รอยร้าวในปราสาท

กลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ตัดกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวมินตรา ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบยังคงกดแนบสนิทอยู่กับขมับของริน ในความมืดมิดที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง ความเงียบไม่ได้แปลว่าความสงบ แต่มันคือเสียงหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก "ริน... เธอรู้ไหมว่าความใจร้อนเป็นศัตรูตัวฉกาจของนักสืบ" เสียงของมินตรากระซิบอยู่ข้างหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอรดรินบนต้นคอของริน แต่มันกลับทำให้รินขนลุกชันด้วยความเย็นยะเยือก "ถ้าฉันเหนี่ยวไกตอนนี้ เรื่องราวทั้งหมดในปาร์ตี้รูมนี้จะจบลง หรือจะเริ่มนับหนึ่งใหม่ในนรกกันแน่?" รินไม่ขยับตัว แม้ความตายจะจ่ออยู่ใกล้เพียงคืบ เธอหลับตาลงพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกกระจาย เสียงน้องสาวของเธอยังคงก้องอยู่ในหัว—*‘ริน... อย่าเชื่อใคร’* "ฆ่าฉันสิ มินตรา" รินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าแฝงไปด้วยความร้าวราน "แต่จำไว้ว่าถ้าฉันตาย ความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ใต้พรมผืนหรูพวกนี้ จะไม่มีวันถูกฝังลงไปพร้อมกับฉันหรอก มันจะถูกขุดขึ้นมาประจานให้โลกเห็น จนกว่าตระกูลของเธอจะไม่เหลือแม้แต่ชื่อ" มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ทว่าน้ำเสียงนั้นสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด มือที่ถือปืนเริ่มสั่นเพียงเล็กน้อย—เล็กน้อยเสียจนคนธรรมดาอาจมองไม่เห็น แต่สำหรับนักสืบอย่างริน นี่คือรอยร้าวแรกที่เธอสัมผัสได้ *เพล้ง!* เสียงแก้วคริสตัลแตกกระจายดังมาจากมุมห้องมืดๆ นั่นไม่ใช่เสียงของเหตุบังเอิญ มันคือเสียงฝีเท้าที่พยายามย่องเงียบแต่พลาดไปเหยียบเศษแก้ว มินตราสะดุ้งสุดตัวและถอยห่างจากรินไปก้าวหนึ่ง ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา แสงไฟนีออนสีม่วงสลัวที่ติดๆ ดับๆ กลับมาสว่างอีกครั้ง เผยให้เห็นใบหน้าของมินตราที่ซีดเผือด เธอมองไปรอบห้อง—ห้องที่เคยเป็นปราสาทอันสมบูรณ์แบบของเธอ ตอนนี้มันดูเปราะบางเหมือนบ้านกระดาษที่พร้อมจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ "มีคนอื่นอยู่กับเรา" มินตราพึมพำ ดวงตาคู่นั้นที่เคยคมกริบดั่งกุหลาบที่มีหนามแหลมคม บัดนี้กลับฉายแววหวาดระแวง รินเห็นชัดว่ามินตราไม่ได้เป็นคนคุมเกมนี้คนเดียวอีกต่อไป เธอเองก็ถูก 'ใครบางคน' ซ้อนแผนอยู่เช่นกัน "ใครกันที่กล้าเข้ามาถึงในห้องลับของเธอ?" รินขยับกายลุกขึ้นยืนช้าๆ ประเมินสถานการณ์ เธอไม่ได้สนว่ามินตราจะเล็งปืนมาที่เธอหรือไม่ ตอนนี้ศัตรูที่มองไม่เห็นน่ากลัวกว่าคนตรงหน้าหลายเท่านัก มินตราไม่ตอบ แต่กวาดสายตาไปรอบห้องด้วยความร้อนรน เธอเดินไปที่ตู้เก็บไวน์แล้วกระชากมันออก เผยให้เห็นช่องลับที่ควรจะบรรจุเอกสารสำคัญ แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงัก—แฟ้มเอกสารทุกเล่มถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่าน และมีดอกกุหลาบสีดำวางทับอยู่บนกองเถ้าเหล่านั้น กุหลาบดำ... สัญลักษณ์ของการล้างแค้นที่รินไม่เคยลืม มันเป็นดอกไม้ชนิดเดียวกับที่วางอยู่ข้างศตน้องสาวของเธอในวันที่โลกของรินพังทลาย "ไม่ใช่ฉัน..." มินตราเสียงสั่น เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น กอดตัวเองแน่นราวกับเด็กที่หวาดกลัว "ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่ได้ฆ่าน้องสาวเธอ ริน... ฉันแค่ถูกจ้างมาให้ดูแลที่นี่ ฉันแค่หมากตัวหนึ่ง!" รินก้าวเข้าไปประชิดตัวมินตรา กระชากคอเสื้อเธอขึ้นมาด้วยความโกรธแค้นที่พุ่งพล่าน "หมากงั้นเหรอ? แล้วใครคือคนเล่นเกม? ใครเป็นคนสั่งให้เธอเปลี่ยนห้องนี้ให้กลายเป็นสุสาน!" "ฉันไม่รู้... แต่เขาบอกว่าถ้าฉันไม่ทำ... คนถัดไปที่จะอยู่ในโลงจะเป็นฉัน!" จังหวะที่รินกำลังจะเค้นคำตอบ เสียงดนตรีแจ๊สจังหวะเชื่องช้าก็ดังขึ้นเองจากระบบเสียงที่ถูกตัดไฟไปเมื่อครู่ มันเป็นทำนองเพลงที่คุ้นหูอย่างประหลาด—เพลงกล่อมเด็กที่รินเคยร้องให้น้องสาวฟังก่อนนอน มินตราเบิกตากว้าง หันไปมองที่ประตูห้องปาร์ตี้รูมซึ่งค่อยๆ เปิดออกเองช้าๆ แรงลมเย็นยะเยือกพัดกรูเข้ามาในห้อง รินปล่อยมือจากคอเสื้อมินตราแล้วคว้าปืนของเธอเองขึ้นมาเตรียมพร้อม ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงกรอบประตู กลับไม่ใช่ฆาตกรที่พวกเธอคาดคิด เงาร่างหนึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น สวมชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ที่ตัดกับบรรยากาศอันโสมมของปาร์ตี้รูม แสงนีออนส่องกระทบใบหน้าของหญิงสาวคนนั้น—ใบหน้าที่รินรู้จักดีเสียยิ่งกว่าใครในโลก "พี่คะ... มาช้าจังเลย" ร่างนั้นคลี่ยิ้มหวาน ทว่าในดวงตาคู่ที่รินเคยรักกลับว่างเปล่าราวกับหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง มือของเธอถือมีดเล่มเล็กที่เปื้อนคราบเลือดสีเข้ม และที่ข้อมือข้างนั้น... มีสร้อยข้อมือลูกปัดสีฟ้าที่รินเคยซื้อให้ก่อนที่น้องสาวเธอจะ 'ตาย' ไปเมื่อห้าปีก่อน รินก้าวถอยหลัง ใจสั่นรัวจนแทบหยุดเต้น "เป็นไปไม่ได้... เธอตายไปแล้ว... ฉันเห็นกับตา..." หญิงสาวคนนั้นเอียงคอเล็กน้อย ก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดัง *ตึก... ตึก...* ทุกก้าวย่างของเธอทำให้รินรู้สึกเหมือนถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่หัวใจ "ความตายก็แค่กับดักค่ะพี่ริน... และตอนนี้ ถึงตาของพี่ที่จะต้องลงไปอยู่ในกับดักนั้นแทนแล้ว" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดกับโรสแมรี่พิษนะคะ