ความจริงที่เจ็บปวด

"วางปืนลงเดี๋ยวนี้ มินตรา... อย่าให้ฉันต้องทำลายความงดงามที่เธอสร้างขึ้นมากับมือเลย" น้ำเสียงของรินราบเรียบ ทว่าสั่นไหวอย่างรุนแรงอยู่ลึกข้างใน ปลายนิ้วของเธอแตะอยู่ที่ไกปืนอย่างมั่นคง สายตาคมกริบคู่เดิมที่เคยสบตาด้วยความรัก บัดนี้กลับฉายแววเย็นชาดั่งคมมีดที่พร้อมจะกรีดลงบนหัวใจของอีกฝ่าย มินตราไม่ได้ขยับตัว เธอเพียงแค่ขยับยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวบรรจงหมุนแหวนเพชรบนนิ้วนางอย่างเชื่องช้า แสงนีออนสีม่วงจัดจ้านจากผนังห้องปาร์ตี้รูมลับสาดกระทบใบหน้าสวยสง่าของเธอ จนดูราวกับรูปปั้นเทพธิดาที่ซ่อนความอำมหิตไว้เบื้องหลัง "ความงดงามที่เธอว่า... หมายถึงคุกกรงทองนี่ หรือหมายถึงศพของความรู้สึกที่รินเคยมีให้ฉันกันคะ?" มินตราลุกขึ้นช้าๆ ร่างบางในชุดราตรีสีดำสนิทก้าวผ่านเงามืดเข้ามาใกล้ริน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เคยเป็นกลิ่นโปรดของริน บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นอายของความลวงหลอกที่ทำให้รินรู้สึกคลื่นเหียน รินไม่ถอยหลัง เธอเดินหน้ากดดันจนมินตราต้องหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ บนโต๊ะนั้นมีแฟ้มเอกสารที่รินแอบฉวยมาจากห้องทำงานต้องห้ามของตระกูลอัครเดโชวางอยู่ รินเปิดแฟ้มนั้นออก มือที่สั่นเทาขยำกระดาษจนยับยู่ยี่ ภาพถ่ายใบหนึ่งร่วงลงมาบนพื้น—รูปถ่าย 'รินดา' น้องสาวที่เธอตามหามาตลอดสามปี เธอยังมีชีวิตอยู่ อยู่ในห้องใต้ดินที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหราผิดธรรมชาติ ในบ้านพักตากอากาศส่วนตัวของตระกูลมินตรา "ทำไม... ทำไมต้องเป็นน้องสาวฉัน!" รินตะคอก เสียงนั้นกรีดลึกไปในความเงียบงัน "เธอต้องการอะไรกันแน่ มินตรา? อำนาจ? เงิน? หรือแค่ต้องการทรมานฉันให้ตายทั้งเป็น!" มินตรานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาของเธอวูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเป็นความว่างเปล่าที่คาดเดาไม่ได้ เธอเอื้อมมือไปจับลำกล้องปืนของริน แล้วกดมันลงที่กึ่งกลางหน้าอกของเธอเอง แรงกดนั้นหนักแน่นจนรินชะงัก "เพราะคนอย่างริน... ไม่เคยต้องการใครจริงๆ นอกเหนือจากน้องสาวคนเดียวของเธอไงคะ" มินตรากระซิบชิดริมฝีปากริน กลิ่นแอลกอฮอล์จากลมหายใจของเธอมันช่างขมปร่า "ถ้าฉันปล่อยรินดาไป... รินก็จะทิ้งฉันไปอย่างไม่ใยดี เหมือนกับที่รินเคยสัญญาว่าจะอยู่ข้างๆ กันตลอดไป แต่กลับเลือกที่จะเป็นนักสืบโง่ๆ ที่พยายามขุดคุ้ยหาความจริงที่ทำลายเราทั้งคู่" "ความจริงที่ว่าเธอคือปีศาจ!" รินกดปืนลึกขึ้นจนเห็นรอยแดงบนผิวขาวของมินตรา "เธอไม่ได้รักฉัน เธอแค่ครอบครอง... เหมือนกับที่เธอครอบครองรินดาไว้ในห้องใต้ดินนั่น!" "ความรักของคนตระกูลฉันมันก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ" มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินออกมาจากนัยน์ตาคู่สวย แต่มันไม่มีแม้แต่ความอ่อนแอ มีเพียงความบ้าคลั่งที่ซ่อนอยู่ "เราไม่ปล่อยให้สิ่งที่มีค่าหลุดมือไป... ต่อให้ต้องขังมันไว้ในกรงทอง หรือทำให้มันเจ็บปวดจนลืมโลกภายนอกไปเลยก็ตาม" รินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง หัวใจที่เคยเชื่อว่ามันคือความรักของมินตรา บัดนี้พังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี ความโกรธแค้นปะทะกับความเจ็บปวดจนเธอเกือบจะลั่นไก แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าที่ดังแว่วมาจากทางเดินด้านนอกกลับทำให้เธอต้องหยุดชะงัก ไม่ใช่เสียงฝีเท้าคนเดียว แต่มันคือเสียงของรองเท้าหนังหลายคู่ที่ย่ำลงบนพื้นพรมอย่างเป็นจังหวะ และก่อนที่รินจะทันได้ตั้งตัว ประตูบานใหญ่ของห้องปาร์ตี้รูมก็ถูกผลักออกอย่างรุนแรง ชายชุดดำสามคนก้าวเข้ามา แต่คนที่เดินนำหน้ากลับเป็นชายสูงวัยในชุดสูทสีเทา—ผู้เป็นบิดาของมินตรา สายตาของเขามองผ่านรินไปราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ ก่อนจะหยุดอยู่ที่มินตราด้วยแววตาดุดัน "แกพลาดแล้ว มินตรา" เสียงทุ้มแหบพร่าของชายชราเอ่ยขึ้น "แกปล่อยให้นักสืบคนนี้เข้าถึงไฟล์ลับนั่น... และที่แย่กว่านั้น แกปล่อยให้เธอรู้ว่า 'ต้นแบบ' ที่เรากำลังทดลองอยู่ ยังมีชีวิตอยู่ในห้องนั้น" รินตัวแข็งทื่อ คำว่า 'ต้นแบบ' ก้องอยู่ในหัวของเธอ ภาพรินดานั่งเหม่อลอยในห้องใต้ดินย้อนกลับเข้ามาในหัว... การทดลอง? นี่มันไม่ใช่แค่การกักขัง แต่มันคืออะไรกันแน่? มินตราเปลี่ยนท่าทีในทันที เธอถอยห่างจากรินไปยืนเคียงข้างผู้เป็นพ่อ ความอ่อนหวานในดวงตาเมื่อครู่หายไปสิ้น เหลือเพียงความเย็นชาที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน เธอหันมามองรินด้วยสายตาที่เรียบเฉยเหมือนคนแปลกหน้า ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายหัวใจของรินจนแหลกสลาย "จัดการเธอซะค่ะคุณพ่อ... เพราะไม่ว่าน้องสาวของเธอหรือตัวเธอเอง ก็ไม่มีค่าพอที่จะอยู่ในแผนงานของตระกูลเราอีกต่อไป" รินหน้าซีดเผือด เธอไม่ได้แค่ตกหลุมพราง แต่นี่คือกับดักที่ออกแบบมาเพื่อฆ่าเธอทิ้งตั้งแต่วินาทีที่เธอก้าวเท้าเข้ามาในห้องนี้ ชายชุดดำสองคนชักปืนออกมาจ่อที่ขมับของริน ในขณะที่มินตราหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ทว่า ในวินาทีที่รินเตรียมใจจะรับกระสุน ประตูทางลับด้านหลังโซฟาที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นกลับเปิดออกพร้อมกับร่างที่คุ้นเคยจนน่าตกใจ... รินดาน้องสาวของเธอเดินออกมาด้วยดวงตาที่เลื่อนลอย แต่ในมือกลับถือรีโมทบางอย่างที่ทำให้นัยน์ตาของมินตราเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก "พี่ริน..." เสียงของรินดาแหบแห้ง แต่ประโยคต่อมากลับทำให้คนทั้งห้องหยุดหายใจ "ถ้ามินตราต้องตาย... ทุกอย่างในตึกนี้ก็จะระเบิดทิ้งไปพร้อมกับเราทุกคน... รวมถึงความลับที่พี่อยากรู้ด้วย" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดกับโรสแมรี่พิษนะคะ