บทที่ 26

“ความจริงไม่ได้มีไว้ให้เห็นด้วยตาหรอกนะคะมินตรา... แต่มันมีไว้ให้เรา ‘ชำแหละ’ ออกมาดู ว่าข้างในนั้นมันเน่าเฟะจนส่งกลิ่นคละคลุ้งไปถึงไหน” รินวางปืนพกกระบอกเล็กที่เพิ่งยึดมาได้ลงบนโต๊ะกระจกเงาวับ เสียงโลหะกระทบพื้นผิวที่เย็นเยียบดังแทรกความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของมินตรา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยฟุ้งปนไปกับกลิ่นอายของหยาดเลือดจางๆ ที่ติดมากับแขนเสื้อของนักสืบสาว มินตรานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังนุ่ม มือเรียวที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตหมุนแก้วไวน์ในมือเบาๆ ท่ามกลางแสงนีออนสีม่วงอมแดงที่สาดส่องเข้ามาจากหน้าต่างบานใหญ่ เธอยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนแต่กลับบาดลึกราวกับใบมีดโกน “คุณพูดเหมือนกับว่าตัวเองเป็นผู้พิพากษาเลยนะคะริน” มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับไม่ได้กังวลต่อสถานการณ์ที่กำลังตึงเครียด “แต่ลืมไปแล้วหรือคะว่าในปาร์ตี้รูมแห่งนี้ กฎหมายไม่ได้ถูกเขียนด้วยปากกา แต่มันถูกเขียนด้วย ‘ความลับ’ ของคนที่เดินเข้ามาหาจุดจบในห้องนี้ต่างหาก” รินก้าวเข้าไปใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่เริ่มประสานกัน เธอโน้มตัวลงใช้มือทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะ กักขังร่างบอบบางของมินตราไว้ภายใต้อาณาเขตของตน สายตาของนักสืบสาวไม่ได้มองที่ใบหน้าสวยสะกดนั้น แต่มองลึกลงไปในแววตาที่สั่นไหวเพียงชั่วครู่ของอีกฝ่าย “ความลับที่ว่า... รวมถึงเรื่องของน้องสาวฉันด้วยใช่ไหมคะ?” รินกดเสียงต่ำ บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านอยู่รอบตัว มินตราหยุดหมุนแก้วไวน์ เธอวางมันลงอย่างแผ่วเบาก่อนจะเงยหน้าสบตาอีกฝ่ายตรงๆ ความขี้เล่นในแววตาหายวับไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ลึกสุดหยั่ง “คุณยังไม่รู้อะไรเลย ริน” มินตรากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยเหมือนคนที่กำลังแบกรับภูเขาไว้ทั้งลูก “คุณคิดว่าฉันเป็นศัตรู... เป็นฆาตกรที่พรากทุกอย่างไปจากคุณ แต่ความจริงที่น่าสมเพชที่สุดก็คือ คุณไม่เคยสังเกตเลยว่าทำไมคนที่ตายถึงได้มี ‘กุหลาบสีเลือด’ วางไว้ที่หน้าอกตอนถูกพบศพ” รินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำเรื่องน้องสาวที่เคยพยายามปิดตายเอาไว้หวนกลับมาเป็นภาพฉายซ้ำ กุหลาบสีแดงเข้มที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง... สัญลักษณ์ที่เธอคิดว่าเป็นเครื่องหมายการค้าของฆาตกรต่อเนื่อง แต่มินตรากำลังบอกอะไร? “หมายความว่ายังไง...” รินถาม ลมหายใจเริ่มติดขัด “ดอกกุหลาบนั่นไม่ใช่สัญลักษณ์ของการฆ่า... แต่มันคือสัญลักษณ์ของ ‘การปกป้อง’” มินตราขยับตัวเข้าใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นักสืบสาวต้องสั่นสะท้าน “และคนที่กำลังจะตายในคืนนี้... ไม่ใช่คุณ หรือฉัน... แต่เป็นคนที่คุณไว้ใจมากที่สุดในกรมตำรวจคนนั้น” รินเบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วสันหลัง ในขณะที่มินตราค่อยๆ เอื้อมมือมาจับข้อมือของริน แล้วบังคับให้เธอหยิบปืนที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาจ่อที่หน้าอกของตัวเอง “ถ้าคุณอยากรู้ความจริงทั้งหมด... ยิงฉันสิคะ” มินตราหลับตาลง หยาดน้ำตาเม็ดเล็กเอ่อล้นคลอเบ้า “ยิงฉัน แล้วคุณจะได้พบกับไฟล์ลับที่ซ่อนอยู่หลังหัวใจของคนที่คุณเรียกว่า ‘พี่ชาย’... เขาไม่ใช่ตำรวจอย่างที่คุณคิด เขาคือคนคนเดียวกับที่ส่งน้องสาวคุณไปลงนรก!” ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงกระจกหน้าต่างแตกกระจายดังสนั่นท่ามกลางความมืด แสงเลเซอร์สีแดงจุดหนึ่งพาดผ่านหน้าอกของริน ก่อนจะพุ่งตรงไปยังหน้าผากของมินตรา! รินพุ่งเข้ากอดมินตราจนทั้งคู่ล้มลงไปกองกับพื้นในเสี้ยววินาทีที่กระสุนปริศนาเจาะเข้าที่พนักพิงเก้าอี้หนังจนขาดสะบั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง มินตราที่อยู่ในอ้อมกอดของรินเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “สายเกินไปแล้ว... พวกเขามาเก็บกวาดความจริงแล้วค่ะ” ประตูห้องถูกพังทลายเข้ามา เผยให้เห็นเงาร่างของชายในเครื่องแบบที่รินคุ้นเคยดีที่สุด—หัวหน้าสารวัตรผู้เป็นที่พึ่งเพียงคนเดียวของเธอ—กำลังยืนถือปืนเล็งตรงมาที่พวกเขาด้วยสายตาเย็นชาที่ไร้ความปรานี “วางปืนลง ริน... แล้วเดินมาหาฉัน ถ้าไม่อยากตายไปพร้อมกับผู้หญิงคนนี้” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 26 นี้ด้วยหัวใจที่บีบคั้นนะคะ ขอบคุณค่ะ