วินาทีที่ชีวิตแขวนบนเส้นด้าย

"หลบไปริน!" เสียงตะโกนของมินตราไม่ได้มีความอ่อนหวานเหมือนยามที่เราจิบไวน์ด้วยกันในห้องลับเลยสักนิด มันคือเสียงที่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดและการตัดสินใจที่สั่นคลอนหัวใจของดิฉันไปจนถึงรากเหง้า แสงนีออนสีม่วงจัดจากป้ายไฟด้านนอกสาดส่องเข้ามาในห้องเก็บเสียงที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและกลิ่นอายของความตาย เงาดำของชายฉกรรจ์คนหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงมุมมืด ปืนในมือของมันเล็งตรงมาที่กลางหน้าผากของดิฉัน ริน—ในฐานะนักสืบที่ผ่านอะไรมามากมาย—รู้ดีว่าไม่มีทางรอดจากวิถีกระสุนระยะเผาขนนี้ได้ แต่ในวินาทีที่นิ้วชี้ของฆาตกรเริ่มกดลงบนไกปืน ทุกอย่างรอบตัวดูเหมือนจะหยุดหมุน ดิฉันเห็นมินตราพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ ชุดราตรีผ้าไหมสีเลือดนกที่เธอสวมใส่พลิ้วไหวราวกับกลีบกุหลาบที่กำลังร่วงหล่นลงสู่พื้นพสุธา *ปัง!* เสียงปืนดังกึกก้องจนแก้วหูแทบฉีกขาด แทนที่ดิฉันจะเป็นคนล้มลงไปกองกับพื้น กลับเป็นร่างของมินตราที่กระแทกเข้ามาในอ้อมกอดของดิฉันอย่างแรง แรงปะทะนั้นส่งผลให้เราทั้งคู่เซถอยหลังไปจนชนกับชั้นวางแก้วคริสตัลที่แตกกระจายไม่เหลือชิ้นดี "มินตรา!" ดิฉันตะโกนเรียกชื่อเธอ เสียงของดิฉันสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เราทรุดลงนั่งกับพื้นห้องที่เย็นเฉียบ มินตราอยู่ในอ้อมแขนของดิฉัน เลือดสีแดงสดเริ่มซึมออกมาจากหัวไหล่ขวาและช่วงท้องของเธอ กลิ่นคาวเลือดผสมกับน้ำหอมกลิ่นดอกไม้หายากที่เธอโปรดปรานตลบอบอวลอยู่ในอากาศจนน่าสะอิดสะเอียน มินตราเงยหน้าขึ้นมองดิฉัน ดวงตาคู่สวยที่เคยหยิ่งผยองและอ่านยาก กลับดูเปราะบางเหมือนแก้วที่กำลังจะแตกสลาย เธอพยายามจะยกมือขึ้นมาปาดคราบเลือดบนใบหน้าของดิฉัน แต่ปลายนิ้วกลับสั่นเทาจนไปไม่ถึง "บอกแล้วไงคะ... ว่าอย่าประมาท" เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่มันกลับก้องอยู่ในหัวใจของดิฉันชัดเจนยิ่งกว่าเสียงระเบิดเมื่อครู่ "ริน... คุณไม่ใช่คนที่ควรจะมาตายในห้องที่เต็มไปด้วยความสกปรกแบบนี้" "เงียบเถอะน่า!" ดิฉันกดแผลที่ท้องของเธอไว้แน่น พยายามห้ามเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุด "ใครใช้ให้เธอทำแบบนี้? เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าเราจะจบเรื่องนี้ด้วยกัน! มินตรา ได้ยินไหม อย่าหลับตา!" น้ำตาที่ดิฉันพยายามกลั้นไว้ตลอดหลายปีนับตั้งแต่สูญเสียน้องสาวเริ่มไหลรินลงมาเป็นทาง มินตราไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอเพียงแต่ยิ้ม... ยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยและเปี่ยมไปด้วยความลับที่เธอยังไม่ได้บอก ดิฉันสังเกตเห็นว่ามืออีกข้างของเธอกำกุญแจดอกหนึ่งไว้แน่น ราวกับว่านั่นคือสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยววิญญาณของเธอเอาไว้ ข้างนอกนั่น เสียงฝีเท้าของพรรคพวกชายฉกรรจ์เริ่มดังใกล้เข้ามาอีกครั้ง มันรู้แล้วว่าภารกิจยังไม่สำเร็จ "ริน..." เธอกระซิบอีกครั้ง คราวนี้มือของเธอกุมมือของดิฉันไว้แน่น "ในลิ้นชักลับใต้โต๊ะทำงานของฉัน... มีแฟลชไดรฟ์สีเงินอยู่ นั่นคือหลักฐานทั้งหมด... ของตระกูล... ของความชั่วร้ายทั้งหมดที่ฉันพยายามจะทำลายมาตลอด" "ทำไมเธอถึงเพิ่งมาบอกเอาตอนนี้?" ดิฉันเค้นเสียงถาม ทั้งโกรธ ทั้งรัก และทั้งเจ็บปวดจนแทบบ้า มินตราหลับตาลงช้าๆ ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด ร่างกายที่เคยสง่างามกำลังเย็นลงในอ้อมกอดของดิฉัน "เพราะฉันไม่ได้ต้องการให้คุณเป็นเพียงนักสืบที่จับคนร้ายได้... แต่ฉันอยากให้คุณเป็นคนที่ 'รอด' เพื่อที่จะบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมด... ออกไปจากกับดักนี้" ทันใดนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกถีบพังเข้ามา เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นเมื่อศัตรูคนใหม่ก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงที่พาดผ่านผนังห้องมาหยุดอยู่ที่หน้าอกของดิฉัน รินหันไปมองร่างที่สวมชุดสูทสีดำสนิทซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาใหม่ มันไม่ใช่คนของแก๊งค์ที่เธอเคยสู้ด้วย แต่เป็นบุคคลที่เธอไม่คาดคิดที่สุดในชีวิต... บุคคลที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน ปืนในมือของเขาจ่อมาที่ดิฉัน พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายดิฉันเย็นเฉียบ "เสียดายนะริน... แต่ความลับที่ตายไปพร้อมกับผู้หญิงคนนี้ จะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอนะ" นิ้วของเขาขยับเตรียมลั่นไก ในขณะที่มินตราในอ้อมกอดของดิฉันกำมือกดปุ่มสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินใต้พื้นห้องด้วยแรงเฮือกสุดท้าย! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในกับดักกุหลาบเลือดครั้งนี้ไปกับโรสแมรี่พิษนะคะ