สมรภูมิสุดท้าย

"วางปืนลงซะ ริน... ความจริงมันไม่ได้สวยหรูเหมือนในนิยายที่คุณพยายามเขียนให้ตัวเองหรอกนะ" เสียงทุ้มต่ำของมินตรากรีดผ่านความเงียบงันภายในห้องโถงลับใต้ดิน กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอช่างน่าสะอิดสะเอียน รินยืนนิ่งอยู่กลางวงล้อมของชายชุดดำสามคนที่ถืออาวุธครบมือ ดวงตาของรินวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นที่ถูกขังลึกไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "ความจริงหรือคะ มินตรา?" รินแค่นยิ้ม มุมปากของเธอแตกเป็นแผลจากการต่อสู้เมื่อครู่ "ความจริงที่ว่าคุณแลกชีวิตคนอื่นเพื่ออำนาจเน่าๆ นี่น่ะเหรอ? อย่ามาทำเป็นสั่งสอนฉันเลย คนที่มือเปื้อนเลือดจนไม่เหลือสีผิวอย่างคุณ ไม่มีสิทธิ์พูดคำว่าความจริงออกมาด้วยซ้ำ" มินตราก้าวออกมาจากเงามืด แสงนีออนสีแดงฉานจากป้ายไฟที่กระพริบติดๆ ดับๆ สะท้อนลงบนใบหน้าที่นิ่งสนิทราวกับรูปปั้นเทพธิดาแห่งความตาย เธอสวมชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทที่ขับเน้นสรีระให้ดูสง่างามทว่าน่าเกรงขาม มือเรียวบางของเธอค่อยๆ ถอดถุงมือหนังออกทีละนิ้วช้าๆ สายตาของเธอมองรินด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก—มันกึ่งกลางระหว่างความเกลียดชังและความหลงใหลที่พยายามกดทับเอาไว้ "ฉันไม่ได้ทำเพื่ออำนาจ..." มินตราพูดเสียงแผ่ว แต่ทุกคำกลับหนักแน่นราวกับค้อนทุบลงบนใจของริน "ฉันทำเพื่อคนที่ฉันรัก แต่ก็นะ... สำหรับคุณ ริน คนที่ยึดติดกับความยุติธรรมจนมองไม่เห็นความเน่าเฟะของโลกใบนี้ คุณไม่มีวันเข้าใจหรอก" "แล้วน้องสาวฉันล่ะ!" รินตะคอก เสียงนั้นสั่นพร่าด้วยความเจ็บปวดที่กักเก็บมานานปี "เธอก็เป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่งในเกมของคุณใช่ไหม? ความโดดเดี่ยวของคุณมันทำให้คุณกลายเป็นปีศาจ หรือจริงๆ แล้วคุณก็แค่คนขี้ขลาดที่กลัวการสูญเสียจนต้องสร้างกำแพงกุหลาบเลือดขึ้นมาขวางโลกเอาไว้" มินตราหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม เธอส่งสัญญาณมือเพียงครั้งเดียว ชายชุดดำสองคนพุ่งเข้าใส่รินทันที รินไม่รอช้า เธอใช้ความเร็วที่เป็นสัญชาตญาณของการเป็นนักสืบหลบหมัดแรก ก่อนจะคว้าข้อมือของอีกฝ่ายบิดจนได้ยินเสียงกระดูกลั่นเบาๆ แล้วกระแทกศอกเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างจัง สมรภูมิเล็กๆ นี้เต็มไปด้วยเสียงหอบหายใจและเสียงกระทบของเนื้อตัวกับพื้นปูน รินสู้ด้วยความบ้าคลั่ง ความแค้นที่สั่งสมมาทำให้น้ำหนักหมัดของเธอหนักหน่วงกว่าปกติ แต่ทว่า เมื่อเธอหันกลับมา มินตรากลับยืนอยู่ตรงหน้าเธอเสียแล้ว กระบอกปืนสีเงินเงาวับจ่อเข้าที่ขมับของรินอย่างมั่นคง "จบแค่นี้ล่ะ" มินตรากระซิบชิดใบหูของริน ลมหายใจอุ่นๆ ที่รินสัมผัสได้กลับทำให้เธอรู้สึกหนาวเยือกถึงกระดูก "ถ้าคุณไม่ยอมตายที่นี่ ความลับที่ฉันปกป้องมาตลอดก็จะพังทลาย และคุณ... ก็จะต้องเป็นคนเดียวที่ต้องแบกรับความตายของคนทั้งเมืองไว้บนบ่าแทนฉัน" "ฆ่าฉันสิ" รินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความร้าวฉาน "ถ้าคุณทำได้... คุณก็แค่พิสูจน์ว่าคุณไม่มีค่าอะไรเลย นอกจากเป็นเครื่องจักรที่ไร้หัวใจ" มินตรานิ่งไป นิ้วชี้ที่วางอยู่บนไกปืนสั่นไหวเล็กน้อย สายตาของเธอกวาดมองใบหน้าของริน—ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและคราบเลือด ใบหน้าที่ดูเปราะบางแต่กลับแข็งแกร่งกว่าใครที่เธอเคยรู้จัก ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นไปทั่วห้องโถง พร้อมกับแสงไฟที่ดับวูบลงจนมืดสนิท ท่ามกลางความมืดมิดนั้น เสียงหนึ่งแทรกเข้ามา ไม่ใช่เสียงของชายชุดดำ หรือเสียงของริน แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างเยือกเย็นจากทางลับด้านหลัง "เล่นกันสนุกพอหรือยังคะ ทั้งสองคน?" เสียงหญิงสาวปริศนาคนหนึ่งดังขึ้น น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความคุ้นเคยจนรินต้องเบิกตากว้าง แม้มองไม่เห็นในความมืด แต่กลิ่นดอกลิลลี่ที่คุ้นเคยกลับชัดเจนจนน่าตกใจ ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังของริน เมื่อมินตราที่เคยกุมสถานการณ์ไว้ในมือ กลับชักปืนออกอย่างรวดเร็วและหันไปทางต้นเสียงด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "แก... มาที่นี่ได้ยังไง!" มินตราคำราม รินขยับตัวออกห่างพลางควานหาอาวุธของตนในความมืด แต่สิ่งที่เธอได้ยินต่อมากลับทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น... เสียงของคนที่เธอเฝ้าตามหามาตลอดสามปี เสียงที่ควรจะดับสูญไปในกองเพลิงวันนั้น ดังขึ้นเบาๆ ข้างหูของเธอ "พี่ริน... หนูมารับกลับบ้านแล้วนะคะ" ความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้กลีบกุหลาบเลือดเริ่มเผยตัวตนออกมา ความแค้นที่รินถือครองไว้ดูเหมือนจะกลายเป็นเพียงเรื่องตลกร้าย เมื่อเงาคนตรงหน้าปรากฏชัดขึ้นภายใต้แสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัว เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบของรินพังทลายลงในพริบตาเดียว ขอบพระคุณนักอ่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในกับดักกุหลาบเลือดครั้งนี้ไปกับโรสแมรี่พิษนะคะ