บทที่ 27

ปลายกระบอกปืนเย็นเยียบจ่อชิดขมับของหญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกจับเป็นตัวประกัน รินหยุดชะงัก ร่างกายของนักสืบสาวเกร็งค้างในความเงียบงันที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่งอยู่ในห้องวีไอพีของปาร์ตี้รูมสุดหรูใจกลางกรุง แสงนีออนสีม่วงสลัวที่ลอดผ่านม่านหนาทึบทำให้ใบหน้าของมินตราดูราวกับรูปปั้นเทพธิดาที่ฉาบด้วยความอำมหิต “วางลงค่ะ ริน” มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังสั่งอาหารในภัตตาคารหรู “อย่าทำให้ฉันต้องเปื้อนเลือดด้วยมือตัวเองเลยนะ ยิ่งเธอขัดขืน... ผู้หญิงคนนี้ก็ยิ่งมีเวลาเหลือน้อยลง” รินลดปืนในมือลงช้าๆ ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศแล่นริ้วขึ้นมาในอกจนแทบอาเจียน เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนหวาน แต่วันนี้กลับว่างเปล่าไร้ซึ่งความปรานี “เธอทำแบบนี้ทำไม มินตรา? ความแค้นระหว่างตระกูลมันคุ้มค่าพอที่จะทำลายทุกอย่างที่เราเคยมีเลยหรือไง?” มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนคนฟังขนลุกซู่ เธอขยับตัวเข้าใกล้ตัวประกันมากขึ้นจนปลายกระบอกปืนกดลึกเข้าไปในผิวเนื้อจนเกิดรอยแดง “ความรักที่เธอพร่ำบอกน่ะหรือคะ? มันก็แค่กับดักกุหลาบที่สวยงาม แต่ข้างใต้ก็มีแต่หนามพิษ... เราสองคนต่างก็รู้ดีไม่ใช่เหรอว่าอาชีพของเธอ กับชีวิตที่ฉันเป็นอยู่ มันไม่มีทางบรรจบกันได้โดยที่ไม่ต้องมีใครสักคนต้องพังทลาย” รินก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอไม่ได้กลัวความตาย แต่เธอกลัวการสูญเสีย... สูญเสียความหวังสุดท้ายที่ว่ามินตราอาจจะยังมีหัวใจหลงเหลืออยู่บ้าง “ถ้าการตายของฉันจะทำให้เธอหยุดได้... ก็เอาสิคะ” “อุ๊ย... ไม่หรอกค่ะ” มินตราเอียงคอเล็กน้อย แววตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมานิ่งสนิท “ฉันยังไม่ต้องการให้เธอตายตอนนี้ ริน... แต่ฉันต้องการให้เธอเห็น ‘ผลงาน’ ชิ้นสุดท้ายที่จะปิดฉากตำนานนักสืบของเธอไปตลอดกาล” ทันใดนั้น มินตราก็กระชากตัวประกันให้ลุกขึ้นแล้วหมุนตัวไปทางกระจกบานใหญ่ที่ติดฟิล์มปรอท เธอใช้อีกมือหนึ่งกดปุ่มรีโมทบนโต๊ะ เสียงกลไกหนักๆ ดังขึ้นจากผนังด้านหลัง ภาพบนจอโฮโลแกรมที่ซ่อนอยู่ในผนังปรากฏขึ้น—มันคือภาพถ่ายจำนวนนับไม่ถ้วนของเด็กสาวผู้โชคร้ายที่หายตัวไป และหนึ่งในนั้น... มีใบหน้าของน้องสาวรินที่เธอพยายามตามหามาตลอดหลายปี ลมหายใจของรินขาดห้วงทันที ความโกรธแค้นพุ่งพล่านจนมือที่ถือปืนสั่นเทา “นั่นมัน... พวกเธอจับตัวน้องฉันมานานขนาดนี้เลยเหรอ!” “น้องสาวที่น่าสงสารของเธอไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกนะคะ” มินตรากระซิบชิดใบหูของตัวประกัน ก่อนจะหันมาส่งยิ้มที่ทำให้รินใจสลาย “เธออยู่ในที่ที่เธอจะไม่มีวันกลับมาได้อีก และหลักฐานทั้งหมด... อยู่ในไฟล์ที่ฉันเพิ่งส่งไปยังสถานีตำรวจเมื่อห้านาทีก่อน” รินชะงักงัน “เธอทำแบบนั้นทำไม? นั่นมันหมายความว่าเธอจะถูกจับด้วย!” “ผิดแล้วค่ะที่รัก” มินตราเดินถอยหลังไปจนเกือบจะพ้นขอบประตูลับ “ฉันไม่ได้ส่งไฟล์หลักฐานการกระทำผิดของตัวเอง... แต่ฉันส่งไฟล์ ‘คดีฆาตกรรม’ ที่เธอเป็นคนก่อตั้งหาก” เสียงไซเรนจากรถตำรวจเริ่มดังระงมขึ้นจากระยะไกล รินมองไปยังใบหน้าของคนที่เธอเคยรักสุดหัวใจ ความเป็นความตายและรอยแค้นนับสิบปีถาโถมเข้ามาปะทะจนเธอแทบยืนไม่อยู่ แต่ในขณะที่มินตรากำลังจะก้าวพ้นธรณีประตู ร่างของตัวประกันที่เคยถูกมินตราจับไว้กลับพลิกสถานการณ์! หญิงสาวในกำมือมินตราไม่ใช่ตัวประกันที่อ่อนแอ แต่เธอควักมีดขนาดเล็กออกมาจากแขนเสื้อแล้วกรีดเข้าที่ต้นแขนของมินตราอย่างจัง มินตราหวีดร้องเสียงหลงก่อนจะเซถลาไปข้างหลัง! “จบแล้วค่ะมินตรา!” เสียงของหญิงสาวคนนั้นเปลี่ยนไป กลายเป็นเสียงที่คุ้นหูอย่างประหลาด รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นหญิงสาวคนนั้นดึงหน้ากากยางที่ปลอมแปลงใบหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่รินไม่มีวันลืม... ใบหน้าที่ควรจะตายไปจากโลกนี้แล้วเมื่อห้าปีก่อน! “ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้...” รินครางออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ “พี่คะ... ทำไมถึงช้าจังล่ะคะ?” น้องสาวของรินที่ควรจะหายสาบสูญไปเอ่ยขึ้น พร้อมกับชี้ปืนไปที่มินตราที่กำลังกุมแผลเลือดโชกด้วยสายตาที่เย็นเยียบยิ่งกว่าความมืด “จัดการนางเลยไหมคะ หรือจะให้หนูจัดการเอง?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกับดักกุหลาบเลือดมากับโรสแมรี่พิษนะคะ แล้วพบกันในบทถัดไปค่ะ