ลมพายุที่กำลังก่อตัว

"คุณกำลังบอกว่า... แฟ้มคดีของน้องสาวฉัน ไม่เคยมีตัวตนอยู่ในสารบบของที่นี่งั้นเหรอคะ?" รินกระแทกแก้วคริสตัลลงบนโต๊ะหินอ่อนในห้องทำงานส่วนตัวของมินตรา เสียงดังก้องกังวานบาดแก้วหู มินตราในชุดเดรสผ้าไหมสีเขียวมรกตที่ดูราวกับเกล็ดงูพิษยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ เธอไม่แม้แต่จะปรายตามองเศษเสี้ยวของความโกรธเกรี้ยวที่รินพยายามระบายออกมาผ่านปลายนิ้วที่สั่นเทา มินตราหยิบซองจดหมายสีครีมที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วเลื่อนมันไปตรงหน้าอีกฝ่ายอย่างเชื่องช้า "ความจริงบางอย่างก็เหมือนแสงนีออนในปาร์ตี้รูมนั่นแหละค่ะริน... มันพร่ามัว สวยงาม แต่ถ้าจ้องนานเกินไป ดวงตาคุณก็จะบอดสนิทโดยไม่รู้ตัว" "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน มินตรา" รินกัดฟันกรอด ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววอ่อนโยนยามอยู่กับคนรัก บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเคียดแค้น "คนที่ส่งหลักฐานชุดนี้มาให้ฉัน... เขาระบุชัดเจนว่าคุณคือคนสุดท้ายที่อยู่กับน้องสาวฉันก่อนที่เธอจะกลายเป็นศพในห้องพักหมายเลข 404" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของริน มินตราลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนด้านหลัง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ไปตามแนวสันหลังของรินอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสที่เย็นเยียบทำให้รินขนลุกชัน แต่เธอก็ไม่ได้ขยับหนี "ริน... คุณเชื่อในสิ่งที่คนแปลกหน้าส่งมาให้ มากกว่าผู้หญิงที่กอดคุณอยู่ทุกคืนงั้นเหรอคะ?" มินตรากระซิบชิดใบหู เสียงของเธอนุ่มนวลทว่าแฝงด้วยกระแสแห่งความอำมหิต "คนที่ส่งกระดาษแผ่นนั้นน่ะ เขาไม่ได้ต้องการช่วยคุณหรอกค่ะ เขาแค่ต้องการแยกเราออกจากกัน" รินหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า มือคว้าข้อมือของมินตราไว้แน่น "ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจ ทำไมต้องทำลายหลักฐาน? ทำไมต้องสร้างกำแพงกั้นระหว่างเราด้วยความลับพวกนี้!" มินตราแค่นยิ้ม ดวงตาที่เคยมีแต่ความลุ่มหลงบัดนี้กลับว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง "เพราะในปาร์ตี้รูมแห่งนี้ ความจริงมีราคาที่แพงเกินกว่าคนอย่างคุณจะจ่ายไหวค่ะริน" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานก็ตัดบทสนทนาที่กำลังเดือดดาล ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทของ 'คีริน' อดีตคู่หูที่รินเคยไว้ใจที่สุดก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจ ในมือเขามีแท็บเล็ตที่เปิดหน้าจอค้างไว้ แสดงรูปถ่ายเหตุการณ์ในคืนที่น้องสาวของรินเสียชีวิต ทว่ามันกลับเป็นมุมกล้องที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน "เสียใจที่ต้องขัดจังหวะช่วงเวลาหวานชื่นนะครับ" คีรินกล่าวพลางปรายตามองทั้งสองด้วยสายตาเย้ยหยัน "แต่ดูเหมือนว่าหลักฐานชิ้นใหม่นี่ จะไม่ได้บอกว่ามินตราเป็นคนฆ่า... แต่มันบอกว่าคนที่ลงมือจริงๆ คือ 'ริน' ที่คุณกำลังปกป้องอยู่ต่างหากล่ะครับ" โลกทั้งใบของรินดูเหมือนจะหยุดหมุน ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นภาพในจอ—รินในคืนนั้น กำลังประคองน้องสาวที่หมดสติด้วยฤทธิ์ยาในสภาพที่โชกเลือด มือของรินเปื้อนเลือดสีแดงฉาน และมินตราที่ยืนอยู่ข้างๆ กำลังทำท่าทางเหมือนกำลังพยายามช่วยชีวิตใครบางคน แต่มุมกล้องกลับทำให้ภาพนั้นดูเหมือนการฆาตกรรมที่อำมหิตที่สุด "ไม่จริง... ไม่ใช่แบบนี้!" รินถอยกรูดชนชั้นวางหนังสือจนของตกกระจาย มินตราหันไปมองคีรินด้วยสายตาที่เย็นชา ก่อนจะหันกลับมามองรินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสารจอมปลอม "รินคะ... คุณจำคืนนั้นไม่ได้จริงๆ เหรอ? หรือว่าคุณแค่เลือกที่จะลืมมัน เพราะความผิดมันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่จิตใจคุณจะรับไหว?" ก่อนที่รินจะได้เอ่ยปากโต้ตอบ มินตราก็คว้าปืนพกสีเงินที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักขึ้นมาจ่อที่ขมับของรินเองอย่างรวดเร็ว เสียงนกสับปืนดังขึ้นชั่วพริบตาเดียวกับที่ไฟในห้องดับพรึบลง กลายเป็นความมืดมิดที่กดทับทุกลมหายใจ ความทรงจำที่ขาดห้วงในหัวของรินเริ่มปะติดปะต่อกันด้วยเสียงกระซิบที่แว่วมาจากมุมมืด—เสียงของน้องสาวเธอที่ร้องเรียกชื่อ 'ริน' ซ้ำๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบหายไปในปาร์ตี้รูมแห่งความตาย โรสแมรี่พิษหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงกลั้นหายใจไปพร้อมกับรินในตอนหน้านะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านกับดักแห่งความลวงนี้ไปกับเราค่ะ