายกดลงกับกำแพง ปืนในมือรินร่วงหล่นลงบนพรมหนานุ่มส่งเสียงดังทึบ รินพยายามจะขัดขืน แต่แรงปะทะที่ได้รับไม่ใช่ความรุนแรง หากแต่เป็นความอ้อนวอนที่ซ่อนอยู่ในแววตาของมินตรา "ริน... มองฉันสิคะ" มินตรากดเสียงต่ำ "ถ้าวันนี้เธอเลือกที่จะรู้ความจริงทั้งหมด เธอจะต้องสูญเสียตัวตนที่เธอเคยสร้างขึ้นมาตลอดสามปี เธอจะยังกล้าที่จะเดินหน้าต่อ หรือจะยอมตายไปพร้อมกับคำลวงพวกนี้?" รินหลับตาลงแน่น หยดน้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้ดีว่ามินตราไม่ได้ขู่ และสิ่งที่อยู่ในกล่องไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะตัวนั้น—หลักฐานที่มินตราสัญญาว่าจะเปิดเผย—อาจเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความปลอดภัยของปาร์ตี้รูมก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจลงอย่างฉับพลัน! ไฟในห้องกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับมืดลงเหลือเพียงแสงสีแดงฉานที่หมุนวนอยู่รอบห้อง ร่างเงาดำเงาหนึ่งปรากฏขึ้นที่ขอบประตู—ไม่ใช่รปภ. ของมินตรา แต่เป็นคนที่รินจำได้ดีกว่าใคร "พี่..." รินพึมพำด้วยความตกตะลึง เมื่อร่างของพี่สาวที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับปืนที่เล็งตรงมายังมินตรา "ถอยห่างจากรินซะ มินตรา..." เสียงนั้นเย็นเยียบและทรงพลัง ราวกับเสียงที่ดังมาจากหลุมศพ "ความลับนี้... มันไม่ได้มีไว้ให้ใครหน้าไหนมาขุดคุ้ย โดยเฉพาะคนที่ทรยศต่อสัญญาเลือดอย่างเธอ!" มินตราไม่ได้ตกใจเลยแม้แต่น้อย เธอกลับหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ ก่อนจะปล่อยมือจากรินแล้วหันไปเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ด้วยแววตาสมเพช "มาจนได้นะคะ... ความจริงที่ฉันรอคอยมาตลอดสามปี" มินตราแค่นยิ้มก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบรีโมทที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ "ถ้าอย่างนั้น เรามาปิดฉากเรื่องนี้ด้วยกันทั้งหมดเลยดีไหมคะ?" รินมองสลับระหว่างมินตรากับพี่สาว ความสับสนถาโถมเข้าใส่จนเธอเกือบจะล้มทั้งยืน เมื่อมินตรากดรีโมท ผนังห้องด้านหนึ่งก็เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นจอภาพขนาดใหญ่ที่ฉายภาพเหตุการณ์คืนที่เกิดโศกนาฏกรรม... แต่ภาพในจอนั้น กลับเผยให้เห็นตัวรินเองที่ยืนอยู่ในห้องนั้นด้วย... ในฐานะพยานเพียงคนเดียวที่จดจำทุกอย่างได้ แต่กลับเลือกที่จะลืมมันไปเอง โรสแมรี่พิษหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงไม่วางใจในความเงียบและเตรียมรับมือกับพายุแห่งความลับที่จะสาดซัดเข้ามาในตอนหน้ากันนะคะ!