การล่มสลายของปาร์ตี้รูม

“ถอดหน้ากากนั่นออกซะ มินตรา... หรือจะให้ฉันเป็นคนกระชากมันออกมาพร้อมกับหนังหน้าของเธอ?” เสียงของรินเย็นเยียบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการแช่แข็ง เธอไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงที่ราบเรียบนั้นกลับสั่นประสาทผู้ที่ได้ยินยิ่งกว่าเสียงกัมปนาท ปลายกระบอกปืนในมือของเธอกดนิ่งลงบนขมับของชายร่างท้วมที่สั่นเทาอยู่บนเก้าอี้—เขาคือ 'รัฐมนตรีวิทย์' ผู้อยู่เบื้องหลังเส้นสายทั้งหมดของปาร์ตี้รูมแห่งนี้ ทว่าสายตาของรินกลับไม่ได้มองที่เขาเลยแม้แต่นิด มินตราในชุดเดรสสีเลือดหมูยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามภายใต้แสงไฟนีออนสีม่วงสลัวที่กะพริบถี่ราวกับหัวใจที่กำลังจะวาย เธอกรีดยิ้ม—ยิ้มที่โรสแมรี่พิษอย่างฉันบรรยายได้เพียงว่ามันสวยงามทว่าน่าสะอิดสะเอียนที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา “ริน... คนสวยของฉัน” มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วหวานเหมือนการปลอบประโลมเด็กเล็ก “เธอเดินมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับแล้วนะ รู้ตัวไหม? การเปิดโปงความโสมมพวกนี้ มันไม่ได้ทำให้โลกสะอาดขึ้นหรอก แต่มันจะทำให้เธอ ‘แปดเปื้อน’ จนไม่มีวันซักออก” “ความสะอาดที่ต้องแลกด้วยชีวิตของน้องสาวฉัน... ฉันยอมให้มันแปดเปื้อนจนกลายเป็นสีดำสนิทไปเลยยังจะดีกว่า” รินเลื่อนนิ้วผ่านไกปืนเบาๆ ดวงตาคมกริบของเธอวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่สั่งสมมานับปี เธอกระชากคอเสื้อรัฐมนตรีวิทย์ขึ้นจนใบหน้าของเขาเขียวคล้ำ “หลักฐานทั้งหมดอยู่ในไดรฟ์ตัวนี้ รายชื่อสมาชิกระดับวีไอพี รายการฟอกเงิน และบันทึกเสียงที่คุณสั่งฆ่าเด็กสาวพวกนั้น... ฉันส่งมันไปที่สำนักข่าวทุกแห่งและกรมตำรวจไซเบอร์เรียบร้อยแล้ว ในอีกไม่กี่นาที ปาร์ตี้รูมนี้จะเป็นเพียงซากปรักหักพังทางกฎหมาย” มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอเดินวนรอบห้องโถงที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกกุหลาบผสมกลิ่นคาวเลือดจางๆ “เธอคิดว่าตำรวจพวกนั้นจะกล้าแตะต้องฉันงั้นเหรอ? ริน เธอฉลาด แต่เธอมักจะมองข้าม ‘อำนาจ’ ที่อยู่เหนือกว่าความยุติธรรมไปเสมอ” “งั้นลองดูไหมล่ะ?” รินแสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะกดปุ่มรีโมทในมือ “ฉันไม่ได้แค่ส่งข้อมูลให้ตำรวจ ฉันถ่ายทอดสดความโสมมทั้งหมดขึ้นบนจอดิจิทัลยักษ์กลางสี่แยกใจกลางเมือง... รวมถึงที่นี่ด้วย” ทันใดนั้น หน้าจอด้านหลังมินตราก็เปลี่ยนเป็นภาพห้องลับใต้ดิน—ภาพที่เห็นร่างของเหยื่อที่ถูกทารุณกรรมโดยน้ำมือของบรรดาผู้มีอิทธิพล เสียงอื้ออึงเริ่มดังขึ้นจากด้านนอกห้อง ปาร์ตี้รูมที่เคยเงียบสงัดด้วยการปกปิด เริ่มสั่นคลอนด้วยความวุ่นวายของแขกเหรื่อที่ต่างคนต่างพยายามหลบหนีความผิด มินตราหน้าถอดสี รอยยิ้มเย่อหยิ่งเลือนหายไปชั่วขณะ เธอพุ่งตัวเข้ามาหารินด้วยความเร็ว แต่รินกลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเยือกเย็น เธอกระแทกเข่าเข้าที่หน้าท้องของมินตราจนอีกฝ่ายทรุดลงไปกองกับพื้น ก่อนจะกดล็อกแขนทั้งสองข้างของหญิงสาวไว้ด้านหลัง “จบแล้ว มินตรา... ความรักที่ฉันเคยมีให้เธอ มันตายไปพร้อมกับความบริสุทธิ์ของน้องสาวฉันตั้งแต่วันแรกที่ฉันก้าวเข้ามาที่นี่” รินกระซิบข้างหูมินตรา ลมหายใจของเธอร้อนผ่าวด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน “ตอนนี้บอกมา ใครเป็นคนสั่งการจริงๆ ที่เหนือกว่าเธออีกชั้นหนึ่ง?” มินตราเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยสง่างามบัดนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลคลอ “เธอถามหาความจริงงั้นเหรอ? น่าสมเพชนัก... คนที่เธอควรจะล่า ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคนที่อยู่ข้างหลังเธอมาตลอดตั้งแต่วันแรกที่เธอเริ่มเป็นนักสืบ” รินชะงัก ลมหายใจของเธอขาดห้วงไปวูบหนึ่ง ขณะที่สัมผัสได้ถึงปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่จ่อเข้าที่ท้ายทอยของเธอจากด้านหลัง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยย่างกรายเข้ามาอย่างใจเย็นจนน่าขนลุก “ทำได้ดีมาก ริน... ความทุ่มเทของเธอทำให้การจัดฉากปิดคดีนี้สมบูรณ์แบบที่สุดเลย” รินเบิกตากว้างเมื่อได้ยินเสียงของ ‘คนคนนั้น’ น้ำเสียงที่เคยเป็นเหมือนแสงสว่างในยามที่เธอสิ้นหวังที่สุด บัดนี้มันกลับเย็นเยียบและทรงพลังจนเธอแทบยืนไม่อยู่ นี่ไม่ใช่แค่การล่มสลายของปาร์ตี้รูม แต่มันคือการพังทลายของโลกทั้งใบที่เธอเชื่อมั่นมาตลอดชีวิต ความมืดมิดในใจของรินเพิ่งเริ่มต้นขึ้นจริงๆ หรือนี่? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในกับดักกุหลาบเลือดมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และอย่าลืมติดตามบทสรุปสุดท้ายที่ทุกคนต้องคาดไม่ถึงนะคะ - โรสแมรี่พิษ