ในกรงขังแห่งความลับ

"ถ้าคุณก้าวออกไปจากห้องนี้... มินตรา ทุกอย่างที่คุณสร้างมาจะพังทลายลงในพริบตา" เสียงของรินแหบพร่า ทว่าคมกริบดุจใบมีดโกนที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราที่ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ จากบาดแผลที่แขนของเธอ มินตราในชุดราตรีสีดำสนิทที่ชายกระโปรงเปื้อนคราบฝุ่นจากการตะเกียกตะกายหนีตายเมื่อครู่ ยืนนิ่งอยู่หน้าตู้เซฟขนาดใหญ่ มือที่สวมถุงมือหนังบางเฉียบสั่นระริก "แล้วคุณคิดว่าฉันยังมีอะไรเหลืออยู่อีกหรือคะ ริน?" มินตราแค่นหัวเราะ เสียงของเธอไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยว แต่มันว่างเปล่าจนน่าใจหาย เธอหันกลับมามองใบหน้าของนักสืบสาวที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ "ชื่อเสียงของตระกูลที่จอมปลอม? หรือปาร์ตี้รูมเน่าเฟะที่เต็มไปด้วยเศษซากวิญญาณพวกนี้? สิ่งเดียวที่ฉันพยายามปกป้อง... มันไม่ใช่สมบัติ แต่มันคือลมหายใจของคนที่ฉันรักต่างหาก" รินกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด เธอพยายามจะก้าวเข้าไปหาแต่บาดแผลที่ท้องทำให้ต้องทรุดตัวลง "ริน... คุณอย่าขยับเลยค่ะ" มินตราทิ้งกุญแจดอกสำคัญลงบนพรมเปอร์เซียสีแดงฉาน "กุญแจดอกนี้จะเปิดทางออกชั้นใต้ดินที่เชื่อมกับท่อระบายน้ำเมืองเก่า รินทร์น้องสาวของคุณถูกขังอยู่ที่นั่น... พร้อมกับข้อมูลทั้งหมดที่จะเปิดโปงความโสมมของพ่อฉัน" "ทำไม..." รินถามเสียงสั่น ความเยือกเย็นที่เธอสั่งสมมาตลอดชีวิตเริ่มแตกร้าว "ทำไมคุณถึงเลือกที่จะช่วยฉัน ทั้งที่ฉันมาที่นี่เพื่อทำลายคุณ?" มินตราเดินตรงเข้ามาใกล้ เธอหย่อนตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้า มือเรียวงามเชยคางรินขึ้น แววตาของเธอในยามนี้ไม่ใช่หญิงสาวผู้เย็นชาที่ใครๆ ต่างหวาดเกรง แต่มันคือแววตาของคนที่ยอมจำนนต่อโชคชะตาอย่างหมดสิ้น "เพราะรินทร์คือสิ่งเดียวที่บริสุทธิ์ในที่แห่งนี้... และเพราะคุณคือคนเดียวที่มองเห็นรอยแผลเป็นใต้หน้ากากของฉัน ไม่ใช่ภาพลักษณ์ของทายาทผู้สูงส่ง" น้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งหล่นจากดวงตาของมินตรา เธอโน้มตัวลงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูริน "ไปเถอะค่ะ พาเธอหนีไปให้ไกลที่สุด แล้วอย่าหันหลังกลับมามองความเน่าเฟะนี้อีก... ส่วนฉัน จะเป็นคนดับไฟในกรงขังนี้เอง" รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นมินตราหยิบปืนพกกระบอกเล็กออกมาจากช่องลับใต้โต๊ะ เธอไม่ได้เล็งมาที่ริน แต่เล็งไปที่แผงควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยของอาคารทั้งหมดที่ฝังอยู่บนผนัง หากจุดนั้นถูกทำลาย ระบบล็อกนิรภัยของทั้งตึกจะถูกปลดล็อกโดยอัตโนมัติ แต่มันจะมาพร้อมกับแรงระเบิดจากแก๊สที่จะเปลี่ยนสถานที่แห่งนี้ให้กลายเป็นนรกขุมสุดท้าย "มินตรา! คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้!" รินพยายามคว้าข้อมือเธอไว้ แต่กลับถูกมินตราผลักออกอย่างนุ่มนวลทว่าเด็ดขาด "นี่คือการชดเชยที่ฉันควรทำมานานแล้วค่ะ ริน... จงใช้ชีวิตในส่วนของฉันด้วยนะคะ ชีวิตที่อิสระจากกรงขังแห่งความลับนี้" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากก็ดังสะท้อนมาจากทางเดินด้านนอก เสียงไซเรนจากรถตำรวจที่มินตราเป็นคนแจ้งด้วยตัวเองดังลั่นไปทั่วบริเวณ บอดี้การ์ดของตระกูลกำลังพุ่งตรงมาที่นี่เพื่อปิดปากทั้งคู่ ความตายจ่อคอหอยอยู่อีกเพียงไม่กี่วินาที มินตราหันมาสบตารินเป็นครั้งสุดท้าย รอยยิ้มของเธอสวยงามราวกับดอกกุหลาบที่กำลังจะร่วงโรยในสายฝน "จำไว้นะคะ... ความลับที่แท้จริงไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในเอกสารพวกนี้ แต่มันคือสิ่งที่เราตัดสินใจเก็บไว้ในใจต่างหาก" นิ้วเรียวเหนี่ยวไกปืนเข้าที่แผงวงจรไฟฟ้า เสียงระเบิดตูมใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วชั้นใต้ดิน แรงอัดอากาศทำให้รินกระเด็นไปพิงกำแพง ความมืดมิดเข้าครอบงำชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของระบบสัญญาณเตือนภัย รินเห็นเงาร่างของมินตราเดินเข้าไปในเปลวเพลิงที่กำลังลุกลามอย่างไม่ลังเล เธอไม่ได้วิ่งหนี แต่เธอกำลังก้าวไปหาจุดจบที่เธอเลือกเอง รินคว้ากุญแจดอกนั้นขึ้นมาได้ทันเวลา น้ำตาที่ไหลอาบแก้มถูกเช็ดออกอย่างรวดเร็ว เธอต้องไปหาน้องสาว... เธอต้องรอดเพื่อที่จะเปิดโปงสิ่งที่มินตราพยายามปกป้องด้วยชีวิต แต่ในวินาทีที่รินก้าวเท้าไปยังประตูทางออก ฉับพลันนั้นเอง ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบก็จ่อเข้าที่ขมับของเธอจากมุมมืด ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเทาคุ้นตาเดินก้าวออกมาจากเงามืดของเสาต้นใหญ่ พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินหยุดเต้น "พี่สาวที่แสนดีของคุณ... ไม่ได้บอกคุณสินะริน ว่าปุ่มนั้นไม่ได้แค่ระเบิดตึก แต่มันคือการส่งสัญญาณให้ 'แขกคนสำคัญ' ของฉันปรากฏตัว" บุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่รินเชื่อมาตลอดว่าตายไปแล้วในคดีเมื่อห้าปีก่อน... พ่อของเธอเองที่ยังมีชีวิตอยู่และยืนอยู่เบื้องหลังความโสมมทั้งหมดนี้! "กุญแจดอกนั้น... เป็นของปลอมนะจ๊ะ ที่รัก" ขอบพระคุณนักอ่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในกับดักกุหลาบเลือดครั้งนี้ไปกับโรสแมรี่พิษนะคะ