บทที่ 28

"ถ้าคุณคิดว่าปืนในมือจะทำให้ความจริงคายออกมาได้ คุณก็ประเมินค่าของ 'ความทรงจำ' ต่ำเกินไปแล้ว ริน" มินตราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังจิบชาหอมกรุ่นในยามบ่าย ทั้งที่ตอนนี้ปลายกระบอกปืนของรินกำลังจ่ออยู่ตรงหน้าผากนวลเนียนของเธอ หญิงสาวในชุดเดรสสีเลือดหมูทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังกำมะหยี่สีดำสนิทท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมภายในห้องลับชั้นใต้ดินของปาร์ตี้รูม แสงนีออนสีม่วงหม่นจากภายนอกที่ลอดผ่านรอยแยกของกำแพงสาดกระทบใบหน้าของเธอให้ดูซับซ้อนราวกับงานศิลปะที่เต็มไปด้วยบาดแผล รินกัดกรามแน่น แรงบีบที่ด้ามปืนจนข้อนิ้วขาวซีดไม่ได้เกิดจากความกลัว แต่มันเกิดจากความโกรธแค้นที่ถูกปั่นหัวมาตลอดหลายสัปดาห์ "เลิกเล่นละครสักที มินตรา" รินเค้นเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกริบของนักสืบสาววาวโรจน์ด้วยความสับสน "หลักฐานในแฟลชไดรฟ์นั่น... มันระบุชื่อตระกูลของคุณชัดเจน น้องสาวฉันไม่ได้หายไปในอากาศ เธอถูกสังเวยให้กับ 'ปาร์ตี้' ที่คุณจัดขึ้นไม่ใช่หรือไง!" มินตราหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและเปราะบาง เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จนระยะห่างระหว่างปลายกระบอกปืนกับผิวหน้าลดลงจนแทบจะแนบชิด รินสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมราคาสูงที่เจือกลิ่นเหล็กจางๆ ซึ่งเธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่น้ำหอม "คุณอยากได้ความจริงงั้นหรือ?" มินตราใช้นิ้วเรียวสวยปัดกระบอกปืนออกช้าๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของริน "ความจริงมักมีราคาที่ต้องจ่าย และราคานั้นอาจไม่ใช่แค่เงินทอง... แต่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่คุณลืมไปแล้วว่าเคยมี" บรรยากาศภายในห้องเงียบลงจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของริน รินพยายามควบคุมสติ เธอไม่ใช่คนที่จะคล้อยตามคำพูดลวงโลกพวกนี้ แต่ความรู้สึกผิดที่กัดกินใจมานานปีเรื่องน้องสาวเริ่มสั่นคลอนความมั่นใจของเธอ "อย่าเอาเรื่องชีวิตคนมาเป็นของเล่น" รินวางปืนลงบนโต๊ะไม้ตัวเตี้ยข้างๆ แต่สายตายังคงไม่ละไปจากใบหน้าของมินตรา "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำคมของคุณ ฉันมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ถูกพรากไป" มินตราลุกขึ้นยืนช้าๆ เธอเดินอ้อมไปด้านหลังริน เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินดังก้องเป็นจังหวะที่บีบคั้นประสาท มินตราเอื้อมมือไปแตะไหล่ของรินเบาๆ สัมผัสที่เย็นเยียบผ่านเสื้อแจ็กเก็ตหนังทำให้รินขนลุกชัน เธอสัมผัสได้ถึงความอำมหิตที่แฝงมากับการปกป้อง "น้องสาวคุณ... ไม่ได้ตายเพราะใครที่ไหนหรอกริน" มินตรากระซิบที่ข้างหู เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความนัย "เธอก็แค่เป็น 'กุญแจ' บานหนึ่งที่ถูกไขออกก่อนเวลาอันควร และคนที่ถือลูกกุญแจดอกนั้นอยู่ในวันนั้น... ก็คือคนเดียวกับที่ยืนอยู่หน้ากระจกทุกเช้าอย่างไรเล่า" รินชะงัก ร่างกายแข็งทื่อ ความทรงจำที่เธอพยายามปิดตายเอาไว้เริ่มกรีดร้องอยู่ในหัว ราวกับภาพฟิล์มเก่าๆ ที่ถูกกรอมาฉายซ้ำ ภาพของเธอกับน้องสาวในคืนที่ฝนตกหนัก คืนที่เธอกลัว... คืนที่เธอเลือกจะปล่อยมือ "ไม่จริง..." รินพึมพำ ใบหน้าซีดเผือด "ความลับใต้แสงนีออนไม่ได้มีไว้เพื่อเปิดเผย แต่มันมีไว้เพื่อกลบเกลื่อนความผิดบาปของเราทุกคน" มินตราเดินกลับมาหยุดตรงหน้าริน เธอใช้นิ้วไล้ไปตามแนวขากรรไกรของนักสืบสาวอย่างถือสิทธิ์ "คุณตามหาความจริงไปทำไมในเมื่อคุณเป็นคนทำลายมันเอง?" ในขณะที่รินกำลังจมดิ่งสู่ห้วงแห่งความรู้สึกผิดและสับสน เสียงประตูกระจกบานหนาของห้องลับก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสีเทาที่เธอมั่นใจว่าเขาคือคนของตระกูลศัตรูที่เธอตามสืบมาตลอด เขาก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือและสายตาที่จับจ้องมาที่ทั้งสองด้วยความเรียบเฉย "คุณมินตราครับ ท่านประธานทราบแล้วว่าคุณกำลังทำอะไร... และดูเหมือน 'ความลับ' ที่คุณพยายามปกปิดกำลังจะหลุดออกมาจากปากของรินเองเสียแล้ว" มินตราหันไปมองชายคนนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปทันที ความอ่อนโยนที่เคยมีหายวับไป เหลือเพียงความเย็นชาที่น่าขนลุก เธอหันกลับมามองรินด้วยสายตาที่สื่อถึงคำเตือนสุดท้าย รินกำหมัดแน่นเมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่เกมระหว่างเธอกับมินตรา แต่มันคือกับดักขนาดใหญ่ที่ถูกวางไว้ให้เธอตกลงมาเองตั้งแต่แรก และในวินาทีนั้นเอง มินตราก็คว้าปืนบนโต๊ะขึ้นมาจ่อที่ขมับของตัวเอง แทนที่จะเป็นริน... "ถ้าคุณอยากรู้ความจริงทั้งหมด" มินตราแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยหยดน้ำตา "ก็ลองยิงคนที่มีชีวิตอยู่คนเดียวที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้นดูสิ... ริน" เสียงปืนลั่นเปรี้ยง! ความมืดมิดเข้าครอบคลุมห้องทั้งห้องทันทีที่ระบบไฟสำรองถูกตัดขาด ทิ้งไว้เพียงกลิ่นดินปืนที่คลุ้งไปทั่วและเสียงลมหายใจสุดท้ายที่แผ่วเบาเกินกว่าจะแยกออกว่าเป็นของใคร ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกับดักกุหลาบเลือดมากับโรสแมรี่พิษนะคะ แล้วพบกันในบทถัดไปค่ะ