จุดแตกหัก

“วางปืนลงเถอะค่ะริน... ความโกรธไม่เคยทำให้รอยแผลในใจของใครจางลงหรอกนะคะ” เสียงกระซิบแผ่วเบาของมินตราดังก้องอยู่ท่ามกลางความเงียบงันในห้องเพนต์เฮาส์หรูที่ถูกฉาบด้วยแสงสีนีออนจากตึกระฟ้าภายนอก มันเป็นแสงสีม่วงอมฟ้าที่ทำให้ใบหน้าของมินตราดูราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ไร้ความรู้สึก ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อจ้องมองกระบอกปืนสีเงินที่จ่อเข้าที่กลางหน้าผากของเธอ รินไม่ได้ขยับตัวนิ้วชี้ของเธอเกี่ยวไกปืนอย่างมั่นคง ความเยือกเย็นที่เธอสะสมมาตลอดหลายปีในฐานะนักสืบพังทลายลงในวินาทีนี้ เหลือเพียงเปลวเพลิงแห่งความแค้นที่แผดเผาอยู่ในอก ลมหายใจของเธอหอบถี่ สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของเหล็กที่กระทบกับปลายนิ้ว “ความโกรธเหรอคะ?” รินเค้นเสียงหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “คุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดคำนี้ในวันที่ฉันเพิ่งได้รับรู้ว่า... สิ่งที่คุณทำลงไป มันไม่ใช่แค่เกมธุรกิจ แต่มันคือการทำลายชีวิตคนที่ฉันรักไปพร้อมกับความสนุกของคุณ” มินตราขยับยิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความโหยหาที่ยากจะหยั่งถึง เธอค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าหารินอย่างเชื่องช้า แม้ปากกระบอกปืนจะยังคงจ่ออยู่ที่เดิม ร่างสูงโปร่งในชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทขยับเคลื่อนไหวราวกับเสือดาวที่จ้องมองเหยื่อด้วยความเอ็นดูมากกว่าความกลัว “ฉันทำทุกอย่างเพื่อรักษาพื้นที่ของเราเอาไว้ ริน... โลกใบนี้มันโหดร้ายกว่าที่คุณคิด” มินตราหยุดยืนตรงหน้าห่างกันเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมด้วยกลิ่นจางๆ ของแอลกอฮอล์ลอยมาปะทะจมูก “ถ้าฉันไม่เป็นคนทำร้าย คุณก็จะต้องเป็นคนถูกทำร้าย คุณเลือกได้นะคะว่าจะยืนอยู่ฝั่งไหน” “ฉันไม่เคยเลือกฝั่งคุณตั้งแต่แรก” รินแผดเสียง ดวงตาของเธอร้อนผ่าว “น้องสาวของฉัน... ชีวิตของเด็กคนนั้นที่เสียไปในปาร์ตี้รูมของคุณ เธอไม่มีทางเลือก แต่คุณ... คุณมีอำนาจอยู่ในมือ คุณเลือกที่จะปิดตาและปล่อยให้เรื่องมันดำเนินต่อไปเพื่อความบันเทิงของแขกเหรื่อพวกนั้น!” มือของรินสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อภาพความทรงจำที่แตกสลายผุดขึ้นมา ความตายของน้องสาวคือแผลที่ไม่มีวันหาย และมินตราคือคนถือมีดที่คอยกรีดซ้ำรอยแผลนั้นมาตลอด มินตราจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของริน เธอไม่ได้หลบตา แต่กลับเอื้อมมือขึ้นมาแตะที่หน้าอกของรินช้าๆ ผ่านผ้าเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ “ถ้าคุณอยากจะฆ่าฉันขนาดนั้น ก็ลั่นไกสิคะ” มินตราท้าทาย น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลจนน่าขนลุก “จบเรื่องทั้งหมดที่นี่ จบความรักที่คุณเคยให้ฉัน จบความแค้นที่กัดกินคุณ... แล้วไปใช้ชีวิตในคุกหรือในความมืดมิดที่คุณสร้างขึ้นเองดีไหมคะ?” รินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความขัดแย้งในใจของเธอกำลังตีรวน ราวกับมีพายุโหมกระหน่ำอยู่ภายใน เธอเกลียดมินตรา... เกลียดความอำมหิตที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความงามนี้ แต่ในขณะเดียวกัน เสียงหัวใจที่เต้นรัวกลับบอกให้เธอโอบกอดผู้หญิงคนนี้ไว้ในวินาทีสุดท้ายก่อนจะสูญเสียทุกอย่างไปตลอดกาล “คุณมันปิศาจ มินตรา” รินกระซิบ น้ำตาเม็ดใสไหลอาบแก้มข้างหนึ่งโดยที่เธอไม่รู้ตัว “ฉันก็แค่ปิศาจที่รักคุณมากที่สุดไงคะ” มินตราตอบทันควัน ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนหน้าผากของทั้งคู่แตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงหน้า “ริน... ถ้าคุณทำลายฉัน ความลับของตระกูลคุณก็จะถูกเปิดเผยตามไปด้วย ข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์นั่น... มันไม่ได้มีแค่ชื่อฉัน แต่มีชื่อของพ่อคุณที่ร่วมมือกับฉันมาตลอดตั้งแต่ต้น!” มือที่ถือปืนของรินกระตุกวูบ หัวใจของเธอเหมือนถูกกระชากลงสู่หุบเหวลึก ความจริงที่ถูกฝังไว้ใต้เงามืดของแสงนีออนเริ่มเผยตัวออกมา ราวกับกับดักกุหลาบที่เริ่มหนามแหลมคมบีบรัดตัวเธอจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ ในจังหวะที่รินกำลังสับสนกับความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ เสียงเคาะประตูห้องเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นอย่างแรงและรวดเร็ว ตามมาด้วยเสียงพังประตูที่ทำให้ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว แสงไฟสีแดงฉานจากไซเรนตำรวจพุ่งผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นระยะๆ มินตรามองไปทางประตูด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความอ่อนโยนเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความเย็นเยียบที่น่าสะพรึงกลัว เธอคว้าข้อมือของรินเอาไว้แน่น ก่อนจะกระซิบประโยคสุดท้ายที่ทำให้โลกของรินพังทลายลงในพริบตา “ริน... คนที่แจ้งตำรวจไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคนเดียวที่คุณไว้ใจมากที่สุดในหน่วยงานของคุณเอง... ตอนนี้ คุณเหลือเวลาอีกไม่กี่วินาทีที่จะเลือก ว่าจะเป็นผู้ล่า หรือจะเป็นนักโทษในกับดักที่เขาสร้างไว้ให้คุณตั้งแต่ต้นจนจบ!” ทันใดนั้น เสียงปืนนัดหนึ่งดังขึ้นสนั่นหวั่นไหวจากมุมมืดของระเบียงห้อง พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างหนึ่งที่รินจำได้แม่นยำที่สุดในชีวิต... คนที่ควรจะปกป้องเธอมากกว่าใครกลับกำลังถือปืนเล็งตรงมาที่มินตรา... หรือว่าเป้าหมายที่แท้จริงคือรินกันแน่? ขอบพระคุณนักอ่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในกับดักกุหลาบเลือดครั้งนี้ไปกับโรสแมรี่พิษนะคะ